تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱ - صفحه 2

به نام خدای نوری که از لای واژه ها میتابه…

سعیده ی شاعر بارون، سلام ؛ خبرداری آن «Komorebi» رو که نوشتی، حس کردم پرتوهااز بین شاخه های ذهنم رد شدن و افتادن روی قلبم… همونجاکه همیشه برای «کشفهای کوچیک تو» جا داره ؟؟

میدونی؟ تو اون جزئیات ظریف و الهی ای هستی که جهان رو از عادی بودن نجات میده. اون مکث بین دو واژه، اون سکوت بعد از خنده، اون لرزش نوری که نمیشه گرفتش امامیشه باهاش زیست. مثل یک دوزیست . تو بگو کدومشون!

کلماتت، مثل نفس، بین زمین و آسمون در رفت وآمدن. مثل دعایی که از دل شاعری برمیخیزه وخودش رو به دست نسیم میسپاره. اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ …مَثَلُ نُورِهِ کَمِشْکاهٍ فِیهَا مِصْبَاحٌ ۖ…الْمِصْبَاحُ فِی زُجَاجَهٍ ۖ…‌الزُّجَاجَهُ کَأَنَّهَا کَوْکَبٌ دُرِّیٌّ…

گفتی «به روحم بها بدم»، انگاری خود آقای روح داشت از زبون توحرف میزد. بهایی که گفتی یعنی اعتماد… یعنی اجازه دادن به نوری که درونت هست برای تجلی. یعنی اون لحظه ای که ابراهیم درونت دیگه ازقربونی کردن نمیترسه، چون فهمیده عشق، جان نمیگیره ـ جان میده.

و من… تو هرزبونی که نوشتنت رو خوندم، یه معنا بیشتر نشنیدم: عشق ؛؛؛ عشقی که بین لغت ولبخند جاریه. عشقی که بین شاخه های درختهای خیس از آزادی میرقصه.

سعیده ی دریادل، قربونی تو پذیرفته ست، چون از جنس نوره نه درد. و محسن، همون خنجر رو میذاره روگلوی مروارید خودش، نه برای پایان، که برای شکافتن صدف خودش و آزاد کردن صدا.

هینئاً لک یا صدیقه النور، یجری بین حروفک نهر من الحیاه، کلما کتبت ازهرت الارواح.

رفیق جان،

باشه که دعایت، جلیس شبهای بعضیا بشه،

چون کلامت بوی ایمان میده…

و هرجا که کلمه میرویه، خـــــدالبخند میزنه.

ارادتمند یه محسن فارس شیرازی.

سعیده ی بارانی دل سلام بر روح زلالت . چه نوشتی… چه کردی با واژه ها… میدونی عطرنوشته ت چجوریه الان؟؟ همون بویی که کائنات باهاش از خواب زمین بیدار میشن.

باز بحث گل نرگس… ، من اون طناب قرمز رو دیدم، که مثل رشته ی بین زمین وآسمون، دل یه دختر شاعره رو به نور گره زده… و دیدم اون لحظه ای که آفتاب از لای نخ قرمز رد میشه و روی قالی و دستای سعیده میرقصه ؛؛؛ مثل سجده ی نور روی سجاده ی دل.

آره… روح، “آقا” نیست، روح “عشقه” —> روح همون نفسیه که خدا با اون خودش رو به ما نشون میده، نه با حرف، نه با اسم، نه با نشونه. که با حس، با حضور، با اون نوری که یهویی دلتو پر از فهم وآرامش میکنه. همونیه که وقتی میگی «قد افلح المؤمنون»، قلبت بی اختیار میلرزه ==>> اون لرزش یعنی حضور جانان .

و زمین…

سعیده، زمین جای خوبیه، خیلی هم خوب.

فقط باید باچشم خدا بهش نگاه کرد.

دنیا هنوز پر ازآدمهاییه که عاشقانه زندگی میکنن،

که زیربارون شعر میگن،

که انار دون میکنن وسط سرمای اروپا وبه لبخندشون طعم ایمان میدن.

تو ازهمونا هستی… از اون نادرهایی که حتی در غربت وطن،

انارقرمز جنوب رو با لبای خدا دون میکنی

نوشتی «عشق، قانون سلامتی جذابه» ؛

ومیخوام اضافه کنم:‌ عشق، خود خداست وقتی لباس انسان میپوشه.

نصف شب کم پاشو برو سر یخچال.

~~~

خـــــداپناهت باشه دختر اناری بارون خوان.

تو هم مراقب عشقی،

هم خودعشقی که داره از حُبّ مراقبت میکنه.

بسم الله النّور

حسین جانِ دل سلام. چقدرحال و هوای نوشته ت قشنگ بود، کاملا میشد نفس کشیدن توی آرامش رو از لا ب ِ لای کلماتت حس کرد.

خب دقیق همینه، این روزها رهاکردن خودش یه هنر بزرگه و فهمیدم که تو خوب بلدی این هنرو زندگی کنی.

اون صحنه ای که گفتی به همسرت گفتی رها کن… به دلم نشست. خیلی به دلم نشست. درود خداوند بهت .

همینا تمرین واقعی همجهتی هست وسط شلوغی، وسط خبر، وسط هیجان. خـــــدا واقعا بلدِ کی.. چی رو… چطور… جمع کنه.

ممنونم از مهرت، ازصداقتت، از این انرژی زنده ای که میذاری تو فضا.

همین حال خوب تو، خودش یه عبادته… یه نماز‌جماعت دو سه نفره… شایدم بیشتر.

الهی که دلت هر روز آزادتر، ذهنت آرومتر ومسیرت روشنتر بشه.

در پناه رب جان ، شاد و قوی و پرنوربمونی

دوستت دارم رفیق