تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

خدایا شکرت .

سلام به همه دوستان . حقیقتش ته خط برای من جایی بود که بخاطر اشتباهم از خانواده طرد شدم . اشتباهی که بار ها احساسی بهم هشدار داده بود . و گویا این لحظه رو کاملا بهم نشون داده بود . من با بد ترین وضع احساسی از خونه بیرون شدم . بچه ای که تا صبح اون روز بزرگ ترین دغدش پنهون کردن برگه نمرات بد مدرسش بود و الان شبش باید زندگی قبلیشو بلکل غراموش میکرد . در بد ترین شرایط احساسی بودم . اومده بودم خونه مادر بزرگم . اون سمت کشور . یه زندگی کاملا جدید . اوایل حتی فکر های سوقصد به سرم زد . فکر میکردم حق ندارم کاری کنم که دوست داشته باشم . من حق لذت بردن ندارم چه برسه به زندگی . خیلی خنثی و اروم بودم . همش تو اتاق بودم . کمکم اومدم نکات مثبتی رو پیدا کردم . حداقل به جای کنار خیابون من الان تو اتاق رخت خواب ها برا خودم یه تشک دارم . فضای نسبتا شخصی خودمو دارم . با خودم فکر می کردم من نابخشودنیم . گناه من از همه بزرگ تره . مقاومت داشتم نسبت به هرکسی که بخواد از امید و بخشش خدا حرف بزنه . برا من کار تمومو شدس . خودم رو نابود میدیدم . تو اون لحظات گوشه ذهنم یه چیزی زمزمه میکرد . من که دیگه قتل نکردم . قتل گناه بزرگ تریه .

تو ناخوداگاهم قتل رو گناه بزرگتری میدونستم . تو همین فکرا یهو داستان حضرت موسی اومد تو ذهنم . رفتم قرانو باز کردم و خوندمش . دقیقا همون بخشی اومد که باید میومد . داستان مردی که ادم کشته بود ولی شده بود پیامبر گرامی خدا . چقدر این مرد و داستان زندگیش دوست داشتنیه . با خودم فکر کردم پس خدا این روهم میبخشه . و صدایی اروم میگفت اره . هیچ چیز تموم شده نیس . کم کم بلند شدم . نفس کشیدم . بابت هوایی که برا من بود شکر گذاری کردم . تماما چسبیده بودم به فایل های استاد . حالمو خوب نگه میداشتم . همون اتاق رخت خوابا شده بود اتاق مراقبه من . عبادت گاه من . کمکم شروع کردم و مسیر بیزنسمو که تازه شروع کرده بودم ادامه دادم . کم کم بعضی از وسایلمو از خونه برام اوردن . کتاب های اموزشیم رو برداشتم و خوندم . هنرم رو یاد گرفتم . خیلی جاها گیر میکردم . ولی فقط خودم بودم و خدای خودم همینم زیاد بود . کسی نبود بهم بگه میشه یا نمیشه ارتباطم با کل دنیا قط بود فقط جلو میرفتم . حالم از نظر روحی خیلی بهتر شد . فایل های توحیدی شدیدا کمکم میکرد . خودمو لایق یه زندگی میدیدم . لایق زنده بودن و زندگی کردن . با تمام پستی ها و بلندی هاش . یادمه یه شب یه فایل از استاد گوش دادم . درباره یه پسر هم اسم من . دقیقا با مشکل من . و اخرش هم استاد میگفت خدا چطور هدایتش کرد . یه شب مهتابی بود . یه شب روشن نه تاریک . همه خواب بودن و من همین طور تو حیاط راه میرفتم و اشک میریختم . متحیر بودم . الان دیگه حتی انگیزه حرکت به جلو هم داشتم . هیچی نداشتم باهاش کار کنم . از همون گوشی تو دستم شروع کردم . بلد نبودم فایل انگلیسی ببینم . اینقد دیدم تا خودم یاد گرفتم . میرفتم خونه عمم چند کوچه بالاتر . کامپیوتر داشت . هرچند قدیمی ولی باهاش کار میکردم . چقدر همه بهم لطف داشتن . بچه های دوقلویی بودن . همش میومدن بالای سرم . تجلی محبت خدا بودن . حتی اگه من خودم در اتاق رو به روشون میبستم . اینقدر اون پشت صدام میکردن تا خودم در رو بروی خودم باز کنم .

تو همون زمان بود که کانال یوتیوبمو راه انداختم . محتوا تولید میکردم . با هرچی که داشتم . غرورمو دوباره ساختم . قبل این قضایا کنکور داده بودم . و همون جا نتیجه کنکورم اومد که یه دانشگاه زیبا قبول شدم . دقیقا کنار خونم . خانواده برای اولین بار تو این چند ماه بهم زنگ زدن . روابط عالی شد . و من فقط به لطف خدا با یه جشن خیلی بزرگ و پرافتخار برگشتم به خونم . به پیش خانوادم . خدارو هزاران مرتبه شکر میکنم که در هر لحظه کنارمه . اون وقایا منو بزرگ کرد . الان خندم میگیره هم سنام تو دانشگاه برا دوتا امتحان الکی و دوتا مسیله مسخره فاز افسردگی میگرن . نمیدونم چطور بهشون بگم لذت ببرید . زیبایی رو ببیند . خدا رو هزاران مرتبه شکر میکنم که منو عزیز کرد . الان تو دانشگاه همه عاشق من هستن . همون طور استاد میگفت تو دوران سربازی همه میشناختنش و با اون شکل کلاه خاصش معروف بودن . من هم با ویژگی های خاص خودم همه میشناسنم . خدارو شکر میکنم . الان در زمینه هنرم قدم بر میدارم . مهارت های مختلف رو کسب میکنم . و جلو میرم . و از خدا میخوام که کمکم کنه بزارم هدایتش دریافت کنم و خودمو از این نعمت بیکران محروم نکنم . عاشق همتون هستم .

در اغوش خداوند

ازاد و رها باشید

فعلا