تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۵ - صفحه 37

به نام خداوند یگانه‌ی بسیار بخشاینده‌ی بسیار مهربان وهّآب

درود بر استاد عباس‌منش و بانو مریم عزیز و دست‌اندرکاران سایت و همراهان گرامی

در سه جا بود که من کارهایی را کردم که از دید خودم و دیگران کاری بسیار دشوار بود ولی ایمانم به انجام شدنش و نیز شور و اشتیاق سوزانی که برای آن داشتم مرا به یاری الله رب‌العالمین به نتیجه رساند:

1. در دوره‌ی کارشناسی بود که در سال آخر هم‌زمان با درس خواندنم دلم می‌خواست که مستقل شوم و دیگر از پدر و مادر پول نگیرم. رو کردم به خدا و بهش گفتم: خدایا پروردگارا تو چطور دلت میاد که من هنوز هم جلوی پدر و مادرم دست دراز کنم؟ و به خدا که یک هفته نشد که استادی که پروژه‌ی خودم را نزد ایشان می‌گذراندم، مرا برای دریافت مواد شیمیایی لازم به دانشکده‌ی داروسازی فرستاد. در آن‌جا مسئول آزمایشگاهی که قرار بود برای مواد شیمیایی با توصیه‌ی استادم به ایشان مراجعه کنم گفتند که مواد لازم را ندارند ولی، به یک کمک‌کار در آزمایشگاه شیمی‌دارویی نیازمند هستند و من که دهنم باز مانده بود، بی‌درنگ پذیرفتم و از همان فردای آن‌روز مشغول به کار شدم. کارش را برام تازگی داشت و برای همین هم برام جذاب بود و حسابی به کار چسبیده بودم. البته لابه‌‌لای کارهام، به پروژه‌ی تحصیلیم نیز می‌رسیدم. خلاصه، پس از دو یا سه ماه، همان مسئول آزمایشگاه به دلیل یک بیماری گوارشی مزمن بستری شد و به مدت سه ماه نیامد و بار دوتا آزمایشگاه افتاد روی دوش من به‌طوری که دیگه نمی‌تونستم برای اجرا و پیگیری‌ پروژه‌ام کاری انجام بدم.

یادم میاد یه روز استادم به آزمایشگاه شیمی دارویی دانشکده داروسازی زنگ زد و من گوشی را برداشتم و با شنیدن صدای استادم خشکم زد. ایشان می‌گفت که از گذشته گفته‌اند که کوه به کوه نمی‌رسه ولی آدم به آدم می‌رسه! سرانجام من داستان را برای ایشان تعریف کردم ولی نپذیرفتند و تاکید کردند که هرجور که شده باید تا دو ماه دیگر کار پروژه‌ام را به پایان برسانم والا رد میشم!

منم به ناچار پذیرفتم و هر جور بود کار را به خوبی به پایان رساندم. یادم میاد روزی که قرار بود برای ارائه‌ی مطالب جلوی استاد و دانشجویان سخنرانی کنم، چنان خوش درخشیدم که استادم جلوی همه‌ی دانشجویان از جایشان بلند شدند و مرا تشویق کردند و گفتند که مانند یک دانشجوی کارشناسی ارشد که دارد از پایان‌نامه‌ی خود دفاع می‌کند ماهرانه و مستدل سخن گفته‌ام و تمامی اسلایدهای من را مورد تایید قرار دادند و نمره‌ی بیست بهم دادند.

یا یادم میاد که در دوره‌ی دکتری تخصصی و در مرحله‌ی پایان‌نامه بود که کارم به بن‌بست خورده بود. جوری که استاد من هم نمی‌توانست در حل آن به من کمک کند. با ناامیدی به خانه آمدم و تصمیم گرفتم که کار را که محاسباتی بود را در خانه و با کامپیوتر خودم ادامه بدم. سه ماه بود که به در بسته می‌خوردم ولی شبانه‌روزتلاش می‌کردم. تا این‌که توسط یکی از هم‌کلاسی‌هایم با میزگردی بین‌المللی برای آن کار آشنا شدم. در میزگرد موضوع را مطرح کردم و در حین ناباوری، استادی از دانشگاه هاروارد به نام لازاریدیس که یکی از بزرگان آن کار بود پیدا شد و پذیرفت که به من کمک کند. وای خدا! نمی‌دونید اون روز چقدر ذوق‌زده بودم. ایشان به من می‌گفت که چرا چنین کار سنگینی را برای پایان‌نامه گرفتم و من در پاسخ می‌گفتم که استادم مرا ناچار کرده که این موضوع باشه و چون رئیس دانشکده هستند، دیگه، زورشان می‌چربد! سرانجام پس از هفت ماه که هر روز با کمک همان استاد دانشگاه هاروارد کار کردم، توانستم پایان‌نامه را به‌خوبی به پایان برسانم.

یا برای بار سوم، وقتی کسب و کارم را چهار سال پیش آغاز کردم( من از کودکی به پول درآوردن بسیار علاقه‌مند بودم و اگر فشار خانواده نبود، شاید درس نمی‌خواندم)، پولی نداشتم و برای آغاز کار آن‌را از همسرم و هم‌ار ایشان قرض گرفتم. ولی، چون شور و شوق وصف ناپذیری داشتم، در کم‌تر از ده روز توانستم قرض خودم را بپردازم. همه چیز در دوسال اول خوب پیش می‌رفت ولی پس از مدتی که فکر کردم به قله رسیده‌ام و البته آموزش‌پذیر نبودم، شور و هیجانم را از دست دادم و مسیر رکود و پسرفت را پیمودم.

الان که خوب فکر می‌کنم می‌بینم که استاد درست می‌گویند و من می‌بایست هر روز و در هر روز بارها و بارها آن‌موفقیت‌ها را به یاد آورم تا آتش خواستن و اشتیاق سوزانم دوباره شعله‌ور شود و این کار را تا پایان عمر ادامه دهم که در حین پیمودن مسیر موفقیت از این دنیا بروم.

استاد از شما و مریم بانوی بزرگوار و بر و بچه‌های سایت و حاضرین در این مسیر سپاسگزارم و خدا را برای این‌که مرا در این مسیر زیبای آگاهی و رشد و شکوفایی و هدایت قرار داده است سپاس بیکران دارم.

ارادتمند شما