تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

به نام خدای نور

سلام  به روی ماهتون استاد عزیزم و مریم جانممم.

خداروشکر بابت امروز دوسداشتنی و اینکه تونستم صبح زود بیدارشم و برسم کارهام و یکی یکی انجام بدم و تیک بزنم.

آیا تا به حال در زندگی‌ات به «تهِ دره» رسیده‌ای؟

جایی که احساس کردی دیگر امیدی نیست، اما در نهایت با تغییر نگاهت، با ایمان، با سپاسگزاری یا با نشانه‌ای از خداوند دوباره برخاستی و مسیرت را عوض کردی؟

من توی مسیرشغلیم خیلی لاک پشتی پیش رفتم و این هم بخاطر باورهای مخربی بود که داشتم.

تقریبا یک سال پیش بود من بایه سالنی همکاری داشتم که اون خانم بشدت پول پرست بود و اولویتش توی همکاری فقط پول بود و پول بود.

یه روزی ایشون به من یه مشتری دادن کارشون انجام بدم و من یک سال پیش تجربه الان نداشتم و دستم کند بود کاری باید براشون انجام بدم تقریبا یک ساعت و نیم بیشتر طول کشید.

وقتی مشتری رفت شروع کرد هرچی از دهنش دراومد بارم کرد و که تو نمیتونی اینجور پیش بری بخوای اینکارو کنی برام نمیصرفه و من قراره فلان قد پول برق بدم و… درصورتی که ایشون درصد خیلی بیشتری ازمن میگرفت و دلیلش این بود چون اوایل همکاریت بامنه درصدمون انقد راه که افتادی و مشتری ازخودت اوردی درصدمون برمیگرده مثل بقیه سالنا.

منم اوایل کارم بود وتوی اون دوران اوایل تغییر زندگیم بود و فقط میخواستم ازیه جایی شروع کنم و باایشون همکاری کردم که خداروشکر با وجود تمام اوم تضادهایی که داشتم بعد اونجا خییلی رشد کردم و تازه خواسته هام رو شناختم.

خلاصه با اون همه حرفی که بارم کرد من نتونستم حرفی بزنم چون تا حرف میزدم گریم میگرفت و بایه سرتکون دادن و باشه حق باشماست زدم بیرون نشسته سرپله تا بابام بیاد دنبالم شروع کردم گریه کردن که چرا نمیشه چرا انقدر دارم درجا میزنم و من ته خط رسیده بودم خوده ناامیدی بودم چون من به هردری میزدم که بشه هرکاری میکردم که بشه ولی نمیشد نتیجه نمیداد کل اون مسیرو گریه کردم صدام گرفته بود چشمام ورم کرده بودن و کل صورتم قرمز قرمز شده بود ناامید ناامید که دیگه خسته شدم ازدرجا زدن.

انقدرفشارحرفایی که زده بود روم بود که بدنمم واکنش نشون داد و بشدت مریض شدم و چندروزی گذشت که من هیچ کاری نمیکردم و فقط درازکشیده بود سرجام و به سقف زل زده بودم که تا اینکه مامانم باگریه اومد پیشم من دیگه نمیتونم توی این وضع ببینمت قلبم دیگه درد گرفت نبینم اینطور باشی نمیخوام توی این وضع ببینمت…

من بعد اون خودم و جمع جور کردم قانون به خودم یاداوری کردم و شروع کردم تمرین کردن مینشستم ساعت ها فن میزدم و اجیم میذاشتم تمرین ایزوله انجام میدادم فکر کنید توی اون وضعم چون ما خونمون درحال بازسازی بود ما هممون توی یه اتاق زندگی میکردیم توی یه اتاق مینشیتم توی یه اتاق میخوابیدیم و توی یه اتاق غذا میخوردیم یعنی جای دیگه نمیشد رفت فقط اون اتاق بود که من وقتی شروع میکردم تمرین کردن بابام و داداشم بهم میگفتن تو خو هیچی ازت نمیبینم همین مژه هارو هعی میبری میاری بدون اینکه یه پولم دربیاری و فقط پول حیف کردن بود آموزشت…

من گوش نمیدادم جوابی هم نمیدادم و توی سکوت تمرین میکردم. من دوباره داشتم خودم رو میساختم نتایج ریز ریزم اومد و تااینکه هدایت شدم به یه سالن دیگه و ازاونجا زدم بیرون و اون سالندارم خیلی اصرارداشت که نگهم داره ولی من نمیخواستم بمونم چون تمام درس ها و تجربیاتم رو توی اون مرحله از زندگیم ازاون سالن دریافت کرده بودم.

همکاری با اون سالن جدیدهم  با روزای خوب و بدی گذشت و خوبی که داشت چون نزدیک ترمون بود من آزادی بیشتری داشتم تنها میرفتم و می اومدم و بعد این سالنم من باز دوتا جابه جایی دیگه به سالن های مختلفی داشتم و این سالن سومی که باش همکاری دارم خداروشکرخیلی سالندار عالی و موفقیه و فضای سالن کاملا صمیمی و درصدهام خیلی خوب شدن و اومدن پایین و خداروشکر میکنم راضیم ولی این مشکل فراوانی مشتری هنوز حل نکردم و قصد دارم فعلا جابه جانشم و این باگی که فراوانی مشتری تجربه نمیکنم رو حل کنم چون من توی این چندسال سابقه کاری که داشتم همش دنبال مشتری بودم و اونجور که باید مشتری نداشتم و الان قصد دارم ریشه ای و با کشف باورهام حلش کنم.

خدایاتوی این مسیر هدایتم کن چون من واقعا نمیدونم کدوم باورهام ایراد داره و چی رو باید حل کنم.

ردما ازقسمت چهارم تغییر رادرآغوش بگیر