تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳

به نام خدای مهربان سلام خدمت استاد عزیزم و دوستان خوبم و خانم شایسته نازنین

خداروشکر بابت این پروژه شگفت انگیز که داره کلی به رشد و پیشرفت و خودشناسی من کمک می‌کنه و توی این سه گام من متوجه یه موضوع عجیبی شدم اون هم اینکه هرگام با شرایط اون روز من کاملا هماهنگه و من مثلاً به یه مسئله ای برخوردم که توضیحات و کامنت ها و تمرینات اون گام دقیقا بهم کمک می‌کنه که اون مسئله رو حل کنم یا به جواب هاش هدایت بشم

خداروشکر و ممنونم از همه هم از استاد و عوامل سایت هم از بچه های عزیز بابت کامنت های خوبشون.

اما تمرین این گام:

در زندگی‌ات تا‌به‌حال چند بار به هدفی رسیدی و بعد احساس کردی «دیگه تمومه»،

اشتیاقت کم شد و دست از تلاش کشیدی؟

نتیجه‌اش چی بود؟

من اولین باری که فهمیدم و شنیدم وقتی به هدفی میرسی باید ‌هدف بعدی رو مشخص کنی و براش تلاش کنی از استاد عباس منش عزیز بود

تا قبل از اون از استاد دیگه ای اینو نشنیده بودم و فقط شنیده بودم که باید به هدفت برسی و تمام و این کج فهمی باعث شد که خیلی در دام رسیدن و متوقف شدن بیفتم.

بارها شده که من به اهدافی رسیدم و دیگه فکر کردم که خوب دیگه تموم شد دیگه من دیگه کاری برای انجام ندارم و همیشه این هدفی که بهش رسیدم خودبه خود پیش میره…

مثلاً وقتی 35 کیلو وزن کم کردم دیگه نرفتم سراغ هدف بعدی که میتونست ورزش و فیتنس باشه و گفتم خوب دیگه من لاغر شدم دیگه به هدفم رسیدم و اشتیاقم رو از دست دادم و دیگه به این موضوع فکر هم نکردم

نتیجه این شد که خیلی آرام و راحت همه چی از بین رفت و باز هم همون اضافه وزن برگشت نتیجه شد تمسخر دیگران که ای بابا پس چی شد دیدی گفتیم نمیشه تو هی میگفتی میشه میشه بفرما پس چرا خودت نتونستی لاغر بمونی؟!؟!

یا من از بچگی عاشق ماشین بودم و الان هم هستم اما هرگز فکر نمی‌کردم که بتونم ماشین بخرم به لطف خدا و به کمک تمرین تصویر سازی من تونستم یه پراید بخرم خیلی خوشحال و عاشق اون ماشینم بودم به یکسال نکشید که گفتم من می‌خوام ماشین بهتری داشته باشم همون‌طور که این پراید رو خریدم می‌خوام بهترش رو بخرم و دوباره تصویر سازی و حرکت و تلاش کردم و تونستم در مدت زمان کوتاهی پراید رو به سمند تبدیل کنم که هیچکس حتی خودم و همسرم هم باورمون نمیشد هنوزم گاهی فکر میکنیم و میگیم راستی پول سمند چطور جور شد!!!!! اما انگار من دیگه بعد از خریدن سمند اشتیاقم رو از دست دادم و فکر کردم خوب دیگه این یه هدف بزرگ بود که بهش رسیدم و تموم شد دیگه…و برای ماشین بهتر تلاش نکردم خودم رو بهبود ندادم باورهام رو درست نکردم

نتیجه اینکه من بعد از گذشت 10 سال هنوز نتونستم این سمند رو عوض کنم و هرچند وقت یکبار گرفتار تعمیرات اساسی و هزینه های گزاف تعمیر میشم این درحالی که وقتی توی خیابون شاسی بلندها و ماشین های جدید رو میبینم دلم براشون ضعف میره…

چند بار هم بعد از رسیدن به هدف،

به‌جای توقف، هدف تازه‌ای انتخاب کردی و مسیر رشدت را ادامه دادی؟

اون بارها چه تفاوتی با دفعات قبل داشت؟

من بچه شهرستان هستم و از کودکی رویای مهاجرت به تهران رو داشتم دلیلش هم این بود که اون موقع ها من یه دوستی داشتم که دایی ش تهران زندگی میکرد و خیلی هم پولدار بود اون موقع ها وقتی میومد شهرستان با زانتیا میومد و این برای ما که فقط پیکان و رنو 5 دیده بودیم یه چیز عجیب و غریب بود و من از همون کودکی هی به خودم میگفتم من بزرگ بشم حتما میرم تهران و پولدار میشم خلاصه گذشت و من بزرگ شدم و سال 1390 در 18 سالگی من با جیب خالی به تهران مهاجرت کردم .

اون موقع پسرعموم یه تهیه غذا داشت و من اومدم پیش ایشون کارگری که خیلی برام خوب بود چون هم جای خواب داشتم هم غذا و حقوقم کامل برام پس انداز میشد…

خلاصه خیلی خوشحال بودم و هرشب میرفتم روی یکی از پل های نزدیک مغازه که ویوی خوبی به شهر داشت و ساعت ها به عظمت تهران و رفت و آمد ماشین ها نگاه میکردم و خیلی احساسم خوب میشد و همش هم تصویر سازی میکردم که منم یه روزی پولدار میشم و …

روزها به همین منوال می‌گذشت تا اینکه کم کم همه چی داشت برام عادی میشد یه روزی که حالا دیگه ارتقا شغلی هم پیدا کرده بودم و از کارگر ساده به کمک آشپز تبدیل شده بودم داشتم پای منقل کباب میپختم یک آن باد بزن رو نگاه کردم و گفتم :

آیا این موقعیت اون چیزی بود که تو میخواستی؟؟؟

مگه رویای تو این نبود که بیای تهران و پولدار بشی پس اینجا پای این کباب پز داری چیکار میکنی؟؟؟

از این سوال و جواب شوکه شده بودم و میگفتم خدایا راست میگه ها من رویاهای بزرگی داشتم من میخواستم کارآفرین بشم کارمند و کارگر داشته باشم نه اینکه اینجا پای منقل وایسم کباب باد بزنم…

هرروز و هرشب فکر میکردم که من چطور میتونم پولدار بشم؟

تا اینکه دستان خداوند از راه رسیدن و یه شب یکی از فامیل به دیدنم اومد و گفت اینجا جای تو نیست وسط این همه چربی و بوی غذا جای تو نیست الان یه کلاس هایی هست به اسم کمک پرستاری بیا برو اونجا ثبت نام کن و مدرک بگیر با این مدرک میتونی توی بیمارستان استخدام بشی…

بقیه اش رو خلاصه میگم

من رفتم مدرک گرفتم

بیمارستان استخدام شدم

فهمیدم این شغل مورد علاقه منه خدمت به دیگران دادن حس خوب به دیگران کاهش استرس دیگران و دادن آرامش به اون هاو…

خلاصه این هدف هم تیک خورد

دوباره گفتم نه من نباید کارمند بمونم چطور میتونم از این شغل پول بیشتری بسازم؟

چطور میتونم به دیگران بیشتر خدمت کنم؟

چطور میتونم کارآفرینی کنم و به دیگران حقوق پرداخت کنم چیزی که عاشقشم ؟؟

و باز هم خدا منو هدایت کرد

الان شرکت خدماتی مراقبتی خودم رو دارم چندین نفر برام کار میکنن چندین برابر یه کارمند درآمد دارم حقوق پرداخت میکنم و …

و همه ی این روند از جایی شروع شد که اون روز پای اون منقل کباب پز به خودم تشر زدم که خوب میخواستی بیای تهران اومدی میخواستی درآمد داشته باشی داری حالا میخوای چکار کنی؟؟؟

و همینطور اهداف بعدی و بعدی و بعدی

نتیجه اون سوال و جواب ها و نتیجه اون انتخاب اهداف تازه و نتیجه اون ادامه دادن مسیر رشد این شد که من از کارگر ساده در یک تهیه غذا تبدیل شدم به کارآفرین در حوزه سلامت

درامدم از روزی که اومدم تهران تا امروز بیش از 350 برابر رشد داشته.

تشکیل زندگی دادم

ماشین خریدم

خونه و زندگی تشکیل دادم

بدون اینکه یک ریال از خانواده ام کمک بگیرم

همیشه نتیجه هدف گذاری و رشد و ادامه دادن مسیر اونقدر بزرگه که گاهی آدم یادش میره از کجا به کجا رسیده به این دلیل که میگم این پروژه داره منو دوباره از نو به خودم میشناسونه…

من کلا این داستان رو یادم رفته بود اما تمرین این جلسه باعث شد به یاد بیارم که من چقدر ارزشمندم من چقدر توانمندم اما این روزها گرفتار یه باور منفی شده بودم که من نمیتونم پیشرفت کنم اما الان و بعد از نوشتن این کامنت احساسم خیلی خوب شد و می‌خوام

یک دقیقه ایستاده خودم رو تشویق کنم…

ممنونم از استاد عزیزم بابت این فایل زیبا

ممنون از بچه های سایت بابت کامنت های عالی.