«الخیر فی ما وقع» در شعر پروین

به نام یگانه خالقی که تمام آسمان ها و زمین بر نوک سرانگشتانش می گردند.

به نام خالقی که کافی است بگوید موجود باش و بی درنگ موجود می گردد

سلاااااام به همه ی شما عزیزان

اول از همه چیز سپاسگزار خداوندی هستم که هر لحظه داره هدایتم می کنه به مسیرهای زیباتر و لذت بخش تر و بعد از مریم خانم عزیز خیلی ممنونم که این به روز رسانی رو انجام داد بخصوص با این دسته بندی هایی که درست کرده.

از دیروز دارم رو دسته بندی ها کار می کنم و یکی یکی فایلارو شروع کردم که با دقت و تمرکز جلو برم به لطف الله .

دیروز به یه تضاد خوردم که خب اولش تمرکزمو از دست دادم و بهش توجه کردم. نگران شدم و ذهن نجوا گرم شروع کرد به حرف زدن

ولی بعد از چند دقیقه سعی کردم ذهنمو منحرف کنم و خداروشکرر تا حدود زیادی موفق بودم. تا حدی که نخوام بدونم دقیق چی به چیه و خوب بود اما عصر که شد به خودم گفتم ببین این تضاد الخیر فی ما وقع هست و باید بدونی برای چی اومده ؟ باید درسشو بگیری ….

به قول مریم عزیز که می گن: اگر من شاهد ماجرایی از بیرون خونه هستم، از پنجره ی اتاق هستم، باید به خودم بگم این از فرکانس های منه و من چه فرکانسی فرستادم، توجهم روی چی بوده.

تا اینکه ریشه ی تضاد رو پیدا کردم که برمی گشت به پاشنه آشیلی که خداروشکرررر دیگه کم جون شده بود ولی بازم به قول استاد، پاشنه ها نیاز دارن که همیشه ضربه بخورن و همیشه روشون کار کرد و اجازه ی رشد بهشون نداد.

من شاهد مسأله ای بودم که اصلا ربطی به من نداشت و مربوط به نزدیکان من بود اما باوری که بهم نشون داد این بود که : من هنوز گاهی نگران اطرافیانم هستم!!! (می گم پاشنه آشیل چون واقعااااا برا من پاشنه آشیل بود که همیشه احساس مسئولیت و نگرانی کنم در برابر دیگران طوری که حس می کردم دیگه برا همه عادی شده که من کاری براشون انجام بدم)

من نگران بودم، البته که، البته که خیلی خیلی کمرنگ شده بود و فکر می کردم از بین رفته ولی واقعا نیاز به ضربه زدن داره و خواهد داشت.

پس این نشون می ده که عمیقا باور ندارم خدا همونطور که منو هدایت کرده، همونطور که جواب سوالای منو می دونه، دیگرانو هم هدایت می کنه و پاسخ سوالاتشونو می دونه!!!!

عمیقا ایمان ندارم که واقعا خداوند به همه ی ما نزدیکه!!!!

وقتی متوجه پاشنه شدم و تلاش کردم ذهنمو بهتر کنترل کنم وتوی احساس خوب بمونم، واقعا اون بیرون تغییر کرد و به آرامش رسییییییید😍🙏🙏🙏. دقیقا وقتی من رها کردم و ذهنمو منحرف کردم که رها باشم از بقیه.

دقیقا وقتییییییی احساس عجز کردم که کاری از دستم ساخته نیست و نمی تونم کاری کنم برای کسی. پس فقط دعا کنم و رها باشم.

فهمیدم همونطور که به خودم می گم تو مسئول زندگی خودتی و نه حتی هیچ کسی هیچ قدرتی توی زندگی من نداره، بلکه نمی تونم بهشون وابسته باشم پس منم مسئول زندگی دیگران نیستم و نمی تونم تا خودشون نخوان کاری براشون انجام بدم.

فهمیدم که باید به خدا بیشتر از این حرف هاااااا اعتماد کنم و در عمل نشون بدم🙏🙏

واقعا شگفت آوره این قوانین. واقعا برای من الخیر فی ما وقع شد که بهم درس بزرگی بده که نگران نباشم و بیشتر از اینهاا از دیگران رها باشم، بیشتر از اینها روی خودم کار کنم و ذهنم رو کنترل کنم و اگر می گم ایمان دارم واقعا ایمانمو نشون بدم تا جنس دیده ها و شنیده ها و اتفاقاتی که از حالا به بعد می بینم بهتر باشه. الآن عالیه و خداروشکرررررررر می کنم بخاطر الآن اما از این بهترررررررر. ان شاالله

خداروشکررر .

دیگه فکر نمی کنم بلکه مطمئنم، اون اتفاقاتی که اطراف ما میفته هیچ وقت بی حکمت و بیهوده نیست. اونها نمایی از درون منن. نمایی از باورها و فرکانسای من. که اگر برای تضادی ترس وجودمو می گیره، به خودم بگم پس تویی که می گفتی ایمان دارم و خداوند رو قبول دارم چی شد؟! چی شد اون حرفا؟! چرا الآن ترسانی و نگران؟! کسی که به خدا ایمان داره، نه ترسی داره ا آینده و نه غمگینه. این حرفا درد داره ولی عین حقیقته. اگر غمگینی، اگر ترسانی، ایمان نداری.

وقتی برای کسی نگرانی و برای زندگیش احساس مسئولیت می کنی، تو ایمان نداری که خدایی که آسمان ها و زمین رو خلق کرده و داره به این زیبایی اداره ش می کنه، می تونه زندگی خانواده ت رو هم به زیبایی بگردونه، کافیه رها باشی و به خدا بسپاری بعد خداوند اتفاقات و شرایطی رو برات رقم می زنه که دقیقا برابر احساسته.

برابر توکلت. برابر ایمانت.

کافیه وقتی می گی ایمان دارم، ایمان بیاری. کافیه رها باشی و رها . حتی برای زندگی خودت هم نگران نباش، همون خدایی که داره به این زیبایی جهانو اداره می کنه، می تونه به همین زیبایی زندگی من رو هم اداره کنه. کافیه نچسبم و رها باشم.

چند وقت پیش یکی از آشنایان باردار بود (با شرایط خاص) و نگران فرزندان دوقلوش، می گفت، نکنه فلان بشن، نکنه بسان بشن….! یهو یه سوال ازش پرسیدم که برای خودمم قابل تأمل بود(یعنی هذه من فضل ربی. اون سوال فوری رو زبونم چرخید). گفتم اگر داری اونارو می بینی، اگر از شرایط الآنشون خبر داری، از رنگ پوستشون و.‌.. خبر داری، به منم بگو بدونم.

گفتم اون خدایی که این نعمت رو بهت داده، خودشم نگهشون می داره…

سکوت کرد و بعد گفت راست می گی

بعد از اون روز گله و شکایتی نکرد و الآن فرزندان سالم و سلامتی داره.

به خودم می گم، خداونددد داره قدم و قدم های بعد رو هم می بینه ولی من حتی از یک ثانیه بعدمم خبر ندارم‌ . دید ندارم . آگاهی ندارم .

پس ایمان بیارم به این جریان خیر و باورررررر کنم که خدا، خیر مطلقه. باور کنم که اگر بهش اعتماد کنم، اگر بهش توکل کنم، اگررر بهش تکیه کنم هیچ وقت ایمان و توکلم رو ضایع و پشتم رو خالی نمی کنه.

خدا همون خدایی هست که منو توی رحم مادرم صورتگری کرد.

همون خدایی که منو به این مسیر زیبای هدایت خوند.

همون خدایی که وقتی بهش اعتماد می کنم، قدم هام رو، نگاهم رو، کلامم رو هدایت می کنه. برام زیبایی می شه، صدای خوش می شه، برام کلاممم می شه. چرا باورش نکنم؟!

خدایی که به این زیبایی شب و روز رو به گردش درمیاره، چرا بهش وصل نکنم دلم رو به این جریان همیشگی و زیبای هدایتش.

خدایی که توی جسمم جاریه. توی تک تک کُد های ژنی من جاریه و از عمیق ترین زوایای وجودم آگاهه، چرا بهش اعتماد نکنم؟!

انصافه که وعده ی هدایت بده و پشت کنم؟!

انصافه که بگه تو غصه نخور و نگران عزیزانت نباش و بسپارشون به من، ولی من اعتماد نکنم؟!

انصافه که بگه از من رزق بخواه تا بی نیازت کنم از آدما و رزق بی حساب بهت ببخشم و ولی همواره غمگین باشم و ناامید؟!

انصافه که بگه بیا زیبایی هام رو تحسین و تصدیق کن تا بیشتر از اینا بهت بدم ولی به زشتی ها و پلیدی ها رو بیارم؟!

انصافه که خدایی به این خدایی، با این عظمت، با این دست گشاده، با این حد از بخشندگی و با این حد از مهر و عطوفت داشته باشم و به تاریکی ها پناه ببرم؟!

از خدا چی می خوام مگه که در خدایی خدا پیدا نمی شه؟!

خداوکیلی چی می خوام مگه؟! این همه وعده وعید، این همه راه و روش، این همه کمک فرستاده برام، چرا ایمان نیارم؟!

خدایا در قرآنت فرمودی ایمان هم می شوی، من از تو ایمان می خواهم. ایمانی به من ببخش که همواره تو را بپرستم و یقین راستینی که همواره از تو یاری بخواهم و از تو یاری بجویم. آمین به وسعت یگانگی ات یا رب العالمین.

یا رب