تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۵ - صفحه 23

بسم الله الرحمن الرحیم

با عرض سلام و احترام خدمت استاد عزیزم،

بانو شایسته‌ی نازنینم،

و همه‌ی هم‌مسیران نورانی‌ام در راه توحید و آگاهی

می‌خواهم در این نوشته، تجربه‌ای عمیق از زندگی و ایمان خود را با شما به اشتراک بگذارم — تجربه‌ای که برای من یادآور گام‌های پر از شجاعت، توکل و اعتماد به خدای مهربانم است.

من در طول این دو سه سال اخیر، متوجه شدم هر بار که از موفقیت گذشته‌ام الهام گرفته‌ام و باور کرده‌ام که می‌توانم دوباره به همان حس و نتیجه برسم، واقعاً به نتایجی عالی و آرامش‌بخش رسیده‌ام.

از دوران کودکی همیشه دوست داشتم دستم در جیب خودم باشد — از نظر مالی مستقل باشم و احساس بی‌نیازی و آزادی کنم.

و خداراشکر تا امروز هم همین تجربه را در زندگی‌ام دارم.

البته مسیرم همیشه هموار نبوده.

من در این سال‌ها شغل‌ها و محیط‌های کاری گوناگونی را تجربه کردم، و هرکدام برایم درس و پله‌ای بوده تا به موقعیت و باور فعلی‌ام برسم.

هر شغلی که داشتم، مقدمه‌ای شد برای مرحله‌ی بعد و بخشی از زنجیره‌ی رشد و بلوغ من در مسیر رسالتی که خداوند برایم در نظر گرفته.

هر زمان که خواستم تغییری ایجاد کنم، از موفقیت‌های گذشته‌ام برای تقویت باور و ایمانم استفاده کردم.

مثلاً به خودم می‌گفتم:

«اگر آن زمان توانستم آن مقدار درآمد را ایجاد کنم،

اگر همان خدای مهربان در آن شرایط مرا یاری کرد،

پس حالا هم همان خدا کنار من است و مرا رها نمی‌کند.»

یکی از نمونه‌های روشنش در مورد تغییر محل کارم بود.

در شغلم اول، درآمدم حدود شانزده میلیون بود. بعد از چند ماه، درآمدم به بیست میلیون رسید.

در آن زمان احساس می‌کردم به هدف بزرگی رسیده‌ام؛ چون هم حقوقم عالی بود، هم محیط کارم خوب، و هم اطرافیانم مهربان بودند.

اما کم‌کم درونم احساس کرد که دیگر اینجا برایم رشد ندارد.

احساس کردم وقت تغییر است.

با وجود تمام ترس‌ها و نجواهای ذهنی که می‌گفتند:

«نرو! جای بهتری پیدا نمی‌کنی، پشیمان می‌شوی!»

من با شجاعت تصمیم گرفتم محیط کارم را ترک کنم و با ایمان به خداوند وارد مرحله‌ای تازه شوم.

مدتی استراحت کردم و بعد، شغل جدیدی پیدا کردم که صدها برابر بهتر از قبلی بود؛

محیطی آرام‌تر، افرادی صادق‌تر و مهربان‌تر، و احساسی از برکت و عشق که سراسر وجودم را پر کرد.

همه مرا مثل خواهر یا دختر خود می‌دانستند.

واقعاً احساس می‌کردم که خداوند مرا در آغوش گرفته است.

مدتی بعد، باز همان حس آشنا آمد — حسِ اینکه باید رشد کنم،

محیط برایم امن شده و دیگر چالشی ندارد.

باز هم تصمیم گرفتم با توکل به خدا محیط کارم را ترک کنم.

نجواها باز آمدند، ترس‌ها دوباره ظاهر شدند،

اما این بار ایمانم قوی‌تر از همیشه بود.

به خودم یادآوری کردم که در گذشته هم، با ایمان و توکل حرکت کردم و خداوند همیشه بهترین‌ها را نصیبم کرد.

پس این بار هم همان خدا با من است و مرا به جایی می‌برد که خیر و رشد در آن است.

چند روز بعد، در حالی‌که با آرامش مشغول کارهای روزمره‌ام بودم،

تلفنی دریافت کردم و پیشنهادی کاری به من شد —

دقیقاً با همان شرایط و احساس خوبی که در نیت قلبی‌ام خواسته بودم.

و حالا سه روز است که در محیط کاری تازه‌ام هستم،

با حقوق بالاتر، شرایط بهتر، و آرامشی عمیق‌تر از همیشه.

خدای من، سپاسگزارتم.

هرچه دارم از فضل و رحمت توست.

تو مرا از ترس‌ها عبور دادی، از ناامنی‌ها بیرون آوردی،

و هر بار که به تو اعتماد کردم، مرا بالاتر بردی.

خدایا شکرت که من فقط تو را می‌پرستم و تنها از تو کمک می‌خواهم.

شکرت که هر بار که به تو تکیه کردم،

نتیجه‌اش شد ایمان عمیق‌تر، آرامش بیشتر، و برکتی بزرگ‌تر در زندگی‌ام.

با عشق و سپاس از خدای مهربان،

راضیه کریمی

دختری که با توکل قدم برمی‌دارد،

و هر تغییر را در آغوش خدا آغاز می‌کند

� دعای آرامشِ راضیه در آغوش خداوند

خدای مهربانم…

سپاسگزارم که هر بار مرا به یاد خودت می‌اندازی.

وقتی راه را گم می‌کنم، صدای تو درون قلبم می‌گوید:

«آرام بگیر، من هنوز با توام…»

خدایا، من یاد گرفته‌ام که در هر تغییر، در هر رفتن و آمدن،

در هر پایان و هر آغاز، ردّ نگاه تو را ببینم.

می‌دانم هیچ تغییری تصادفی نیست،

هر در بسته، دعوتی است به راهی زیباتر که تو برایم گشوده‌ای.

خدایا، به من قدرت بده

تا هر بار که ترس در دلم می‌دود،

یاد تو را فریاد کنم و آرام بگیرم.

به من ایمان بده

تا بدانم اگر دیروز مرا هدایت کردی،

امروز و فردا هم دستم را رها نخواهی کرد.

خدایا، کمکم کن

تا در مسیرهای ناپیدا هم به تو اعتماد کنم،

چون هرگاه به تو تکیه کردم،

زمین زیر پایم نرم شد و راه برایم گُل داد

سپاسگزارم پروردگارا،

که مرا در پناه عشق و حضور خود نگه می‌داری،

و هر روز در لبخندها، در کارها، در نگاه مردم،

به من یادآوری می‌کنی که

من و تو، جدا نیستیم…

آمین