تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱

به ناااام خدااااوند جااااان وخرد خدااااوند مقتدرم

سلام آقااااا محسنِ

بیدار وشجاع

حال دلت صفای گنجهای پنهان و گنجینه های احساس درونِ هر واژه ای از قلمت

از قلم گفتی دوباره

و دلم خواست باهات حرف بزنم

چقدر تحسینت می‌کنم وقتی هر تغییری «نه از صفر،خودِ صفر» برای تو ی بُرد حساب میشه و این روح تو رو بزرگ‌تر میکنه و فضل خدا میاد دقیقاً میشه خونی که توی رگهاتِ

ولی من دقیقاً به این نه صفرِ تو فکر کردم

«نوری که در دل سکوت روشن میشه»

…

حرفات دقیقاً ی تکاملِ زنده است ، از ی روح ِ زنده

بعد از همون صفری که نخواستی بمونه یا باورش کنی

،دید گاهت خیلی برام جالب و جدید بود، آره ؛کاملاً درسته من چیزی که هنوز از استاد نشنیدمش رو توی اندیشمندِ مهربون گفتیش!

ی جایی از استادِ نازنینم شنیده بودم که از هر قدمی با باور جدید رفت تو دَلِ صفرااااا !!!

یعنی هر تغییری یکی شدن با خدااا، برای ی قدم دیگه

من خودم با ی قابلمه و چیزایی که خریده بودم صفرم رو شروع کردمو شد سفرم برای رشد کردن و دیدن ِ خودم در جهانی که هنوز در اون متولد نشده بودم

!

هر بار که به نظر در تنگناااا وتاریکی قرار میگرفتم میدیدم خدا دقیقاً همون نوری شده که گفتی

درباره ی ایده ها گفتی

من ایده ها ی داستانیم ذهنم رو بعد از آشنایی با استاد در جهت دیگه ای تغییر داد !

باور نمیکردم دیگه توان نوشتن از نفس ِ جامعه رو نداشتم از اون خلوت‌هایی که باهاشون گفتگوها شکل گرفت و ی شهر داغون (بگم ؛البته زیبایی هر لحظه توی کاغذها می رقصید )روی کاغذ اومد که آخرش بشه تخیلِ واقعی من و بره قدم بزنه تو بهشتی که میخواستمش

ی مقاومتی داشتم میگفتم این همه ساعت و و قت گذاشتم که چکار کنم ؟نوشتن من از دَلِ باد و بارون و گرمای پنجاه درجه با بالا شروع شد برام فرقی نمیکرد کی و کجا بنویسم گاهی تو کافه های شهر پرسه های داستانیم اوج میگرفت و یهو میدیدم چند ساعتی گذشته و گرسنه و تشنه ام …

یعنی وقتی دیدم قلبِ واقعیتهای من با دلِ تازه آروم شده ی من از ی سری باورها تکون خورده و داره چیزای جدید میبینه و میشنوه شک من برای ادامه شروع شد!

ی روز تو دل این سکوتا وحرفای درونی خودم گفتم تَصدقت برم من خدا چطوری ادامه بدم انگار نمیخوام این تجربه ها رو یا این دریافت ها و درک کردنا رو بیارم وسط هر الفی …یهو دیدم خدا داره از همون گفتگوها برای من در باز میکنه

یادم ِ ،رفته بودم زیر ی بارونِ نه هُل هُلکی ،ی کتاب فروشی ‌و لوازم تحریر ی چندتا دفتر نو بخرم قفسه ها رو مرور کردم وی عکس خیلی الهام شده با چیزی که در ذهنم بود دیدم و گفتم تو رو می‌خرم چون احتمالاً خودت هستی یهو قلبم گفت ؛آره خودشه !

خریدمش وی یک چیزی از درونش منو شروع کرد برای نوشتن! فهمیدم این صفر نبود اصلاً، چون باورش کرده بودم شده بود ؛ “نه…نمیشه سعیده”

بعد ایده ی دوم و بعد …ولی هنوز دارم خودمو مطالعه می‌کنم برای هر واژه ای که در مسیرم قرار میگره …

بعضی وقتها به خودم میگم هیچ چیزی در این جهان متوقف نمیشه مگر اینکه خودت متوقفش کنی

…

نوشتن تو یک مسیررررری هستش که داره تو رو رشد میده و من شجاعت تو رو دوست دارم… این کلمات و خردمندی و آگاهیت اصلاً روح صیقل شده است تو همون مسیر سحرگاهِ خدا…

اون همیشه بیدارِ ولی تو دوستِ خوبش هستی که واسش بیدار میشی تا وزیدنِ هر نسیمی تو رو بغل کنه و بهت از جنس ِ افکارت فراوانی ونعمت ببخشه

خیلی لذت بردم

تو رو تحسین می‌کنم برای این بودن و ماندن

برکت های هر واژه ای بشه واست ربی که قدمهای تو رو از قبل آماده میکنه

از حالا کتابت توی آسمونِ خدا دیده شده از خیلی قبل تر

خداااا کنه همه چی جور بشه

می سپارمت به خودش که براش خیلی عزیزی

وی سلام وقتی که بیدار میشی

…

عاشقانه ازت سپاسگزارم برای هر ایده و آگاهی

به نام خدای کشف های زیبای ِکوچک

“Komorebi”

نَشتِ نورِ خورشید از میان درخت‌ها …

آقا محسنِ«لُجّی »

تو جزییات کوچک و مکث و تعلیق نشانه ها که فرای بُعدِ زیستن است هستی . شخصیت تو برای من جزئی ترین کوچکِ دلنشین است در عین حال حجم ژرفی را فراگرفته

میان هر انگشتم می تپد قلبم

حال ِ دلت جزئیاتِ فراگیر

عاشقانه ازت سپاسگزارم

هینئاً لی ،أتکلم مع خالقی فی کل مکاناً تظهر ُ الشمس راکبته ًعلی الأرض و شاعره ًو عاشقه

تضحکُ فی …أشجاراً مبلله من الحریه

خنجر؛ محسنِ جان، کان حدیثنا فی لیالی الی مضت بصمت وهدوء الی مد یدی الأضواء راقصه

…

از خودم پرسیدم این بها دادنی که محسن گفت به روحم بدم یعنی چی؟!

توی این ماههایی که گذشت من تمرینی داشتم که به سمت افکارم مثلِ ابراهیم ِ موحد سنگ پرت می‌کردم در مسیری که به قربانگاه می رفت و قدمهای آروم من محصور در نشانه ها وآیات کمکم می‌کرد آرامشِ قلبم رو بها بدم چون چیزی که میخواستم برای خدا اینقدر سریع الاجابه بود که منِ مشرک شک کردم که بین رویا وحقیقت مرز بزازم در حالیکه رویای من حقیقتِ تجربه بود که داشت با کلی همزمانی رشد می‌کرد و من روبه آغوش ِ خودش می طلبید

ی چیزی مثل اون رابط که به قلبِ مادر موسی زده شد.

از عمرِ گذشته در مسیر زنده بودن و زندگی گفتی فکر کنم هم سن باشیم هرچند تصور من از تو کوچتر بودن از من بود به سن

تو رو باید قربانی کنم محسنِ دریا دل

هااااا

تُ

خنجر بزارُم زیر گلویِ مرواریدت

اینا قربانی منهِ

نه اینکه «دوست داشتن» بخشی از زندگی در این «فصلِ از زندگی من نباشه »

ولی به قولِ خودت خدا وسط این تصویرها اول وآخرِ هر کلمه ای و زندگی باید همون لاشریکِ حّی باشه

بقیه مردهِ ن اگر «هُوُ »نباشد

سیّدِ بزرگوارِ سعیده

رفیقِ جانم

کلمه زمانی جان گرفت که ارواح دنبال کشف خودشون بودند روی دیوارها آواهایی که اجدادمون نوشته بودند هنوز تاریخ را به محک وا میدارد هرجا کجا نگاه می کنی تکامل رو میبینی

بویایی من !

سؤالت هوشمندانه است

در موردش فکر می‌کنم

همیشه سعی کردم از آدمایی که دیر شدن براشون تمام شدنِ فاصله بگیرم آخه من کودکم در لباسِ جهانم

دعاهات قرین و جلیس زندگیت

آمین یا رب

میخوام در دسترس دستت باشم که خودش نوره

ی چیزی بگم

با هم بخندیم

سینگل بودن ربطی به دو زیست بودن نداره ؟داره؟

الان میگن تَرَند شده !!!؟؟؟

من گوشم دار خانه های پر از سوتشو آروم میکنه

آقا محسن

دو زیست یعنی چی مثل لاک پشت

چند روز پیش توی آسمونِ خدا پرنده ای دیدم شبیه تو محسن

باورت میشه !

بعد خندیدم گفتم خدایا این محسنِ

راستی !

باید درباره دونه های برف با هم حرف بزنیم

من میخوام بغلِ دستت بمونم حتی اگه نقص دارم

میخوام پیشت باشم از آگاهی هایت معشیت زندگیمو بسازم

خدا رو شکر می‌کنم از حرف زدن با تو نمی ترسم

اویل خودم سرزنش میکردم

بعد گفتم جهان بهت معرفیش کرد جهانِ خودت سعیده

خوشحالم که صبوریت مثل ِ دون کردن انار می مونه

و خیلی چیزای دیگه

در پناه ِ خالق یکتا با عشق وامید به صبح برسی

سلامممم

خدای دانای مهربونم میدونی که سلامِ اول مالِ خودته سهمِ بزرگیت و نَفَس‌َ حقت

محسن جان

گفتی نرگس یادِ گل نرگسی افتادم که پارسال توی نَم بارون توی یکی از میدونایی که به بسمتِ آبادان میرفت از ی گُل فروشِ خیابونی خریدم گفت:واسه کی میخوای

گفتم واسه خودم

:دوست داری ی تزیینات کوچیکی انجام بدم ؟

گفتم:آره میخوام

واون تزیینات شد طنابِ قرمزی که پرده ی ورودی در رو باهاش میبستم تا آفتابِ حیات بتابِ روی نقشای قالی روی دستای سعیده وپاهاش

حالِ دلت نرگس

نگفتم بهت

آقای روح رو نپرسیدی ازش

معنای اون آیه های شبانه ی من توی هر بیتابی چی بود

رنگ از رخ من رفت

وقتی بهم گفتم «قَد أَفلَحَ المُؤمِنُونَ»

چرا «روح»آقاست !!؟؟

نداریم ما روحِ آقا

لبخند بزن

…

همون دونه های برفِ معنا فرق میکنه نه ظاهرِ روح گستردگیش در معنای هر چیزیه که بشه بهش زندگی بدی و ‌ببخشی

چرا بعضی فکر می‌کنن زمین جای خوبی برای زندگی نیست

چرا فکر میکنن دنیا دستِ ی عده است که دارن از دور مردم رو کنترل میکنن؟؟؟؟

راستی !

انسان… میدونی؟ وقتی آگاهی های فراموش شده اش یادش میاد تازه میشه« آدم»

و«دهر» تمام مسیری که در فهمیدن قانون رو طی میکنه یعنی

«سبیل الله» معنای هر حضور در این خاکِ

و

آبِ…

چه انعطافی داره… عجیب ولی شدنی! در جبهه هر مخالفی حضور داره !

دقیقاً چون نمیشه الهیِ صد باشی

همه ما در حال تلاشیم …وقتی از سرزنش کردن در هر موقعیتی خدا با پیامبر صحبت میکنه و چقدر مهربون وعاشق یعنی معنای اون «لٰاتحزن» میشه

همیشه

به قولِ رضا مارمولک به تعداد آدما راه هست برای رسیدن به خدا …

بارها شده که به این جریان جاریش فکر کردم بارها

نمیدونستم انار صد دانه یاقوت محبوبِ سرماست وسرما عاشقِ این دونه هاست

میشه رنج رو با ی تیکه شکلاتِ تلخ مزه کرد و وسطِ یکی از میدونای آلمان انار دون کرد وبه اون شیارِ انگشتا نگاه کرد و گفت خدایا شکرت اینجا میتونم انار دون کنم که تو برای هر کس که بخواهی «مشیت»انار دون میکنی حتی جایی که کسی این میوه ی عاشق رو نمیشناسه، نمیخوره

و دستام که رنگِ انار دارن پیش هر فروشنده ای دیده میشه و حتی با دوربینِ عکاسیم باهاش عکس میگیرم گوشه ی لبم لبخندِ اناری مزه هر تلخی رو شیرین میکنه و به یاد عطرِ بارون آواز میخونم رهگذرااااا میخندن و با من میرقصن.

«عشق»

قانون سلامتی جذاب، دوست میدارمش

خدا پناهت باشه

مراقبش باش فرشته ی آمین