نقش هدف و انگیزه در «سلامتی جسم» - صفحه 45

بسم الله الرحمان الرحیم

به نام خدایی که امید قلب و شادی زندگی است.

خداروشکر که امید به روزهای بهتر را در دلم زنده کرده.

وقتی هدف داری و امید رسیدن به هدف ، زنده ای

اون موقع است که داری زندگی می کنی ، انگیزه داری ، تلاش می کنی ، حرکت می کنی ، قدم بر میداری و ذهنت را با خواسته ات همسو می کنی

چون بیشتر اوقات ذهنت مشغول چگونگی انجام هدفت هست و بیشتر در مورد هدفت فکر می کنی، داری فرکانس خواسته را بیشتر میفرستی و تمرکزت روی ناخواسته ها و ارسال فرکانس های ناخواسته ات کمتر میشه .

ذهنت بیشتر حلال مسائل میشه چون بیشتر داره به این فکر میکنه که اینو چکار کنم ؟ اونو چطور بهبود بدهم؟

اون وقت کمتر وقت داری به زندگی و مسائل بقیه فکر کنی کمتر وقت داری به مشکلات فکر کنی کمتر وقت داری خودتو مسئول بقیه بدونی و منجی شون بشی.

اگر باورهای درست هم داشته باشی کوچکترین نشانه ها را تصدیق می کنی و باز هم به خودت امید می هی

همین باعث میشه ایمانت به راهت زیادتر بشود و قدم هات تو مسیر استوارتر .

زمانت را هدر نمی‌دهی،

وقتی برای ورودی های منفی و حاشیه ها نداری

این میشه زندگی هدفمند

تا وقتی که هدف داری و امید رسیدن بهش ، داری زندگی می کنی

امید رسیدن بهش یعنی باور به شدن، باور به توانایی هات و اینکه میتوانی انجامش بدهی، باور به اینکه لایق رسیدن بهشی همین امید باعث حرکت میشه وگرنه هدفِ بدون امید مثل بذر بدون آب و خاک است ، رشد نمیکنه.