تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱

به نام خداوند مهربان

سلام استاد عباس منش عزیز و دوستان همفرکانسی

خدا رو شکر میکنم که بعد از مدتها دوباره اینجا هستم و دارم مینویسم.

البته اینجا نبودنم به مفهوم رها کردن نیست من همچنان هر روز دارم از آگاهی های استاد عباس منش عزیز بهره می برم و روی عهد خودم وفادارم ولی از روی تنبلی فعالیتم در نوشتن دیدگاه کمتر شده که انشاالله به لطف خداوند بهبود و تغییر خواهم کرد.

چند روز قبل در خلوت صبحگاهی خودم و همزمان با گوش دادن به صحبت های استاد عزیز نجوایی در ذهنم به من گفت که تا کی می خوای به این حرف ها گوش کنی؟ دنبال یه فرد جدید یا آگاهی جدید و یه چیز دیگه باش که بهتر و بیشتر پیشرفت کنی!

چند لحظه به صحبتش فکر کردم که نکنه راست می گه و من غافل از این موضوع شدم و این همه ساله سرم به این مسیر گرمه و از چیزهای بزرگتر و بهتر محروم کردم خودم رو!!!!!

از تحلیلی که با خودم کردم احساس بدی پیدا کردم و مطمئن شدم این تحلیل درست نیست و یک نگرش و فکر جدید رو جایگزین کردم و اونم این بود که فرض کن یک درخت میوه هر سال چیکار میکنه؟

جاشو عوض میکنه؟

غذاشو عوض میکنه؟

چی رو عوض میکنه؟

و جواب این بود که قطعا هیچ چیز رو عوض نمیکنه!

پس چرا من فکر میکنم برای بهتر شدن باید یه چیزی رو عوض کنم.

مگر همین حرفها و همین مسیر و آگاهی ها تو رو از اون وضعیت به این وضعیت نرسونده؟!

و یقین دارم که رسونده

پس همین مسیر رو ادامه بده و بجای به فکر جایگزین کردن و دنبال یه چیز جدید بودن باشی به فکر بهتر استفاده کردن از منابعی باش که خداوند در اختیارت گذاشته.

همانطور که یک درخت از آب و نور و خاک استفاده می کنه و محصولی شگفت انگیز تولید میکنه من هم باید از این آگاهی ها که چون آب و نور و خاک برای رشد و پیشرفت من ضروری هستند باید بهتر استفاده کنم تا میوه های بهتر و رشد و نمو بیشتری رو تجربه کنم.

من امروز مطمئن تر شدم که به لطف خدای مهربان 11 سال قبل در به مسیر درستی هدایت شدم. مسیری که سرشار از آگاهی های ناب الهی است. آگاهی هایی که بعد از 11 سال هر روز گوش دادن هنوز هم وقتی گوش میدم برام تکرار نیستند.

امروز بیشتر از قبل اطمینان دارم هر احساس یاس و ناامیدی که در من به واسطه نرسیدن به هر خواسته ای ایجاد بشه داره به من هشدار میده که باید تغییر کنی. داره به من میگه که باید بهتر استفاده کنی از آنچه به لطف خدای مهربان در اختیار تو قرار داده شده.

بعد از مرور این افکار خوش احساس قلبم منو به سایت استاد عباس منش آورد و متوجه شدم امروز یه خبرهایی شده و پروژه تغییر را در آغوش بگیر در سایت شروع شده و چقدر خوشحال شدم که من در بهترین زمان ممکن به این دوره هدایت شدم.

انشاالله که در این مسیر ثابت قدم باشم.

استاد عزیز چقدر عالی تغییر کردن را به چهار شکل و دسته تقسیم بندی کردید.

به نظرم همه انسانها برای هر نوع از تغییر کردن کلی مثال از زندگی خودشون دارن.

وقتی با شنیدن صحبت های شما زندگی خودم رو بررسی کردم خیلی برام لذتبخش بود که من به لطف هدایتم به سمت شما تونستم تغییر از نوع گروهی که قبل از اینکه اوضاع و احوال خراب بشه رو تجربه کنم.

چون تغییر از گونه های دیگر رو بارها در زندگی ام تجربه کرده بودم ولی این نوع که قبل از خراب شدن اوضاع تغییر کنم رو فقط بعد از آشنایی باشما تجربه کردم.

بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه به واسطه علاقه ای که به کامپیوتر داشتم به همراه یکی از دوستان مغازه خدمات کامپیوتری تاسیس کردیم و سرمایه اون کار 400 هزارتومان بود که پدرم در اختیارم گذاشته بود.

دو سه ماه کار کردم و سود خاصی حاصل نشد و دوستم اعلام کرد که دیگه نمی خواد ادامه بده و به من گفت به صورتی قسطی سرمایه اش که 400 هزارتومان بود رو بهش برگردونم.

بعد از چند ماه من صاحب کل کار شدم و فکر کنم دو سه سالی این شغل رو ادامه دادم و مهارت خیلی خوبی پیدا کرده بودم و خیلی هم خوش سلیقه بودم ولی درآمد چندانی حاصل نمیشد و در حد کرایه مغازه و یه پول توجیبی واسه خوردن چند تا ساندویچ در ماه بود.

در اون زمان تازه عقد کرده بودم و یه جورایی نیاز داشتم که شرایط تشکیل زندگی رو فراهم کنم ولی به این نتیجه رسیدم که از اون شغل نمیشه به جایی رسید و موانعی سر راهم بود که نمی تونستم از پسش بر بیام.

همون روزها بود که یکی از آشناها به من پیشنهاد کار در شرکت دولتی در اهواز رو داد و من با اینکه علاقه ای به کار دولتی نداشتم فقط به خاطر اینکه درآمد بیشتری داشته باشم و از نظر خانواده مخصوصا خانواده همسرم شغل آینده دار و آبرومندی بود قبول کردم و مغازه رو جمع کردم و راهی شرکت در اهواز شدم.

از همون روز اول که مشغول کار شدم شاید باورتون نشه ولی هیچ حس خوبی به اون کار نداشتم چون انگار با روح و روان من سازگاری نداشت ولی فقط بخاطر پول و اعتباری که کار دولتی بهم می داد هر روز انجامش میدادم.

ماه ها گذشت و هر ماه حقوق می گرفتم و یه جورایی دستم پولی تر شد و همه خوشحال بودم که خدا رو شکر رضا کار دولتی پیدا کرده و میتونه زندگیشو شروع کنه.

به واسطه آشنا بودن با مدیر کارخانه طی چند ماه قرارداد من رسمی شد و من رسما حکم کارمند دولت رو دریافت کردم و این به معنای خوشبختی در اون زمان بود.

ماه ها یکی بعد از دیگری می گذشت و شرایط کاری من سخت و سخت تر میشد.

از نظر روحی هیچ هماهنگی با محیط کار و شرایط کار نداشتم و اصلا دوست نداشتم کار رو ادامه بدم ولی فشار اطرافیان و نیاز مالی و مخصوصا رسمی شدن و …. باعث میشد که ادامه بدم.

اختلاف ها بیشتر شد و به واسطه آشنا بودن من با مدیر مجموعه درگیری و اختلاف ها به خانواده منتقل می شد و خلاصه بعد از مدتی کلی اختلاف در خانواده بین من و آشناهام پیش اومد.

حرف و حدیث بی نهایت به وجود اومده بود و هر روز از صبح تا شب تمرکز بر مشکلات و صحبت درباره درگیری ها و اختلاف نظرها بود.

کار به جایی رسید که مشکلات نه تنها خانوادگی به اوج رسید بلکه از طرف سازمان بازرسی و … هم مشکلاتی برای من ایجاد شد ولی من همچنان اون شرایط رو ادامه می دادم.

8 سال به این روال سپری شد و من به معنای واقعی له له له شدم.

یه آدم افسرده و عصبی و از همه شاکی که هر روز صبح قبل از طلوع آفتاب می رفتم سرایستگاه تا با سرویس به محل شرکت برم و هر روز صبح با خدا حرف می زدم و می گفتم خدایا یعنی میشه یه روزی من نیام سر ایستگاه؟!

یعنی میشه یه روز صبح راننده سرویس زنگ بزنه و بگه أقای عطار مگه خواب موندی و من بگم نه داداش من دیگه نمی یام سر کار و استغفا دادم.

روزها به همین روال می گذشت و نه تنها سلامتی من بهم خورده بود رابطه ام با همسرم و اطرافیانم به شدت پرتنش شده بود و هر روز بحث و دعوا داشتم.

تا اینکه یه روز عصر که از سرکار برگشتم خونه، موقع خوردن ناهار تلویزیون روشن بود و برنامه سمت خدا پخش میشد و مهمان برنامه داستان کوهنوردی رو تعریف کرد که سقوط میکنه و بین زمین و آسمون معلق می مونه و هی خدا رو صدا می زنه و کمک می خواد و خدا بهش میگه طناب رو ببر ولی کوهنورد جرات نمی کنه و در نهایت یخ می زنه و می میره درصورتی که فقط چند متر با زمین فاصله داشته ولی بخاطر برف و بوران فکر میکرده در ارتفاع هست و جرات نکرده طنابش رو ببره.

این داستان رو که شنیدن تصور کردم دقیقا اون کوهنورد من هستم که هر روز دارم با خدا درباره رهایی صحبت میکنم ولی جرات نمی کنم طناب رو قطع کنم.

خدا شاهده فقط یک جمله از همسرم سوال کردم؟

گفتم موافقی از کار استعفا بدم و برگردیم دزفول و خودمون رو از این وضعیت خلاص کنیم؟

گفت پس کار چی میشه و پول زندگی رو از کجا جور کنی؟

گفتم خدا بزرگه، این داستان خیلی به دلم نشست و فکر میکنم منظورش من بودم.

همسرم از شدت فشار روانی که سالها متحمل شده بود گفت حاظرم برگردیم هرچی بشه از این بدتر نمیشه.

همون روز بعد از ظهر رفتم بنگاه و گفتم می خوام خونه رو بفروشم. یادمه سه شنبه بود.

بنگاه گفت باشه ولی بازار شل و وله و مشتری نیست گفتم به هر قیمتی تونستی بفروش.

فردای اون روز مشتری پیدا کرد که البته سوری بود و خودش آپارتمان رو به قیمت مفت از من خرید ولی قلبم روشن بود و امضا کردم.

همون چهارشنبه که رفتم شرکت نامه استعفا و پایان کار رو به مدیرم دادم و نوشتم پنجشنبه روز آخر کار من در این شرکته.

ولوله به پا شد و از اونجایی که مدیر من فامیلمون بود اون روی سکه رو گذاشت و شروع کرد به حرف زدن که چرا میخوای بری و اگه مشکلی هست حلش می کنیم و …..

ولی من گفتم هیچ مشکلی نیست و فقط می خوام برم پی زندگی خودم.

در نهایت مدیر بالادستی اش منو برد اتاقش و گفت نرو و پشیمون میشی و … ولی من گفتم هیچ راهی نداره و می خوام برم.

در نهایت تهدید کرد که اگه رفتی و چند روز بعد برگشتی قبول نمی کنم و فلان و بهمان و گفتم اگه برگشتم تف بنداز توی صورتم.

پنجشنبه رفتم سر کار و همه دفاتر و کارها رو تحویل همکارم دادم و با همه خداحافظی کردم و جالب اینکه مدیر تهدید می کرد که نباید بری تا من دستور بدم و موافقت کنم والا برات اخراج می زنم و ….. ولی من گفتم هرکاری می خوای انجام بده و من میرم.

پنجشنبه عصر خونه رو فروختم و باورتون نمیشه جمعه عصر کامیون گرفتم و همه وسیله های خونه رو بار زدم و خورده ریزه ها رو گذاشتم توی ماشین پراید خودم و برگشتم دزفول .

رسیدم دزفول خانواده همسرم زبونشون بند اومده بود که منو با یک کامیون اثاثیه دم در می دیدن.

همه وسایل رو توی حیاط خالی کردم و بدون اینکه جا و مکانی برای زندگی فراهم کرده باشم خودم رو از اون شرایط مصیبت بار خلاص کردم.

روز بعدش رفتم کارگری و شاگردی پدر همسرم که کار نجاری انجام می داد.

هیچی بلد نبودم ولی با تمام توان کار میکردم و انرژی پیدا کرده بودم که تا حالا در خودم ندیده بودم.

با اینکه زحمت کاری چند برابر شده بود و تو اون گرما کارگری میکردم ولی خوشحال و راضی بودم انگار بعد از 8 سال از انفرادی رها شده بودم.

دیگه هیچ شرایطی برام سخت نبود.

گرما و عرق کردن و بی پولی و کارگری و هیچی برام سخت نبود. و قلبا راضی بودم و خدا رو شکر میکردم.

راستی اینم بگم که روز شنبه ای که دیگه اهواز نبودم راننده می بوس شرکت زنگ زد به موبایلم و گفت آقای عطار مگه خواب موندی من سر ایستگاه منتظرم که بیای و گفتم من دیگه سر اون کار نمی یام و استعفا دادم.

راننده می بوس هم ذوق زده شد چون در جریان شرایط من بود و کلی خوشحال شد که بالاخره رها شدم و گفت ایشالا که همه بچه ها مثل تو خودشون رو ازاینجا خلاص کنن

دو سال و خورده ای با پدر همسرم کار می کردم که باز شرایط داشت رو به خرابی و بحث و ماجرا می رفت.

اما این بار دیگه مثل قبل نذاشتم 8 سال طول بکشه و همون ماه های اول از پدر همسرم جدا شدم و برای خودم یه مغازه نقلی ابزار و یراق باز کردم و از صفر شروع کردم.

باهمون پولی که از کارگری نجاری جمع کرده بودم. با اینکه هنوز هیچ آگاهی از قوانین نداشتم ولی بار دوم تغییر کردن برام راحت تر بود.

چند سال کار مغازه رو ادامه دادم شرایط از قبل بهتر بود ولی رشد خاصی نداشتم و بازم مثل همیشه فقط کرایه مغازه جمع می شد و یه پول مختصر برای گذران نیازهای اولیه.

یعنی هیچ کار اضافه ای نمی تونستم انجام بدم و شاید به زور سالی چند روز می رفتیم مسافرت اونم با کلی سختی و مشقت.

تا اینکه سال 93 با شما استاد عزیز آشنا شدم و خداوند منو به مسیری هدایت کرد که در خواب و رویا هم ندیده بودم.

اینکه چه بر من گذشت و چه شد رو قبلا بارها شرح دادم ولی این قسمتش مهمه که یک سال و نیم بعد از آشنایی با شما به حدی از ایمان و باور رسیدم که احساس کردم باید کار ابزار و یراق رو رها کنم و وارد مسیر مورد علاقم بشم.

این بار شاید دو سه روز فکر کردن نیاز داشت تا ایمانم رو تقویت کنم و در شرایطی که فروش مغازه به لطف استفاده از آموزش های شما چند برابر شده بود و من تونسته بودم در زمان کمتر از یک سال همه بدهی ها رو پرداخت کنم و چک ها رو پاس کرده بودم و تمام اقساط بانکی رو صفر کرده بودم در شرایطی که همه چی تازه سروسامان گرفته بود حسی در قلبم بود که باید تغییر شغل بدم و وارد کسب و کار اینترنتی بشم.

هیچ ایده خاصی نداشتم و فقط یه گروه چند صد نفری در تلگرام داشتم که چند ماه بود مشغول اون بودم و یه درأمد خیلی مختصری ازش به دست آورده بودم ولی قدرت ایمان و اطمینانی در قلبم بود که باید این کار رو انجام بدم.

بازم رفتم سراغ همسرم و گفتم یه ندای بهم میگه که شغل ابزار و یراق رو جمع کن و تمرکز کن بر کار اینترنتی.

بازم همسرم قبول کرد و گفت انجامش بده و هرچی شد من همراهتم.

بعدها همسرم اعتراف کرد که نمی دونم چرا این حرف رو زدم و دلم به چی قرص بود ولی من می دونستم کار خداوند بود که اطمینان رو به قلب همسرم جاری کرده بود که با من موافقت کنه.

خلاصه مغازه ای که در 5 سال گسترش پیدا کرده بود و در بهترین شرایط خودش بود رو در عرض یک ماه جمع کردم.

همه چی رو به نصف قیمت فروختم و دقیقا 28 روز بعد مغازه خالی از جنس رو شستم و کلید رو تحویل دادم و من موندم و یک کامپیوتر رومیزی و میز کامپیوتری که بردم اتاق بالای خونه مادرم گذاشتم و اونجا شد محل کار جدید من.

اتاقی که سالهای نوجوانی من اونجا سپری شده بود حالا شده بود اتاق کار رسیدن به رویاهام.

خدا شاهده فقط چند ماه بعد بود که زندگی من دگرگون شد و شرایط کاری و وضعیت مالی من دگرگرون شد.

دگرگونی که تا به امروز که دارم این دیدگاه رو می نویسم همراه منه و دارم ازش لذت می برم.

البته که در این سالها باز هم موقعیت هایی پیش اومده که من خیلی راحت تونستم تغییر کنم و شرایط کاری رو بهبود دادم.

تغییراتی که موقعی به من الهام میشد که همه چی به ظاهر داشت خوب پیش میرفت ولی یه ندایی منو وادار به تغییر می کرد.

مثل اینکه چند ماه قبل از اینکه تلگرام فیلتر بشه من به داشتن سایت و کار کردن روی سایت خودم ترغیب شدم و با اینکه پروژه سنگینی بود و هیچ اطلاعی درباره اش نداشتم ولی انجامش دادم و چند ماه بعد که تلگرام در ایران فیلتر شد من از قبل آماه شده بودم و هیچ مساله ای برای کسب و کار من پیش نیومد.

از این موارد در کسب و کارم زیاد دارم و حتی در شخصیت و نگرش ها و … بارها تغییراتی ایجاد کردم ولی امروز که به سایت استاد عباس منش هدایت شدم و شروع پروژه تغییر را در آغوش بگیر رو دیدم احساس کردم نیاز دارم همراه استاد و دیگر دوستان همفرکانسی در این دوره بی نظیر باشم.

به خودم تاکید میکنم که برای بهتر شدن اوضاع و شرایط نیاز نیست آگاهی ها یا مسیر رو تغییر بدم فقط باید نحوه استفاده خودم از آگاهی ها رو تغییر بدم.

تصمیمی که به لطف خدا امروز به قلبم جاری شد و من فقط انجامش دادم.

خدا رو شکر

استاد عباس منش عزیز چی بگم؟! که وصف حس و حالم باشه و بتونم جبران محبت شما رو کرده باشم.

هیچ حرف و کلمه ای ندارم

فقط از خدا بر میاد که محبت شما رو به شکل نعمت های بی نهایت وارد زندگی ات کنه.

خدایا از تو درخواست میکنم از درگاه بی نهایتت آنچه بهترین هاست در مسیر زندگی استاد عباس منش عزیز قرار دهی. آمین