تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۵

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

با سلام و احترام خدمت استاد عزیزم، خانم شایسته ی عزیزم و دوستان جانم

الهی شکرت خدایا شکر برای این آگاهی ها خداروشکر برای مطالعه ی کامنت دوستانم خداروشکر که این سایت مثل پناهگاه شده برام که از شلوغی های ذهنم بهش پناه ببرم و آرامش خداوند رو از طریق نوشته های دستانش پیدا کنم . چقدر لذت بردم از جسارت منصوره ی عزیز، از جسارت اقای روحانی عزیز برای راه اندازی کافی شاپشون از صفر و دنبال کردن مرحله به مرحله ی هدایت های خداوند، وقتی کامنت دوستان رو میخونم به خوبی درک میکنم که چرا اون حد از نتیجه که میخاستم رودر زندگیم خلق نکردم فرق من با این دوستان اینکه ترس من مانع از اقدامم شد ولی اونها با وجود ترس قدم برداشتند . خیلی ممنونم از آقای عطار روشن که باورهای خیلی خوبی در کامنتشون نوشته بودند و معلومه که چرا اینقد نتیجه خلق کردند مثل اینکه یه نیروی همیشه حامی و هدایتگر هست که عوامل بیرونی مثل کشور براش فرقی نمیکنه پس فقط باید به او امید و توجه داشت

خیلی ممنونم از آقای‌ رجب پور عزیز که نوشته بودن شور و شوق یعنی اینکه من میدونم خدا خودش کارهارو انجام میده یعنی همون ایمان به خدا . الهی شکرت الهی شکرت

نکات فایل :

گفت و گو با منصوره :

من لیسانس حقوق دارم ولی از بچگی عاشق نقاشی بودم و نقاشی می‌کردم ابتدا از اینکه وارد اجتماع بشم خوشم میومد به همین دلیل رشته حقوق رو انتخاب کردم اما به محض شروع اون فهمیدم انتخابم اشتباهه اما به علت ترس‌هام ادامه دادم، هر وقت می‌گفتم که من میخوام انصراف بدم همه تعجب می‌کردند و می‌گفتند کمتر کسی میتونه حقوق قبول بشه و چرا میخوای این کارو بکنی و خلاصه به هر ترتیبی که بود لیسانسم رو گرفتم ولی در این بین نقاشیمو رها نکردم و یه استاد خیلی خوب پیدا کردم و مهارتم خیلی بالا رفت . یک سال بعد از فارغ التحصیلی به خودم گفتم که من باید تغییر کنم چون به وکالت علاقه‌ای نداشتم و حتی اگر هم خیلی پول در بیارم خوشحال نیستم و این به درد نمیخوره و از طریق نقاشی هم میتونم پول بسازم . خیلی دوست داشتم که استقلال مالی داشته باشم و نذارم به خاطر پولی که از پدرم می‌گیرم افکارش زندگی منو شکل بده و میخواستم راه خودم رو برم . یه روز تصمیم گرفتم بدون هیچ پولی در سن 23 سالگی گالری نقاشی بزنم چون این آرزوی من بود و دائماً خوابشو می‌دیدم و رویاپردازی می‌کردم شاید خیلی غیر عادیه ولی با اینکه هیچ پولی نداشتم میرفتم دم بنگاه‌ها و جاها رو می‌دیدم یه روز یه جایی رو پیدا کردم که 2 میلیون پول پیش میخواست، به پدرم گفتم و با اینکه این پول رو داشت به من نداد . اون شب خیلی گریه کردم و صبح اون روز به خودم گفتم میرم کار وکالت می‌کنم و از پول اون گالری میزنم و می‌خواستم برم کتابخونه و برای آزمون وکالت آماده بشم که دوستم زنگ زد و گفت یه خانمی هست که طبقه بالای ما گالری نقاشی داره و حالا میخواد بره کیش تو میخوای بیای اینجا؟؟ گفتم من پول پیش ندارم و گفت حالا پاشو بیا من کلاً این خانم رو یه بار دیده بودم و بهش گفته بودم که میخوام گالری بزنم . اون گالری همه چیزش آماده بود و در بهترین جای اصفهان بود و ویو خیلی خوبی داشت . من با ناامیدی کارهامو معرفی کردم و گفتم که هیچ پولی ندارم و اگر بخوای می‌تونیم با هم شراکتی کار کنیم قبول کرد و گفت 70 ٪ مال من و 30 ٪ مال تو . من قبول کردم چون اصلاً برام مهم نبود چقدر پول دربیارم فقط میخواستم کار رو شروع کنم و از همون شروع کار 3 نفر اومدن ثبت نام کردند . من اون روز فقط 50 هزار تومان پول داشتم که می‌خواستم کفش بخرم ولی همون پول رو خرج کارت ویزیت کردم و بدون پشتیبانی و صفر کارم رو شروع کردم . حدود 6 _7 ماه اینطوری کار کردم و بعدش مستقل شدم به این ترتیب من 8 سال یه گالری نقاشی داشتم و درآمدم از بابام بیشتر شده بود و دیگه از همون روز اولی که شروع کردم هیچ پولی از پدرم نگرفتم . من همیشه به جهانی شدن فکر می‌کردم و به دوستام می‌گفتم که دوست دارم قبل از 35 سالگی تور نقاشی در دنیا داشته باشم و حدود 5 سال پیش با یه آقایی آشنا شدم که قبلاً ایتالیا بود، با هم ازدواج کردیم و مهاجرت کردم به ایتالیا و قبل از 35 سالگی تور نقاشیم رو اینجا برگزار کردم . اولش این تغییر خیلی سخت بود، پر از اضطراب و ترس بودم و هر لحظه فکر می‌کردم که ماه دیگه نمیتونم کرایه بدم ولی ادامه پیدا کرد و جلو رفت وقتی اومدم ایتالیا دیدم که چقدر سطح نقاشی اینجا با ایران متفاوته، در حالی که من در ایران جز بهترین‌ها بودم یه دفعه خورد شدم و دیگه نتونستم فروش داشته باشم و افسرده شدم که دو سال طول کشید و همون موقع با شما آشنا شدم . زمانی که میلان قطب کرونای دنیا بود، من 12 قدم رو شروع کردم و کلی اتفاق خوب داره برام میفته در واقع میخوام بگم که وقتی می‌ایستی همه چیز با تو می‌ایسته و هنوز دارم تلاش می‌کنم که باورهای خراب شده و خودباوریم رو ترمیم کنم و این حس رو برگردونم که همانطور که در ایران درآمد بالایی داشتم خدا اینجا هم هوامو داره .

چقدر منصور قشنگ مسیرش رو تعریف کرد از اونجایی که بدون پول رفت گالری بزنه ببین چقدر قانون یکیه، چقدر همه ی ماها که یک مسیر یکسان رو رفتیم، تجربیات یکسان داریم . چی میشه که آدم حرکت میکنه؟؟ مگه اینکه باور داشته باشه که نتیجه میگیره . وقتی باورهایی که باعث میشه حرکت کنی رو ادامه میدی، درهایی باز میشه که اصلاً آدم نمیدونسته وجود دارند و اینا توهم نیست داستان منصوره یه مثال واقعیه که خداوند یه گالری در بهترین جا و بهترین شرایط رو وارد زندگیش کرده و از صفر کار رو شروع کرده اینا همه به خاطر اون حرکت و اون ایمانیه که پشتش بوده و در نهایت مهاجرت کرده . نکته اینجاست که وقتی آدم با ایمان و باور حرکت میکنه و ادامه میده، درهایی باز میشه که ما نمی‌دونستیم وجود داره من هی اینو میگم که جواب ذهن منطقی رو بدیم که میگه چطور؟؟ ما باید چطور رو بذاریم کنار و بگیم چطور رو من نمیدونم، خدا میدونه من فقط میدونم باید سمت خودم رو انجام بدم و خدا هم سمت خودش رو بلده که انجام بده و بعد درها باز میشه و فرد پیشرفت میکنه . منصوره اون حد از پیشرفت رو در کار خودش داشت و وقتی به ایتالیا که قطب هنره مهاجرت کرد، اون فضا تحت تاثیر قرارش داد حالا سوال اینکه چطور میشه این اتفاق نیفته؟؟ به همون شکلی که از دست خالی و صفر به یک گالری پردرآمد رسید، اگر به یاد بیاره که اون گالری با بهترین لوکیشن و شرایط و پیشرفت و درآمد چطور به وجود اومد و اون رو بارها به خودش بگه و در موردش بنویسه و با خودش صحبت کنه و دائماً یادآوری کنه که یک بار از صفر به نقطه ی عالی رسیده حالا همون مسیر، همون باورها، همون شور و شوق، همون ایمان، همون عزت نفس، همون خودباوری رو باید تکرارش کنه . به همین دلیله که میگم کسی که قبلاً در یک حوزه‌ای موفق شده خیلی راحت‌تر میتونه در حوزه ی دیگه به موفقیت برسه، چون الگوها رو داره و میدونه که از چه مسیری حرکت کرده و چه باورهایی داشته فقط اینکه ما فراموش می‌کنیم یا ممکنه تحت تاثیر عوامل بیرونی قرار بگیریم . منصوره باید بتونه دائماً اون داستان رو تکرار کنه و در موردش بنویسه . من وقتی اومدم آمریکا با خودم هیچ پولی نیاوردم و یه مقدار کمی پول داشتم که یه ماه اول تموم شد و رفت من میلیاردها ملک در ایران داشتم ولی گفته بودم که هرگز چیزی رو نمی‌فروشم که مسائلم رو حل کنم، من باید بتونم خلق کنم و شروع کردم به ساختن و گفتم همون مسیری که در ایران رفتم رو همین جا میرم و بهبودش میدم و اینجوری با خودم مرور می‌کردم که همون روندی رو که باعث رشدم در ایران شد، همین جا هم طی می‌کنم فقط کشورش عوض شده . موقع مهاجرت خیلی تضاد هست مثل ندونستن قوانین، زبان و … ولی من دائماً موفقیت‌ها و مسیری که باعث ایجاد اون موفقیت‌ها شد رو یادآوری کردم و این کار خیلی کمک میکنه که موفقیت‌ها رو ادامه بدیم و بزرگتر بشیم .

اگر منصوره بتونه با کار کردن روی خودش این کارو انجام بده و در میلان هم به موفقیت برسه، بعداً اگر به جای دیگه مثل آمریکا مهاجرت کنه این بار خیلی براش همه چیز راحت‌تر خواهد بود چون یه الگویی داشته که در ایران ازش استفاده کرده و در ایتالیا هم از آن نتیجه گرفته و اینجا دیگه براش به سختی ایتالیا نخواهد بود . چون یه بار این مسیر رو رفته و اعتماد به نفس بالایی داره چون ذهن اینطوریه که میگه نمیشه و نمیتونی ولی وقتی یه بار نتیجه گرفته باشیم، می‌تونیم قانعش کنیم و بگیم همانطور که اونجا تونستم اینجا هم می‌تونم فقط باید به یاد بیاره که در اصفهان هم خیلی‌ها می‌گفتند نمیشه ولی برای من شد پس اینجا هم میشه به شرطی که من بتونم همون نگاه، همون باور و مهم‌تر از همه همون شور و شوق رو داشته باشم، شور و شوقی که باعث شد تو با دست خالی بری بنگاه و از صفر شروع کنی . آیا در میلان هم همون شور و شوق را داشتی که بدون دانستن زبان ایتالیایی و با دست خالی یه سری حرکات رو انجام بدی؟؟ اون شور و شوقی که اعتماد به نفس ایجاد کنه و منجر به حرکت بشه اون حد از اینکه من می‌خواهم که بشود

اتفاقات زیادی در زندگیم رقم خورد که از نظر خیلی ها نشدنی بود ولی عجیب ترین اتفاق برای خودم قبولی در کنکور بود . من در بدترین شرایط خانوادگی وتضاد مالی این نتیجه رو رقم زدم یادمه هیچ چیز برام مهم نبود و اجازه نمیدادم تضادها ناراحتم کنه و تمرکزم رو بگیره که نتونم درس بخونم هروقت میخاستم گریه کنم به خودم میگفتم الان کلی وقتم هدر میره ولش کن . دوستام توو مدرسه همه بهم میگفتن بیتا تو درست عالیه ولی نمیشه پزشکی روزانه بدون سهمیه قبول شد اما من هرروز به خودم میگفتم باید بشه من اینومیخام و باید اتفاق بیفته . اون سال ما معلم ریاضی نداشتیم و منم نمیتونستم برم کلاس خصوصی ولی ناامید نبودم و درس های دیگه رو حسابی میخوندم و انگار ته قلبم مطمئن بودم که یه اتفاقی میفته . 2 ماه مونده بود به کنکور یکی از دوستانم یه کتابی خرید و بعضی وقت ها ازش میگرفتم ومیخوندم و چقدر ریاضی منو بهتر کرد طوریکه توو کنکور درصد بالایی زدم . من واقعا با تمام وجودم میخاستم که قبول بشم و پشت کرده بودم به هر چیزی که میگفت نمیشه و نتیجه رخ داد

به مرور علاقه م کم شد و درنتیجه کمتر فعال بودم در رشته م و به تبع اون سطح درسیم افت کرد و اعتماد به نفسم رو از دست دادم ولی توو همین فایل فهمیدم که میشه علائق آدم عوض بشه و بنظرم این به معنی اشتباه بودن مسیر قبلیم نیست . من دوباره میتونم یه مسیر جدید رو شروع کنم و نتیجه بگیرم چون من از صفرترین حالت ممکن تونستم ذهنم و احساسم رو کنترل کنم و روی هدفم تمرکز کنم

خیلی سپاسگزارم از همگی