تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

سلام استاد جانم

سلام بچه های نازنین

آقااا اصلا چرا خدا جهانو این مدلی قرار داده؟ نمیشد هر کی به خواسته هاش برسه و تمام!؟ اونی که ثروت میخواد، اونی که روابط عالی میخواد، اونی که سلامتی میخواد..

نمیشد خدا همه رو از اول ببره تو بهشت؟ مگه نمیگیم ارحم الراحمینه؟ مگه خودش نمیگه اینقدر مهربانه که هیشکی مهربان تر از او نیست؟ خوب این همه قوانین دست و پا گیر چیه پس؟

پاسخ این سوالات در درک این موضوع نهفته است و باید خوب روش تعمق کنیم:

آیا خوشبختی همیناییه که ما دنبالشیم؟ یا ما با رسیدن به این ها به چیز باالاتری میرسیم که اسمشو میزاریم خوشبختی؟

خلاصه اش رو بخوام بگم اگر تمام اون آیتم هایی که مردم جهان اسمش رو میزارن خوشبختی رو توی یه لیست جمع کنیم، روی هیچ آیتمی اجماع نخواهد شد..آیا این یعنی این که خوشبختی یه نگاه نسبیه و تعریف مشخصی نداره؟

بچه ها این مووضوع بی نهایت اهمیت داره و باید بشینیم روش تعمق کنیم..بابا ما همه داریم زندگی میکنیم برای چیزی که حتی نشستیم یه نگاه عمیق بهش بندازیم که اصلا اینی که من دنبالش هستم همون خوشبختیه یا این که اصلا خوشبختی چیه؟ این تعمق ما رو میرسونه به پاسخ این سوال که چرا خدا از همون اول همه رو به خواسته هاشون نرسونده…

چون خواسته ها در بردارنده خوشبختی نیستن..ثروت، روابط، سلامتی و … خوشبختی نیستن..اما انسان خوشبخت میتونه این ها رو داشته باشه و ازشون لذت ببره..خوشبختی یه نگاهه..یه درکه.. اگر این درک باشه، ما از سیر تا پیاز داشته هامون لذت میبریم و اگر این درک نباشه ما از هیچی راضی نخواهیم بود

خوب وقتی ما هنوز این درکو پیدا نکردیم بریم بهشت، آیا میشیم مصداق افرادی که خدا میگه:

خَالِدِینَ فِیهَا لَا یَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلًا

در آن جاودانه اند و از آن درخواست انتقال به جای دیگر نمی کنند.

صد در صد این اتفاق نمیفته!! ما اگر بهشت هم بریم خوشبخت نخواهیم بود.. ما اومدیم که اول خوشبختی رو در این دنیا درک کنیم و بعد این درک رو آرام آرام توسعه بدیم..وقتی خوشبختی رو احساس کنیم ما راضی هستیم در همین شرایط فعلی

چرا؟ بخاطر این که خوشبختی به چیزی وصل نیست..خوشبختی با هیچ آیتم فیزیکی به دست نمیاد

اما وقتی به دست میاد از هر آنچه داریم لذت میبریم.. اون چیه که وقتی باشه من از همه چیز لذت میبرم و اگر نباشه هیچوقت راضی نمیشم؟

اون چیه که درکش در گروی درک توحیده؟

اون چیه که برای فهمش باید تمام الگوهای ذهنی رو بشکنیم؟

و به سکوت درون برسیم؟ و عاشق بشیم؟

اون درک بی واسطه خداونده..تنها منبع وجود، شعف، عشق و آرامش

خونه، ماشین، زندگی.. همه و همه تهش میرسه به یه سری شرطی سازی ذهنی که بعدش هم عادی میشه

اما نگاه آگاه، نگاه خوشبخت، از هیچی سیر نمیشه و البته صفر و صدی نیست

و وقتی ما به اندازه کافی آگاه میشیم، متصل میشیم، خالص میشیم، به مقام وحدت میرسیم، خواسته های ما هم به راحتی تحقق پیدا میکنه

چون قبلا نگاه های ذهنی تحققش رو سد میکرد.. ما مثل رودی هستیم، مثل یه جریان، جریان خداوند..و مقاومت ها و شرک های ذهنی مثل سنگ هایی هستن که اگر راهو سد کنن ما رو از جریان میندازن..باید اونها رو از مسیر وجودیمون برداریم تا جاری بشیم..وقتی جاری بشیم، مثل آب، به هر جا بریم، مثل خدا، سرسبزی، عشق و طراوت رو ایجاد میکنیم..

و ما میشیم هم جهت با جریان خداوند و به همون اندازه ای که خوشبختی رو، یعنی خدای درونمون رو بی واسطه درک میکنیم، ما احساس لیاقت بی قید و شرط رو لمس میکنیم، ما خداگونه رفتار میکنیم و متخلق میشیم به اسمای الهی..ما غنی میشیم و ثروت میسازیم..اما به ثروت هیچ دلبستگی نداریم.. ما کریم میشیم، جواد میشیم..

و هر آنچه اراده کنیم در جهان پیرامون تحقق پیدا میکنه

قدم اول اینه که از همین جایی که هستیم راضی باشیم و تسلیم و بعد شایق بشیم به رشد و حرکت و تعالی..با تسلیم.. با رضایت … با شکرگذاری

سلام به شما خواهر گرامی

تمام داستان همین تیکه است: من راضی بشم به شرایط فعلی..اما چطور؟

با همین منطق که:

اولا اگر من از شرایط الانم راضی نباشم هیچ وقت از هیچ شرایطی راضی نخواهم بود، چون نگاهی که باعث میشه راضی نباشیم همان نگاه شرطی شده ایه که همیشه ما رو ناکافی میبینه..نگاهی که باعث میشه همیشه بدویم اما نرسیم

دوما: همون نگاه شرطی شده ای که داره ما رو ناراضی میکنه از شرایط فعلی، مانع اصلی تغییر شرایط فعلیه!! بله درست شنیدید.. همون نگاه .. این همون مقاومت ذهنه..

این همون سنگیه که باید برداشته بشه..چرا؟ بخاطر این که ناراضی بودن یعنی وصل کردن هویت و حقیقت وجودیمون به یه چیز ظاهری، یعنی نفس کشیدن در خلا..و این کار یعنی ما ماشین محرک زندگیمون رو به یه باتری خالی وصل کردیم..

در صورتی که تنها منبع قدرت و وجود، خداونده..وقتی ما چیستیمون رو از خدا بگیریم و بهش اگاه باشیم، خود به خود راضی هستیم..آرام هستیم..و این آرامش یعنی ما جاری هستیم و ما خداگونه رفتار میکنیم و این یعنی ما به طور طبیعی به خواسته هامون میرسیم

اصلا بزارید یه موضوع دیگه رو اینجا بگم که مرتبطه.. شکرگذاری..کاری که شکرگذاری میکنه یعنی ما تلاش میکنیم نعمت ها رو با تمرکز و توجه، از کانال قلبمون ببینیم نه کانال ذهن..یعنی ما تلاش میکنیم احساسش کنیم.. این با ما چه میکنه؟ این باعث میشه ما خداوند رو در داشته هامون ببینیم و از نگاهی که به خود داشته ها موجودیت میده عبور کنیم..

مثل یه لیوان آب هویج میمونه..وقتی چند جرعه میخوریم و تمام میشه دیگه چیزی تهش نیست که به ما لذت بده..این میشه نگاه ذهنی به نعمت ها.. برامون عادی میشن

اما شکرگذاری یا توجه آگاهانه به نعمت ها، باعث میشه ما درک کنیم که اون آب هویج نبوده که به ما لذت داده، بلکه درک حضوری ما بوده و آگاهی ما بوده که باعث شده اون لذت تجربه بشه.. اون آب هویج به خودی خود لذتی نداره..

سخته بعضی موضوعات رو حتی با مثال توضیح داد.. امیدوارم تونسته باشم مغز مطلب و منتقل کنم

اصلا بزارید یه چیزی بگم شاید به درک موضوع کمک کنه..وقتی انسان آگاه میشه، یعنی بر اساس نگاه ذهنی لذت رو برای خودش تعریف نمیکنه، یعنی از نگاهی که ذهن میاد لذت رو تعریف میکنه عبور میکنه.. حالا با شکرگذاری یا کار کردن روی ذهن.. این باعث میشه انسان از همه چیز لذت ببره بدون این که بدونه چرا… شما میری پارک از صدای پرنده ها بی نهایت لذت میبری..از بازی کودکان..از سبزی چمن..از نفسی که میکشید.. و همیشه این حالت رو دارید.. حتی از دیوار کاه گلی .. حتی از ترک های آسفالت کف خیابون..یه شعف بی نهایت و بی دلیل.. این یعنی مقاومت ها داره از بین میره و ما بی واسطه داریم عالم و حقیقتش رو شهود میکنیم…

و این یعنی موانعی که نمیزاشتن نعمت وارد زندگیمون بشه دارن میشکنن..