تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳
نکته: فایل فقط به صورت صوتی است.
موضوع این قسمت: رسیدن به هدف، پایان نیست؛ سکون، آغازِ سقوط است
مفاهیمی که در این گفتگو مورد بررسی و توضیح قرار گرفته است:
- جهان روندی رو به حرکت دارد و هرگز سکونی در کار نیست؛
- تا زمانی که به دنبال بهبود هستی، با روند طبیعی و روانِ رشد، همراه هستی؛
- توانایی تشخیص نشانه ها و حرکت کردن در راستای آنها؛
این فایل یکی از عمیقترین و حیاتیترین درسهای مسیر موفقیت را باز میکند. این گفتگو فقط در مورد «تغییر» نیست، بلکه در مورد خطرناکترین دام در مسیر رشد است: دامی که درست بعد از رسیدن به یک موفقیت بزرگ برای ما پهن میشود.
در این گفتگوی شنیدنی، استاد و مصطفی عزیز (یکی از همراهان قدیمی سایت) به ما نشان میدهند که چرا «رسیدن به هدف» میتواند آغاز «پسرفت» باشد و چطور افراد هوشمند، قبل از آنکه جهان مجبورشان کند، خودشان دست به تغییر میزنند.
قبل از شنیدن این فایل، این چکیدهی تأثیرگذار را بخوانید تا درک کنید چرا این گفتگو میتواند نقطهی عطف زندگی شما باشد.
خطرناکترین دام موفقیت: «توقف» پس از رسیدن به هدف
این فایل با داستان تکاندهندهی «مصطفی» آغاز میشود. او به ما میگوید که چطور سالها روی خودش کار کرد و با استفاده از آموزههای استاد، به یکی از اهداف بزرگش (خرید یک فروشگاه) رسید.
اما دقیقاً در همان لحظهی شیرین پیروزی، اتفاقی رخ داد که داستان همهی ماست: او احساس کرد «دیگر تمام شد.» شور و اشتیاقش کم شد و از همه مهمتر، کار کردن روی خودش را متوقف کرد.
نتیجه چه بود؟ او نه تنها پیشرفت نکرد، بلکه به شکلی واضح «پسرفت» کرد.
این فایل به ما هشدار میدهد که بزرگترین موفقیتهای ما میتوانند تبدیل به «قفسهای طلایی» ما شوند. لحظهای که احساس رضایت کامل میکنید و میگویید «من رسیدهام»، لحظهی آغاز سقوط است. جهان هستی بر «بهبود دائمی» بنا شده و «سکون» در این سیستم به معنای مرگ و پسرفت است. مصطفی عزیز این درس را به روش سخت آموخت و جهان او را «مجبور» به تغییر کرد.
فرار از «بهشت»: چرا استاد دو بار شغل رؤیایی خود را رها کرد؟
در ادامهی این گفتگوی عمیق، استاد درسی را که از کتاب «چه کسی پنیر مرا جابجا کرد؟» آموخته بودند، با دو داستان شخصی و شگفتانگیز از زندگی خودشان به تصویر میکشند:
۱. بهشت اول (کلوپ بازی کامپیوتری): استاد تعریف میکنند که در قم، شغلی داشتند که برایشان «خودِ بهشت» بود. یک کلوپ بازی که در آن هم تفریح میکردند، هم با دوستانشان میخندیدند و هم درآمد عالی داشتند. اما با وجود تمام این لذتها، او نشانهها را دید:
- علاقهاش در حال کم شدن بود.
- احساس میکرد دیگر چیز جدیدی یاد نمیگیرد (شروع پوسیدگی).
- نشانههای بیرونی تغییر (افزایش رقبا، تغییر تکنولوژی به سمت بازی آنلاین) در حال ظهور بود.
او در اوج لذت و درآمد، تصمیمی دردناک اما هوشمندانه گرفت: این بهشت را رها کرد و به بندرعباس مهاجرت کرد تا از صفر و با کارگری شروع کند. چرا؟ چون مسیر جدید، «جای پیشرفت» داشت.
۲. بهشت دوم (شغل کارمندی عالی): در بندرعباس، او دوباره به یک «بهشت» دیگر رسید. در شرکتی استخدام بود که به دلیل مشکلی در گمرک، دو سال کامل حقوق میگرفت بدون اینکه حتی یک دقیقه سر کار برود! هم حقوق داشت، هم بیمه، هم دوستان عالی و هم خانهی خوب.
اما او باز هم نشانهها را دید: «اینجا دیگر پیشرفتی در کار نیست.» این یک زندگی «روزمره» و خالی از شور و شوق بود. او دوباره این آسایش و امنیت کامل را رها کرد تا به دنبال علاقهی جدیدش برود؛ مسیری که در نهایت به خلق همین جایگاهی شد که امروز میبینیم.
طوفان در راه است: تغییر قبل از «چک و لگد» خداوند
درس اصلی این فایل، تفکیک دو نوع تغییر است:
تغییر اجباری (روش عموم مردم): اغلب ما آنقدر در منطقهی امن خود میمانیم تا «پنیرمان» تمام شود. آنقدر صبر میکنیم تا بیماری، ورشکستگی، یا یک شکست عاطفی سنگین از راه برسد. ما منتظر «چک» خداوند میمانیم تا با درد بیدار شویم (مانند تجربهی اول مصطفی).
تغییر هوشمندانه (روش افراد موفق): اما افراد باهوش، مانند کاپیتانی که آسمان را میخواند، قبل از طوفان خود را آماده میکنند. آنها با دیدن اولین نشانههای تکراری شدن، عدم شور و شوق، یا توقف رشد، خودشان فعالانه حرکت میکنند (مانند دو تجربهی استاد).
پاداش تغییر هوشمندانه (داستان امروز مصطفی)
زیبایی این فایل در این است که مصطفی، که یک بار طعم تلخ «تغییر اجباری» را چشیده بود، این بار هوشمندانه عمل کرد. او تعریف میکند که چطور فقط سه روز پیش، احساس کرد که در کار فعلیاش به «سقف» رسیده است. این بار منتظر پسرفت نماند. از خداوند هدایت خواست تا وارد مدار بعدی شود.
و نتیجه؟ جهان «فورا» پاسخ داد. دقیقاً امروز، یک پیشنهاد کاری عالی و جدید به او شد. این پاداشِ درک کردن قانون و حرکت کردن قبل از اجبار است.
این فایل را بشنوید تا بیاموزید چطور «سقفهای» زندگیتان را قبل از آنکه به «زندان» شما تبدیل شوند، شناسایی کنید و همیشه در مسیر رشد باقی بمانید.
تمرین این قسمت:
داستان مصطفی داستان همهی ماست: رسیدن به یک خواستهی بزرگ، احساس رضایت و سپس… توقف! این «توقف بعد از موفقیت» یکی از خطرناکترین دامهای مسیر است. استاد نیز دو بار «بهشت» و آسایش کامل را رها کردند تا در این دام نیفتند.
لطفاً در کامنتها بنویسید: کدام موفقیت بزرگ در گذشتهی شما، تبدیل به «سقف» شما شد؟
- در چه مقطعی از زندگیتان (شغلی، مالی، روابطی) به یک هدف بزرگ رسیدید، احساس کردید «دیگر تمام شد» و کار کردن روی خودتان را متوقف کردید؟
- این توقف و احساس رضایت کامل، چه نتایجی (شاید حتی پسرفت، بیانگیزگی یا روزمرگی) برای شما به همراه داشت؟
و سوال مهمتر برای خودشناسی امروز شما: همین امروز، آن «بهشت امن» یا «سقف راحتی» که احساس میکنید به آن رسیدهاید و شور و اشتیاق رشد را از شما گرفته (و میدانید که باید برای عبور از آن تغییر کنید) چیست؟
تجربیات شما در مورد شکستن این سقفها، میتواند الهامبخش هزاران نفر دیگر باشد.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳11MB12 دقیقه
سلام بر همه ی دوستان هم فرکانسی
من از 23 تیر امسال بعد یکسال آشنایی با استاد و فایلای سایت که تونستم تمام قسطا و وام هامو تسویه کنم و صفر بشم تازه با خواهرم دوره ی روانشناسی خریدیم و الان بعد سه ماه خدا روشکر تغییرات شخصیتی زیاد در من رخ داده و آورده ی مالی م داشت و دارم کار میکنم چون ترمز اصلی م که توجه نکرده بودم بهش و خیلی م سخته برام یکی باورهای توحیدی و بعد باورهای فراوانی رو بشدت تمرین میکنم مهمتر از دستاورد مالی حال خوب این روزهامه …البته بگم یه روزای م خیلی ناامید میشم اما یه چیزو دلی بگم تغییر خیلی قشنگه حتی زجر کشیدنو ضجه زدنش احساس زنده بودن میکنم البته دعا میکنم که دردها و ناامیدی ها به صفر برسه ولی به مسیر که نگاه میکنم فقط به خودت میگم دمت گرم عزیزم …جگرت تاول زده اما خودم مرهم میشم برات و امید بخدا این روزها م میگذره و خداوند وعده فزونی داده…پس ادامه بده…
الان تمرینو که دیدم اولش گفتم خب من که هنوز به نتیجه نرسیدم که ببینم شوق متوقفم میکنه یا نه پس برا من نیست…بعد یه لحظه بزرگترین حرکتی که درعمرم زدم تا اینجا افتادم تقریبا 14 سال پیش وقتی که تازه لیسانسمو گرفتمو توی شهر کوچیک من جلو خانواده ایستادمو گفتم من میخوام برم مرکز استان زندگی کنم اینجا برا من کار نیست و آینده ای نداره….بعضی وقتا میگم خدایا من چه جراتی داشتم اون موقعه تو اون شرایط خانواده شهر کوچیک حتی تو شهرهای بزرگم یه دختر تنها نمی تونست مستقل زندگی کنه ما که دیگه هیچ…اصلا م توحید و توکل و این چیزا رو قبول نداشتم و یه جورایی از خدا و زندگی م شاکی بودم چون دوست داشتم معماری بخونم اما کامپیوتر قبول شده بودم و خدا رو مقصر میدونستم…خلاصه بعد یکسال جنگ و جدل و بحث من موفق شدم مهاجرت کنم و بخاطر باورهای اشتباهم گفتم میرم که سختی بکشم ولی مستقل زندگی کنم ….و چنان سختی ها کشیدم که بعد اون حرکت بزرگ که تو کل فامیل و دوست و آشنا همه منو سرکش و یاغی میدین بخاطر این حرکتم دیگه هیچ حرکتی نزدم نه اینکه اوج خواسته من اون بوده باشه نه ..بخاطر اینکه انقد خسته شده بودم از اون همه بحث سر مهاحرتم که میگفتم من دیگه نای جنگیدن ندارم سر خواسته های کوچیکی که حق طبیعی منه و توی نقش قربانی غرق شدم برای دختری که پر از استعداد و بلند پروازی ولی سر یه جابجایی داخلی بین شهری خیلی اذیتش کردن …و جنگ داخلی خودمم اضاف شد که نمیتونست بپذیره و ناراضی از خودم و نرسیدن به خواسته هام و …اصلا م نمیدونستم از کجا دارم میخورم …بدترین درد ناآگاهیه….تا اینکه سر یک شکست عاطفی سه سال پیش تازه از خواب غفلت بیدار شدم و فهمیدمم خودم کردم …و اولش با eft و طرحواره ها و…روانشناسی رو خودم کار کردم و یه سال بعد با استاد و سایت آشنا شدم و الان دوساله که تازه دارم میفهمم چه لجنزاری تو ذهنم درست کرده بودم خدا روشکر خیلی پاکسازی کردم اما هنوز گلستان نشده خیلی موندهدشاید و دارم رو خودم کار میکنم….همیشه میگفتم خدایا اون نیروی که منو تو 23 سالگی تو اون جو بسته حرکت داد رو دوباره میخوام اون نیرو درون من فعال شه …الان اون نیرو در کنار آگاهای های الانم وقتی فعال بشه بخداااااا قسم خودم میدونم کوه رو میتونم جابجا کنم ….امشب احساسش کردم همون نیرو رو چند ساعت پیش به من جرات داد و یه قول خیلی محکم به خودم دادم…خدااااا میدونه چقد دلم براش تنگ شده بود …من فقط اون قدرت درونم فعال بشه هیچی نمیخوام چون اون همه چیزو برا من شدنی میکنه نمیدونم چه اسمی روش بذارم ولی من میگم خداست هرچند اون موقع من با خدا رابطه خوبی نداشتم ولی خدا که رحمان و رحیم اون همیشه بود همیشه …من نمی دیدم ..امیدوارم بتونم رابطه م رو با خدای درونم درست کنم مثل اون موقع ها …همین آرزومه چون همه چیز باهاش میاد …آمین