تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۵

با سلام و احترام

داستان امروز من خیلی شبیه به داستان منصوره جان هست. با صحبتی که استاد داشتند من هم میخوام بنویسم تایپ کنم و به یاد بیارم یگانه ی سال 1397 در سن دقیق 23 سالگی رو

داستان ازینجا شروع شد: من لیسانس رشته ی برق بودم این رشته رو تحت تاثیر یکی از دایی هام انتخاب کردم و فقط چون فکر میکردم بچه زرنگ ها میرن این رشته بدون علاقه دقیقی… دربین دوران لیسانس متوجه بودم که خود درس های تئوری رو دوست دارم ولی چیزی در این رشته نیست که قلب من رو مشتاق کنه …با این حال تشنه و تشنه ی استقلال مالی بود…برخلاف منصوره جان پدر من نه تنها اجازه ی کار نمیدادند بلکه هیچ ساپورت مالی ای هم نمیکردند و من حتی هر ترم فقط به این واسطه که تخفیف شهریه داشته باشم شاگرد اول میشدم و بازهم من هیچ صفر تومن هم پول توجیبی نداشتم…زمان لیسانس خیلی ایندر و اوندر زدم تا شغلی پیدا کنم ولی چون رشتم کمی مردانه بود در هرمحیط کاری ای بالاخره مرد هم وجود داره و با ترس و لرز به پدر میگفتم و مخالفت شدید میشد…به اندازه یک ترم کار اموزش بچه های کنکوری رو در محیط دخترانه پیدا کردم که با یک اعتماد به نفس به شدت پایین بود و به شدت روی درس های نمرات اون ترمم تاثیر گذاشت…اما من میخواستم به هر نحوی شده پول در بیارم…تا زمانی که هنوز پروژه لیسانسم رو تمام نکرده بودم که متوجه شدم شرکتی که یکی از اقوام خانوممون داخلش کار میکنه نیاز به کارمند جدید داره هنوز لحظه ای که متوجه شدم و توی چشمام جرقه خورد رو یادمه همونجا گفتم من میام هرچی اون بنده خدا فامیلمون گفت مگر نمیخوای بری ارشد گفتم نه اونم میرم ولی کارم میخوام بکنم…خلاصه پدرجان به واسطه اون فامیل به من اجازه کار درین شرکت رو داد و من با چه شوووور و شوقی وارد شدم هنوز برام عجیبه یگانه ی اونروز ها و همیشه قبل از شنیدن صدای امروز شما استاد فکر میکردم من هیچ وقت دیگه نمیتونم اون یگانه ی سال 97 باشم…چنان شور و شوق برای پیشرفت داشتم و چنان دقیقا 8 ساعت کاری رو کار میکردم و سعی میکردم همه چیز همه چیز رو یاد بگیرم از کار تمامی کارمندان اون شرکت من کمی میدونستم و اگر اون افراد روزی نبودند من میتونستم به خوبی کاور کنم…اگر یک روز مرخصی میگرفتم همه چیز گره میخورد درصورتی که من کوچیکترین عضو اون شرکت بودم…تاریخ ها دقیق یادم نیست ولی حدود 6 ماه در جایگاه اول شعلیم کار کردم با تعهد زیاد …یادمه حتی اگر کار خودم تموم میشد به بقیه میگفتم که من کارم تموم شد شما چه کاری دارین من کمکتون کنم! در فضای کارمندی این اخلاق خیلی خنده داره چون اغلب افراد اونجا سعی میکردن کار خودشون رو هم لفت بدن و بزارن برای فردا یا خودشون رو بیخودی مشغول نشون بدن…بعد ازون با جسارت رفتم داخل دفتر رئیس شرکت و درخواست کردم من میخوام برم بخش فروش…اصلا برام مهم نبود چقدر میترسم. یک جسارت بزرگی درونم بود که همش میگفتم من میتونم هرررکاریو یاد بگیرم…اون موقع بهتر شدن ارتباطاتم و اینکه بتونم از شخصیت خجالتی و گوشه گیرم بیرون بیام به شدت برام اهمیت داشت…رئیش قبول کرد…اوایل کار فروش من باید فروش تلفنی انجام میدادم باید زنگ میزدم به بخش اتاق عمل بیمارستان ها و به سرپرستار اتاق عمل وسایل تجهیزات پزشکی که داشتیم رو معرفی میکردم و شمارش رو میگرفتم و براش کاتالوگ میفرستادم…نمیدونین چند بار زنگ میزدمو قطع میکردم …نمیدونین چند بار گوشی رو سرپرستار میگرفتو من صدام درنمیومد…چند بار اصلا نمیدونستم چی بگم…هرکار میکردم موقعی که گوشی دستم بود یادم نمیومد چی باید میگفتم برای همین تمام حرف هام رو روی یک کاغذ نوشته بودم و از روی اون میخوندم حالا فکر کنین سرپرستار یکی از شلوغ ترین افراد اتاق عمله و نود درصد مواقع گوشیو قطع میکردن…یادم نیست چند تا اون موقع توسنتم شماره تلفن بگیرم یا اصلا چیزی به واسطه ی من فروش رفت یا نه ولی یادمه هربار بعدی که شماررو میگرفتم چشمامو میبستمو دکمه تماس رو فشار میدادم و هربار میترسیدم تا کم کم این ترس کمتر شد…هیچ وقت اونطور ها از بین نرفت ولی الان وقتی زنگ میزنم به هرکسی به فامیل شوهرم که باهاشون رودرباسی دارم به خوشگل ترین و با اعتماد به نفس ترین شکل ممکن حرف میزنم…بعد ازون شغل بازاریابی تلفنی من رفتم درمیدان باید میرفتم بیمارستان های شهرمون و حضوری با سپرستارها صحبت میکردم چقدر تا دم در رفتم و ترسیدم و برگشتم چقدر توی راه خودمو میخوردم و با خودم کلنجار میرفتم اونجام یک فروشایی داشتم خیلی نبود ولی به شدت خوشحال بودم که من یک تاثیری…. بعد ازون شرکت شروع به تولید محصولات خودش کرد و اینبار نیاز داشتن به کسی که بتونه براشون پروانه محصول بگیره و تکنیکال فایل بنویسه که یکجورایی شناسنامه محصول بود با کلی جزعیات ریز و درشت وقتی دیدم به همچین کسی نیاز دارن منکه متوجه شده بودم ادم فروش نیستم و این مدت هم فقط بابت کار روی بهبود روحیات و روابطم رفته بودم دوباره درخواست دادم به رئیس که میخوام من این ادم جدید بشم…رئیس پرسید میدونی تکنیکال فایل چیه گفتم نه ولی یاد میگیرم…عاشق اعتماد به نفس اون موقعمم تقریبا حدود 5 سال پیش میشه و شاید سال سوم از بودنم توی اون شرکت من عنوان جدید R&D رو گرفتم خیلی چیزا یاد گرفتم توی اون زمان یادم نیست ولی حدود بالای 8-10 تا محصول تکنیکال فایل نوشتمو برای همشون پروانه گرفتم کلی اداره رفتم و بالا پایین کردم تا ثبت شدن هر روز یک چیزی تصاد میخورد و من کمی اون رو بهبود میدادم و فکر میکردم دیگه تمومه و باز هزارتا ریزه کاری دیگه…اون موقع ها فکر میکردم هیچ وقت نمیشه من برای یک محصولم بتونم پروانه بگیرم ولی شد…این داستان یگانه از طرفای شهریور 97 تا سال مهر 1400 که دیگه شرکت برام پر تضاد شده بود نبود ازادی زمانی و حتی مالی ….

و ازونطرف عشق زیاد به درس و دانشگاه و حسرت کسایی که ادامه تحصیل دادن و حالا فهمیدن عشق واقعیم که ترکیبی از مهندسی و پزشکی بود منو به سمت استعفا و شروع خوندن ارشد هدایت کرد

رها کردن چیزهایی که سالها براشون زحمت کشیده بودم سخت ترین کار دنیا بود ولی میدونستم توی اون زمان اگر تغییر نکنم خواهم گندید…جالبه منم اون موقع کتاب چه کسی پنیرم رو جابجا کرد رو خوندمو دیگه کم کم تصمیم رفتن برام واضح شد…اون موقع ها اوایل کارم فکر میکردم باید من انقدر خوب کار کنم تا شرکتمون موفق بشه و من به واسطه شرکت بتونم جایگاه خوبی داشته باشم ولی اواخر سالهای کارمندی خسته شده بودم ازینکه تلاش من به من هیچ کردیتی نمیده و به شدت درگیر احساس کمبود لیاقت شده بودم و نیاز داشتم دیگران تاییدم کنند که در 100 درصد مواقع هیچ تاییدی هم دریافت نمیشد که بماند به خاطر شرکم تو سری هم میخودم

سال 1400 وارد ارشد شدم و میخواستم همه جوره از همون اول یک فوندانسیون خوب بسازم با انگیزه صد وارد رشته ای شدم که متفاوت از لیسانسم بود و من 3 سال اصلا هیچ درسی نخونده بودم از همون روزهای اول شروع کردمبه اموزش دیدن ولی همه چیز برام شبیه زبان چینی بود…همون ترم اول اما با فردی اشنا شدم که هم مسیر بودیمو شروع کردیم به کارکردن روی خودمون و یادگیری برای مقاله دادن …فکر کنین ما از ترم یک شروع کردیم و شبانه روز تلاش میکردمو میتینگ میزاشتیم و یاد میگرفتیم و نمیشد که نمیشد هیچ استادی هم حاضر نبود با ما مقاله بده … همه میگفتم تاحالا چه مقاله هایی نوشتی و هیچ کس حاصر نبود به ادمایی که تازه واردن کار کنه…خلاصه خیلی عجول بودیمو البته پر شور و شوق و هرموضوعی که دستمون میومد رو تبدیلش میکردیم به مقاله و اماده اماده میدادیم به اساتید تا اجازه بدن اسمشون رو روی مقاله بنویسیم به عنوان استاد نویسنده مسئول…هربار که ناامید میشدیم یادمه یکیمون اون یکیو میاورد بالا و کلی حرفای انگیزشی میزدیم از ایندمون که خیلی روشنه توی بهترین دانشگاه های دنیا…اخرای دفاعم بود که با اشنایی با یک استاد جدید از یک دپارتمان دیگه تموووم مقالاتی که نصفه نیمه نوشته بودیمو همرو با هم فرستادیم مجلات مختلفو یکی بعد از دیگری چاپ شدن حدود 14-15 مقاله شد از دوران ارشدم…البته بگم من از همون رو اول ارشد چون با این همکارمون اشنا شدمو برنامه نویسیش خیلی خوب بود به خاطر مقایسه هرکار کردم نتونستم برنامه نویسیم رو خوب کنمو هربار این مقالات چاپ میشد به من هیچ احساس ارزشمندی ای نداد بیشتر با هربار چاپ شدن ذهنم تکرار میکرد منکه کاری نکردم بقیه به من لطف کردن اسممو نوشتن درصورتی که میدونم چقدر تلاش کردم براشون…بماند…اخر سال 1402 با کلی تجربه ارشد گرفتمو بعدش شروع کردن به اپلای کردن به کشورای مختلف برای مهاجرت و خوندن دکتری

به قول منصوره عزیز الان که حدود 9 ماه هست مهاجرت کردم هیچ خبری ازون یگانه پر شور و هیجان و پر از جسارت که میگفت من میتونم میرفت کارو به یک جایی میرسوند نیست تموم وجودم ترسه و هرکاری میخوام بکنم باید ساعت ها بشینمو یخ هاییی که به دستو پام بسته شدن رو باز کنم…

استاد میگن یگانه الان هم همون یگانه سال 97 هست اما به شدت توحیدی تر به شدت عاقل تر و با عرضه تر باید همون روند و مسیر رو برم که اون سال ها با جسارت قدم برداشتم همون انگیزه برای رشد

توی همون ایران همون شهر هم من با کلی مسائل روبرو بودمو همشو حل کردم از پدرم از راه دور از هزار و یک نابلدی که با انگیزه یادشون گرفتم پس چرا الان که اینجام میگم نمیتونم؟ پس چرا یگانه اینجا اینقدر میترسه و مثل یگانه سال 97 نیست که چشماشو ببنده و زنگو بزنه و مجبور کنه خودش رو به حرف زدن؟!!!

امیدوارم با یاداوری اون روزها بتونم دوباره خودم رو پیدا کنم…

با سپاس و احترام فراوان

یگانه