تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

به نام خدای مهربان و هدایتگرم

استاد جانم سلام، دوستان نازنینم سلام

من عاشق این پروردگاری هستم که هر لحظه داره منو هدایت می‌کنه؛ خدایی که وقتی قلبم رو بهش می‌سپارم، راه رو اون‌قدر زیبا برام باز می‌کنه که هر بار با خودم می‌گم: “کاش زودتر فقط به تو تکیه می‌کردم.”

استاد جانم، این دومین کامنت منه برای این فایل، چون حس کردم باید بنویسم تا این درک عمیق رو ثبت کنم.

الان تازه متوجه شدم چرا شما این دوره رو با «احساس لیاقت» ترکیب کردید. امروز که داشتم پیاده‌روی می‌کردم و به مسیر درونی‌ای که از شروع دوره‌ی احساس لیاقت تا حالا طی کردم فکر می‌کردم، چراغ این فایل واقعاً برام روشن شد.

قبلاً هم گفته بودم که برادرم در استرالیا قنادی داره و من چند ساله که در ذهنم تصمیم داشتم برم اون‌جا و باهاش کار کنم. اما تا همین دو ماه پیش، هیچ کاری برای این خواسته‌ام نکرده بودم جز خوندن زبان. فقط منتظر بودم که برادرم برای رفتن من کاری انجام بده.

الان که به اون روزها نگاه می‌کنم، می‌فهمم با این طرز فکر، در واقع داشتم شرک آشکاری انجام می‌دادم؛ چون امیدم به انسان بود، نه به خدای بی‌نهایت توانمندم.

اما از روزی که «چله توحیدی» رو شروع کردم، همه‌چیز تغییر کرد.

من دیگه اون آدم سابق نبودم. از همون روزهای اول فهمیدم که باید فقط روی خدا حساب باز کنم، نه هیچ‌کس دیگه.

و از همون لحظه، قدم‌های واقعی من شروع شد.

استاد جانم، شما در فایل «فقط روی خدا حساب باز کنید» می‌فرمایید که «من حتی به کسب درآمد از این راه هم فکر نکردم، فقط به خدا سپردم و خودش قدم‌ها رو برداشت».

من حالا دارم این جمله رو با همه‌ی وجودم زندگی می‌کنم.

چون دقیقاً همین اتفاق برای من هم افتاد.

خدا خودش به من گفت:

“از همین‌جا شروع کن. از جایی که هستی. منتظر نباش تا شرایط تغییر کنه. من همراه توام.”

و من که تا اون موقع فقط نویسنده‌ای بودم که خیال کار در قنادی برادرم رو در ذهن می‌پروروندم، ناگهان دیدم خدا خودش داره در دلم انگیزه‌ای می‌کاره که اصلاً فکرش رو هم نمی‌کردم.

خودش بهم جرأت داد، خودش منو راه انداخت.

منو فرستاد به ده تا قنادی مختلف، تا جایی که بالاخره به اون جایی رسیدم که باید می‌بودم.

خودش مسیر رو نشون داد، خودش درها رو باز کرد،

و از راه‌هایی که حتی تصورش رو نمی‌کردم، داره برام روزی و ثروت می‌فرسته.

خدا خودش داره مقدمات مهاجرتم رو فراهم می‌کنه، همون کاری که من سال‌ها فقط در ذهنم نگه داشته بودم.

من فهمیدم نباید منتظر فردا باشم، نباید صبر کنم تا کسی بیاد و دستم رو بگیره.

خدا به من گفت:

«تو فقط همین لحظه رو داری، از همین لحظه شروع کن.»

و من هم از همون لحظه شروع کردم… و دیدم چطور قدم‌ها یکی‌یکی برداشته می‌شن، بدون زحمت، بدون ترس، فقط با ایمان.

استاد جانم، مریم جانم، من از شما از صمیم قلب سپاسگزارم برای این دوره‌ی پرنور.

این فایل‌ها فقط آموزش نیستن، چراغ‌هایی هستن که مسیر زندگی منو روشن کردن.

من حالا با تمام وجود باور دارم که وقتی به خدا تکیه می‌کنی، هیچ بن‌بستی وجود نداره.

الهه جانم، دوست زیبای من، سلام به روی ماهت

واقعاً از ته دل لذت بردم از داستانی که تعریف کردی. چقدر قشنگ و الهام‌بخش بود…

راستش رو بخوای، وقتی داشتم می‌خوندمش، یه حس عمیق افتاد تو دلم. با خودم گفتم ببین، فاصله‌ی رسیدن به خواسته‌هامون چقدر می‌تونه نزدیک باشه، فقط کافیه یه قدم برداریم. همین یه قدم می‌تونه درِ یه دنیای جدید رو باز کنه.

تو عاشق کوه‌نوردی بودی، و بدون اینکه منتظر شرایط خاصی باشی، از همون‌جایی که می‌تونستی شروع کردی. و خدا هم چقدر قشنگ جواب قدم‌هات رو داد… انگار گفت: “آفرین دخترم، حالا که حرکت کردی، منم کنارت هستم.”

این برای من یه درس بزرگ بود. اینکه منتظر نباشم همه‌چی کامل و بی‌نقص باشه. فقط باید شروع کرد، با دل، با عشق، با اعتماد.

تو قدم اول رو برداشتی، و حالا تنها کاری که باید بکنی اینه که با لذت، با شوق، قدم‌های بعدی رو برداری. خدا خودش هواتو داره، خودش راه رو برات هموار می‌کنه، خودش بهترین‌ها رو سر راهت می‌ذاره.

تو فقط ادامه بده، با همون انرژی، با همون لبخند. خدا همیشه پشتته.

بازم ممنونم ازت الهه جان، برای حرف‌هایی که پر از نور و امید بودن. وجودت مثل یه چراغه توی مسیر خیلی‌ها. همیشه بدرخشی و الهام‌بخش باشی.