معرفی «تمرین ستاره قطبی | دوره 12 قدم» - صفحه 10 (به ترتیب امتیاز)

سلام

به نام خدای مهربون

خدایی که من رو به راه راست هدایت میکنه

و زیبایی هارو نشون میده

تا هم لذت ببرم هم بزرگ شم

به نام پروردگار ایده ها

پروردگار داستان های زیبا

به نظر من

زندگی به این قشنگه که یک داستانی هدفمند داشته باشه نه؟!

زندگیِ داستانی ، یعنی تو یک روندی رو طی کنی که میدونی چی داره توش میگذره و میدونی به کدوم سمت و سو داره میره و همه چیز به هم ربط داره.

این به ذهنت انسجام میده و تو رو اروم میکنه.

زمانی که برای کنکور میخوندم ، چون فقط کنکور درس های تخصصی شده ، فقط ریاضیات ، فیزیک و شیمی رو میخوندم.

تصور کن..

از صبح که بیدار میشی تا شب که میخوابی ذهنت درگیر دونه به دونه مسائل ریاضی فیزیک و شیمیه.

بدون اینکه هیچ کدوم از درس ها ، داستانی داشته باشن یا یک روند مشخصی رو طی کننهر درس هر صفحه هر سوال ، یک چیز جدا و مشخصه ، یک اطلاعات جدید

بدون اینکه هیچ کتاب یا شعر داستانی ای بخونی ، فیلمی ببینی ، ماجراجویی داشته باشی ، خانوادت داستان جالبی داشته باشن ، بیرون رفتنی باشه ، دوستی باشه ارتباطی شکل بگیره .. هیچ

فقط از این مسئله به اون مسئله !

بعضی روزا بود انقدررر دلم میخواست یک داستانی بشنوم و ذهنم یکم انسجام داشته باشه میومدم همینطور بیخودی شعرای کتاب فارسیمو حفظ میکردم یا درس های کتاب دینی ایم رو همینطوری روخوانی میکردم.

میدونی

دبم میخواست یک روایتی ، یک معنی ای یک گفتاری رفتاری پنداری چیزی در ذهنم شکل بگیره و ریسمانی باشه برای دنبال کردن و داستانی برای فکر کردن بهش ، یک خط فکری دلم میخواست.

میدونی

کار هام و افکارم یجورایی گسسته بود

درسته که هدف نهایی وجود داشت

ولی چیزی که بود ، احساس میکردم یکسری کارهارو پشت سر هم ، بدون ارتباط معنایی دایم دارم انجام میدم.

صبح بیدارشو ، مسیر اتاق تا دستشویی رو برو ، دستت رو از دستگیره در بگیر و در رو باز کن ، چراغ دستشویی رو بزن ، قبل از اینکه چراغ زرد روشن بشه ، صدای فنِ رو مخِ دستشویی بلند میشه و بعد اون چراغِ زرد رنگ روشن میشه.

میری تو و کارت رو میکنی و میای بیرون…

دوباره برمیگردی به همون اتاق ، سپاسگزاری هاتو مینویسی و برنامه روزانتو مینوسی اگه شب قبل ننوشتی ، و اگه نوشتی چکش میکنی و میری سراغ کتاب ها ، یا کلاس های انلاین یا ازمون کنکور های سال های قبل

دوباره کلی سوال که بلد نیستی حل کنی و همش به پاسخنامه رجوع میکنی و فکر میکنی دیگه بلد شدی ولی امان از فردا و سوال های شبیهش که ..

خلاصه همین روند رو پیش میری

شب میشه تو دوباره باید دقیقا همون چند قدم رو به سمت تخت برداری ، همون پتو رو روت بکشی و سپاسگزاری هاتو بنویسی و بخوابی.

عالی نیست واقعا؟!

خدایی خودم خیلی حسم بد شد که اینطوری نوشتم ،

خداوکیلی فقط بعضی روزا حسم اینطور بود ، بیشتر مواقع لذت میبردم که دارم قدمِ جدی ای برای اولین بار برای زندگیم برمیدارم و در مسیر و هم جهت با خواسته ها و هدف هام ،

فرصت ، زمان ، شرایط و انرژی و انگیزشو دارم و دارم حرکت می کنم !

از اینکه برای خودم دارم همه ی وقتم رو میزارم

از اینکه دارم سعی میکنم زمانم رو به خوبی مدیریت کنم

از اینکه چیز های جدید یاد میگیرم

از اینکه دارم به خودشناسی بیشتری میرسم

از اینکه همه جا نمیرم با همه کس نمیگردم

از اینکه دارم به صورت جدی تلاش میکنم

از اینکه دارم کتاب هایی رو میخونم و تست هایی رو میزنم که یروزی برام غول بودن

از اینکه به 14 ساعت مطالعه در روز رسیدم ، که یروزی 5 ساعت هم برام غیر قابل تصور بود !

از اینکه متعهدانه طبق برنامه پیش میرم و همه چیز هایی که توی برنامه سنگینم برای خودم نوشتم تیک میزنم.

از اینکه همه چیز رو موازی جلو میبرم

از اینکه فهمیدم انسان چقدر میتونع جان سخت باشه.

از اینکه خودم هم مشاور تحصیلی هم تراپیست و هم همه کاره خودم بودم و تونستم هندل کنم و بیشتر مسئولیت پذیر و توانمند باشم

که هزار بار به خدام ام گفتم و میگم تو من رو هندل کردی و همه چیز رو هدایتی بردی جلو ، تو به من توان و انرژیش رو دادی ، تو به من قوا دادی و همه چیز و همه کسم بودی و هستی واقعا دمت گرم که همیشه باهام بودی !

تو من رو سرپا نگه داشته و میداری نوکرتم هستم قربونتم برم .

یادم نمیره

وقتایی که زیر بار هزار جور فشار مالی ، روابطی ، اجتماعی ، خانوادگی ، خاطرات ، درس ها تست ها کتاب ها و افکار منفی ، کمرم داشت خم میشد این تو بودی که اون بار سنگین رو از دوشم برمیداشتی و هزار بار در گوشم لالایی زمزمه میکردی و دست نوازش رو صورتم میکشیدی و حتی توی روز تولد 18 سالگیم که تنها بودم و هیچکس نبود ، تو بودی و با کلمات محبت امیزت که بهم الهام میکردی و منم مینوشتم ، باهام حرف میزدی و عشق میورزیدی و تولدم رو تبریک گفتی !

فکر کردی یادم میره !

که همیشه هیچکس نبود و فقط تو بودی !

حیلی باید بی انصاف باشم که بخوام به ادم های فانی و گذرا وابسته بشم و اعتبار روزای خوبم رو به اونها بدم !

یا بخوام بزرگشون کنم و بهشون باج بدم !

هرگز ..!

تنها تو بودی همیشه تو بودی و همیشه تو هستی

ای نزدیک ترین ، حامی ترین ، مهربان ترین ، ای امیدِ روزهای خستگیم ، ای زیبایی زندگیم ، ای کسی که همیشه حرف های من رو با دقت گوش میدی و من رو به سمت اجابت میکشونی ، دوستت دارم همیشه خواسته هامو به تو گفته و میگم تو بیش از ان چیزی که میخوام و فکرش رو میکنم همیشه به من عطا کردی

ممنونم ازت که همیشه کنارم بودی!

بی نهایت خوشحالم که کسی رو دارم که اینجوری بی پروا دارم باهاش عشق میکنممم !

تو امن ترین نقطه ی قلب منی!

آره … اینا چیزیایی بود که یهو به قلمم اومد و منم تند تند نوشتم و فکر کنم اینجا جاش بود که تخلیه بشم ، چون همیشه این حرف ها توی ذهنم بود.

که فکر میکردم نیازه که جایی گفته و شنیده بشه البته فقط یه قسمت کوچیکی بود که الان اینجا دلم خواست بگم و گفتم .

برگردم به تاپیک اصلی صحبتم..

الانم فکر میکنم زندگیم اون انسجام و داستان اصلی رو نداره و ذهنم همش پرت و پلا میگه

و اینطوریه که سعی میکنم روزم رو با یک سری کار ها مثل انگلیسی خوندن ، تمرین دنس عربی ، کلاس بدمینتون ، نوشتن در مورد چیزهای مختلف ، بودن توی سایت ، کامنت خوندن و نوشتن ، شرکت توی کلاس اصول مذاکره ، ظبط ویدیو برای یوتوب ، گاهی نقاشی کشیدن انجام یک سری کارهای روزمره مثل لباس پهن کردن تا کردن ، جارو کشیدن اتاق ، دستمال کشیدن و.. پُر کنم

که خوردن عصبی و تهاجمی هم اومده بینشون.

من یک سال بود که طبق قانون سلامتی میش میرفتم و حالم عالی بود چه از لحاظ روحی، تقوا ارامش و تمرکز ، چه از لحاظ جسمی ، انرژی سلامتی و اصلا یک گوارش و تناسب اندام فوق العاده !

اره نیاز دارم زندگیم داستان معنا دار داشته باشع و کارهایی که میکنم به هم متصل باشه که احساس کنم یک زندگی مهم و پر معنا و مفهوم دارم !

چیزی که دیشب به ذهنم رسید این بود که توی ستاره قطبی اخر شب هام ، بیشتر به جای اینکه بنویسم توی طول روز چه کارهایی کردم و چه قدر فوق العاده و متنوع و شلوغ بوده ، بیام در مورد احساسات ، افکار ، دغدغه ها و کانون توجه هایی که امروز داشتم بنویسم.

که هم به یک خط فکری برسم

هم از افکار روزانه ام و فرکانس هام اگاه تر بشم

مثلا ببینم امروز به چه چیز هایی توجه کردم

نکات جالبشو از توش بکشم بیرون و یجور مشغله و داستان ذهنی برای خودم ایجاد کنم ، این برای من یک کار مهم تلقی میشه !

ببینم امروز ، چقدر افکار تکراری و بیهوده و چقدر افکار و کانون توجه ها و ایده های جدید داشتم؟!

امروز چه قدر کار ذهنی انجام دادم و ذهنم چقدر مشغول بوده؟!

امروز چه احساساتی رو با چه مدت زمانی تجربه کردم ؟!

چه کار ریزی انجام دادم که از روی عادت و بیهوده بوده و اطلاعات اضافه به ذهنم داده و ذهنم بیخودی انرژیش تلف شده ؟!

ایده ی خوبیه نه ؟!

امروز چه قدر ذهنم پُر و مشغول بوده؟! چه قدر کار های مهم انجام دادم؟ چه قدر باورسازی کردم؟ کنترل ذهن کردم؟ و کجاها ضعیف عمل کردم؟

ایده دیگخ ای که امشب به ذهنم رسید اینه

( من تصمیم گرفتم در حوزه روابط توی بازه زمانی مشخص رو خودم کار کنم و پیشرفتم رو اندازه بگیرم)

هر بار که توی جمعی قرار میگیرم یا ارتباطی شکل میگیره ، اخر شب بیام بنویسم امروز چند درصد بهتر شدم ؟

کجاها احساس میکنم هنوز گیج میزنم و چطور از این بهترش کنم ؟

و سوالاتی که برام ایجاد میشه رو مینویسم و میبینم دفعه بعد که توی همین جمع قرار میگیرم چقدر تغییر کردم و اصطکاکم با آدم ها و روابط چقدر کمتر شده و چقدر بیشتر لذت میبرم !

خوشحالم که با جسارت و صراحت ،

این صحبت هارو اینجا گفتم و احساس خوبی دارم از اینکه برنامه هام رو مکتوب کنم

و سپاسگزارم بابت این سایت موفق و فوق العاده

و این خانواده ی بی نظیر

که برام امن ترین و lovely ترین نقطه ی دنیاست.

جایهه که فقط عشق و برکت و شادی جاریه !

توی کامنت بعدی در مورد احساسات و افکاری که امروز تجربه کردم میگم و بارها این کار رو میکنم

تا نرم تر ، اگاهانه ترفکر کنم توجه کنم رفتار کنم و بهتر قضاوت کنم .

به امید دیدار :))))