چه کسی مالک توست؟! - صفحه 98

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم

(((چه کسی مالک توست؟)))

امروز، الان اگه بخوام جواب این سوال رو بدم، بدون ذره ای شک میگم فقط خدا، خدایی که تنها رب وتنها صاحب اختیار منه، اماااااا، واقعا نمی تونم ادعا کنم صد در صد در عملکردم، در کل زندگیم واموراتم وقلبم وفکرم، هر لحظه وهمیشه خدا تنها مالک منه….

چون من انسانم ودارم روی زمینی زندگی می کنم که 99 درصد آدمهایی که می بینم یا میشناسم، مثل گذشته ی نه چندان دور من، مالکان زیادی دارند، ومن هم هنوز تحت تاثیر همون افکار وگفتار ورفتاریکه یه روزگاری جز شخصیت و عادتم بودند، از زیر مالکییت خداوند، خودم رو ناخواسته در میارم، و مالکان وصاحبان جدیدی پیدا می کنم.

که جلوی چشمم هستند،در دسترسم هستند ودست یافتنی!!!!!

مثلا وقتی میخوام پسرم طبق چیزیکه من دلم میخواد رفتار کنه، و نمی کنه ، پسرم و رفتارهاش، وریز شدن توی گفتار ورفتارش، میشه مالک من…

میشه اختیار دار فکر وذکر و رفتار من، حتی وقتی خودش روحش خبر نداره، ولی چون من کنترل رو گرفتم سمتش ودوربینم روی پسرم زوم شده، من فکر می کنم که دارم براش خدایی می کنم یا به عنوان یه مادر ، مالکش هستم ولی در اصل ، پسرم با گفتار ورفتارش، مالک من میشند….

یا مثلا منتظرم که گوشیم زنگ بخوره ومشتری بیاد سراغم ومن بهش خدمات ارائه بدم، تا از این طریق کسب درآمد کنم، و مشتری داشتن یا نداشتن، یا تعداد مشتریها، یا مدام حساب وکتاب کردن در مورد اینکه چندتا مشتری مثلا در روز، یا در هفته، یا در ماه داشته باشم دیگه عالی میشه، فارغ از اینکه اصلا عاشق شغلم باشم یانه وصرفا، فقط پول ودرآمد برام مهم باشه، وذهنم بیشتر شبانه روز درگیر موضوع مشتری وپول وحساب وکتاب و دلواپس یا نگران باشم، یعنی مشتری، کارم، میزان درآمدم ومدام چرتکه انداختنم واون فکرمشغولی که نذاره از کارم وروزم وزندگیم لذت ببرم درها باشم، همشون میشند مالک من…

یا مثلا ترس از قضاوت مردم یا خانواده، در مورد سبک لباس بپوشیدنم، یا سبک زندگیم، یا در مورد روابطم یا هرچیزی شبیه به این که باعث بشه تایم زیادی از شبانه روز ذهنم درگیرباشه و یا حتی توی ذهنم باهاشون بحث کنم یا بخوام متقاعدشون کنم یا توی دلم با خودم بخوام خودم رو توجیه کنم یا خودم رو آروم یا مثلا ریلکس نشون بدم، در صورتیکه اصلا آروم وشاد وراضی وبا خودم در صلح نیستم، این یعنی خانوادم، دیگران وترس از قضاوتشون، همگی مالک من هستند….

یا مثلا وقتی اوضاع اقتصادی کشور بهم میریزه، دلار هی گرون میشه، یا مثلا من میخوام خونه یا ماشین یا وسیله ی مورد نیازم رو بخرم ومثلا در حال پس انداز کردن هستم، بعد می بینم هرچقدر من از اینور پس انداز می کنم از انور، اون کالا یا چیزیکه نیاز دارم ومیخوام بخرمش گرون وگرونتر میشه، ومن همش استرس دارم یا ناامید هستم، شرایط اقتصادی میشه مالک من….

یه مثال خیلی پیش پا افتاده، فک کنید من یه همسایه دارم که توی آپارتمان نظم ساختمان رو رعایت نمی کنه، نظافت رو رعایت نمی کنه یا شارژ رو به موقعه پرداخت نمی کنه، بعد رفتار این آدم برام آزار دهنده میشه، فکرم مشغول میشه، وقتی می بینمش یا صداش رو میشنوم یاد رفتارهاش میفتم، یا اصلا این آدم کارهاش رو مخمه، خب این همسایه میشه مالک من……

هر چیزی، هر کسی، هر شرایطی در بیرون از من، یا حتی توی ذهن من، اگه این قدرت رو داشته باشه که روی احساسات وافکار و گفتار ورفتار من تاثیر بذاره اونم به صورت مداوم، یا طولانی، یا به تکرار، یعنی اون شده مالک من، حالا هرچیزی که میخواد باشه…..

وهمه ی اینها باعث میشه من حسم بد بشه، افکارم مسموم بشه، گفتارم ورفتارم اشتباه، یا نادرست باشه…

در گذشته نه چندان دور که من مالکان زیادی داشتم، ولی الان به لطف الله مهربان به لطف آموزه های استادقشنگم، سعی می کنم، سعی می کنم، یادم بمونه در طول شبانه روز، که مالک من وتنها صاحب اختیار من فقط خداست…

حالا این جمله رو بخوای بیاری تو عملکرد، دیگه همه چیز تغییر میکنه، چون اولا خودت رو بدون خدا هیچ پوخی نمی بینی وحتی دیگران رو هم هیچ پوخی نمی بینی که بخوای ازشون بترسی، یا حساب ببری ازشون، یا باج بدی بهشون، یا ترحم ودلسوزی کنی به حالشون، یا بخوای ناجیشون باشی، یا بهشون وابسته باشی وتکیه کنی، یا بخوای مثلا تغییرشون بدی…….

اگه یه سرچی کنی تو گذشته ات وبا خودت صادق باشی، می بینی با اونهمه ادعا کردن وعقل کل بودنت نه تونستی برای خودت کار خاص وشاخی انجام بدی ونه برای کس دیگه ای، و تمام اونچه که فکر میکردی به عنوان عشق ومحبت و نگرانی ودوستی ورفاقت و وظیفه برای کسی انجام دادی یا کسی برات انجام داده، همش پوچ شده دود شده رو هوا…..

چون نه بازتاب خوبی برای خودت داشته نه برای دیگران…

ولی هرجایی که می بینی یه کاری خوب وعالی پیش رفته و همه چیز آسون انجام شده و توش خیر وخوشی بوده، دقیقا کار خودش بوده، کار خود خدا، چون میدونی که اگه خودت و صد جد وآبادت جمع میشدند نمی تونستند کارو انقدر تمیز وبی نقص در بیارن!!!!

به اینجای درک وشناخت خداوند که برسیم، سر میاد پایین تر، صدا ولومش میاد پایین، چشمها همچین سر به زیر، و گوشها همچین تیز میشه، که یه کسی یه قدرتی یه هیبتی یه عظمتی ، وجود داره، از زیر بوته به عمل نیومدی واونکه تورو خلق کرده ، نیتش بدبخت کردنت نبوده، اذییت کردنت نبوده، منتهی تو انقدر خودخواه و خودمحور وعجول و نادون بودی( خودمو میگما) که فکر میکردی منم منم بز بزه هاااا…..

که چی؟ من بلدم، من میدونم، من می تونمت، داشت چشم عالمو کور و گوش عالمو کر میکرد…

ولی وقتی دیگه میشینی سرجات، ومیگی خدایا من تسلیمم، من غلط کردم من بی تو هیچی نیستم، منم تنهایی از پسش برنمیام، بیا اصلا دوتایی انحامش بدیم، انوقته که ربت، خدات، خالقت میگه، آهاااان، بلاخره این بنده ی من، بادش خوابید، بلاخره فهمید که نیاز نیست انقدر خودشو به در ودیوار بزنه ونگران همه چیز باشه و بخواد همه چیزو راست وریست کنه، تازه با وجوده منه خدا، پاشه بره از یکی نادونتر و ناتوانتر از خودش کمک بخواد وبهش تکیه کنه ویا ازش بترسه!!!!

انوقت که با اجازه ی خودت، خالقت، فرمانروات، پادشاهت، میادجلو……

چون قربونش برم خیلی با ادبه، خیلی صبوره، اینجوری نیست که پاشه بدون دعوت بدون اینکه اسم قشنگش رو با دلت صدا بزنی، خودشو بندازه وسط زندگیت!!!!

به خاطر اون مهربونیش، تا قبل تسلیم شدن و صدا زدنت، اون کنار واساده بود دورا دور هواتو داشت، ولی دلش نمیخواست که تو کارت دخالت کنه، دلش میخواست با اون عقلی که بهت داده یه کم درست فکر کنی، یا حداقل حالا که بلد نیستی درست فکر کنی درست حرف بزنی درست عمل کتی، بگی آقا، خدا، ای رب من، خالق من، بیا خودت درستش کن…

چه بسا که تمام عمرت همون سر زبونی و با دست پس زدنها وبا پا پیش کشیدنهات واز سر ناچاری گاهی صدا زدنهات، میومد چه جاهایی که کمکت میکرد و یه جوری هم خودشو می کشید کنار که تو فکر کنی خودت انجامش دادی….

فکر کنی، بابات، مامانت، همسرت، بچت، پارتنرت، دوستت، کارفرمات، رئیس بانک، رئیس جمهورت، یا ……برات انجام داده……

ولی نه اون خودش برات انجامش داده بود!!!

وحالا که میای باهاش شراکتی اموراتت رو انجام بدی، اینجوریه که باهات تقسیم کار میکنه، میگه حرکت از تو برکت از من…

یعنی چی؟؟؟؟؟

یعنی وقتی بیدار شدی منه خدارو یاد کن، خودتو ببین، بایت سلامتی خودت، چیزهایی که نیاز داری و در اختیارت گذاشتم شکر کن، قدردان باش، حالا بگو امروز برنامت چیه؟ قدم به قدم بریم جلو…..

استادقشنگم خیر دنیا وآخرت نسیبتون باشه الهی همیشه، که با دوره بی نظیر 12 قدم، واقعا قدم به قدم، منو با خودم، با خدام، با قوانین حاکم بر جهانش آشنا کردید، نگم از تمرین ستاره قطبی، یعنی اگه کسی عادت کنه به انجام تمرین ستاره قطبی به الله قسم، که مالک خودش وفکرش واحساساتش و قلبش وگفتارش ورفتارش میشه، چون خودش رو در بست از وقتی چشم باز میکنه میذاره در اختیار خدای قدرتمند ومهربونش، انوقت که خدا میشه تنها مالک وتنها صاحب اختیارش…

اینجوری قدم به قدم، روز به روز، زندگی شکل تازه ولذت بخشی به خودش میگیره…..

وقتی مالکت خداست، یادت می مونه که هر لحظه فقط با خودش مشورت کنی، از خودش بخوای، به احترامش صبوری کنی، بهش اعتماد کنی، ودر برابرش متواضع باشی، یعنی حتی اگه اونچه که ازش خواستی دقیقا همونی نشد که میخواستی یا برعکس شد، بازم بهش اعتماد کنی…

من خودم که اینارو نوشتم، راستش نمی تونم 70 درصد بیشتر بهش عمل کنم،ولی به خودم سخت نمی گیرم، چون میدونم گاهی یادم میره که هدف از خلقتم چی بوده، رسالتم چیه، یادم میره که دنیا دو روزه، یادم میره عمرکوتاهه و مرگ هرلحظه می تونه منو در بر بگیره، یادم میره که من اگر چه اختیار دار هستم در انتخاباتم، وتصمیماتم ولی دنیا ومسائلش وکاروبارش، ماکرو ویو نیست بلکه هر چیزی باید در زمان خودش وطبق علم وعدل خداوند اتفاق بیفته، حتی اگه من به حساب خودم صد درصد سهمم رو انجام داده باشم…

اگه اینارو یادم بره خب معلومه که نمی تونم 100 درصد خودم رو تقدیم خدا کنم…و خدا رو در عمل 100 درصد مالک وتنها صاحب اختیار برحق وبرعدل وانصافم ببینم….

خدایا پروردگارم، مهربانم، ای همچو ساحلی که هر لحظه در انتظار امدن موج نشسته، در انتظار منی که به سمتت بیام وخودم رو در آغوش پر مهرت رها کنم….

بارها وبارها بهم ثابت کردی که وقتی تورو اختیاردار وصاحب ومالک خودم وزندگیم کردم، تمام شرایط وآدمها وموقعییت هارو باب میل من کردی تا خشنودم کنی، بارالهی پروردگارم، یاری ام کن وبرمن رحمتی بفرست تا هر لحظه تسلیم توباشم، وهرلحظه به یادت باشم، وراضی باشم به رضایت، که همیشه برای من بهترینهارو میخوای.

پروردگارم، ای تنها رب وتنها صاحب اختیارم، وقتی با روح وذهن وجسم وقلبی شکسته از تکیه به غیرتو کردنها نزد تو آمدم، تو چنان درمانم کردی، چنان عزتم بخشیدی وچنان دلخوش و آرامم کردی، که گویی هرگز بی تو نبودم، حالا که دستانم راگرفتی، به فراموشکاری ام، به نادانی ام، به بی عقلی کردنهایم، نگاه نکن، بلکه به بی کسی هایم نگاه کن، که جز تو مرحمی برای دردهایم، وجزتو تکیه گاهی برای خستگی هایم ندارم، چون این را به خوبی میدانم که بی اذن تو ، نه کسی غیر تو مرا تکیه گاه ویاور خواهد بود ونه بی اذن تو، من برای کسی تکیه گاه ویاور خواهم بود، وهمگی ما محتاج به توهستیم و تو بی نیاز از هر کس وهر چیزی…

پس بارالهی نیازمندان به خودت رو در پناه امنت بگیر و از هرکسی جز خودت بی نیازمان بگردان ومارو هرلحظه در پناه امنت محفوظ نگهدار از هر شری و ببر به سمت خیر وخوشی و رضایت قلبی همیشگی…

که در دارایی ونداری، در سختی وآسانی، در تنهایی و در جمع، در بیماری وسلامتی، همواره سپاسگزار درگاهت باشیم. وهرگز برای منفعت طلبی روی به سوی تو نکنیم بلکه تو رو برای اینکه تنها رب وصاحب اختیار مایی و بر بلندای عدالت نشسته ای و صبار وشکوری، عبادت کنیم،که هر که چنین کند تو بی نیازش میکنی وخیر دنیا وآخرت را همواره نصیبش میکنی، آمین