قانون تغییر ناخواسته‌ها - صفحه 131

🟣 “من با زندگیم جنگیدم؛ زندگی با من تکــــــــــرار شد”

( تجربه من از جنگ، رهایی و شهادت پنهان رفتارها)

راستش رو بخوام بگم، بخش نه چندان کمی از زندگیم رو درحال جنگ گذروندم. نه جنگ با آدما، نه با شرایط بیرونی خیلی عجیب. جنگ من بیشتر با “اون چیزایی” بود که دوست نداشتم تجربه شون کنم :

کمیِ ثروت . تاخیرها . آدمای اشتبـــــاه . بن بستای تکراری. احساس عقب موندگی. و اون صـــــدای لعنتـــــی درونی که مدام میگفت: “چـــــرا زندگیت اینطـــــوریه؟”

من اعتراض میکردم. بلند، بی وقفه، باتمام وجود. با خـــــدا حرف میزدم، اما نه از جنس گفتگو.

بیشتر شبیه دادگاه بود. من شاکـــــی بودم، زندگی متهـــــم.

میگفتم: “این حق من نیس.” “من تلاش کردم.” “من نیت بد ندارم.” “چرا هی تکرار؟” و بعدشروع میکردم به جنگیدن.

■ جنگ اول: من پیروزشدم… اما زندگیم نـــــه

یادمه یه مقطع خاص. انقدر از یه وضعیت مالی خسته شده بودم که قسم خوردم “هر طور شده” ازش بیام بیرون. شب و روز کار. فشار. انکار خستگی. تحقیر خودم با جمله هایی مثل: “باید بسوزی تا درست شی.”

و بالاخره بله، از اون وضعیت اومدم بیرون. اماعجیب بود. چند ماه بعد، همون فشار، همون حس ناامنی، همون اضطراب… اینبار نه از کانال پول، بلکه از یه ارتباط. یا یه تصمیم کاری. یا حتی از جسمم.

انگار زندگی فقط لباسش رو عوض کرده بود.

یهـــــو برا اولین بار یه سوال عجیب توی ذهنم جرقه زد: نکنه من دشمن رو اشتباه گرفتم؟

■ زندگی حذف نشد؛ تکثیر شد

سالها بعد، وقتی شروع کردم به مطالعه عمیق تر روانشناسی توجه و علوم شناختی، تازه فهمیدم چه بلایی سر خودم آورده بودم. چندتا مقاله خوندم که چکیده ش اینا بود : ذهن انسان چیزی رو که مدام باهاش درگیر میشه، نه تنها تضعیف نمیکنه، بلکه برجسته تر و فعال ترش میکنه.

یعنی چی؟؟!! یعنی وقتی من تمام تمرکزم رو گذاشته بودم روی: “نباید فقیر باشم”، “نباید اینطوری بشه”، “چرا این آدما سر راه من قرار میگیرن؟” در واقع داشتم به مغزم میگفتم: اینا مهمن‼️ اینا حیاتی هستن‼️ اینا رو زنده نگه دار ‼️ ==>> ذهن هم، مثل یه کارمند وظیفه شناس، اطاعت میکرد!!

■ شهادت پنهان : بدن و رفتارم علیه خودم

اون آیه مشهور برام زنده شد. دیگه نه بعنوان یه مفهوم آخرتی دور،،، بعنوان یه حقیقت زنده توی زندگی همون موقع م:

🟣 “یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُم بِمَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ” /روزی که زبونها، دستها و پاها شهادت میدن… 》

▪︎ من دیدم زبونم مدام در حال شکایت بود،

▪︎ دستام با عجله و اضطراب کار میکردن،

▪︎ پاهام به سمت همون موقعیتهای آشنا میرفتن.

🟡 بدون اینکه بفهمم، خودم علیـــــه خـــــودم شهادت میدادم. با حرف ‌و گفتار‌ که نه ، با رفتارهام !!

■ نقطه چرخش : وقتی اسلحه رو زمین گذاشتم

یه روز، خسته تر از همیشه،، خسته از تکرار. برا اولینبار بجای اعتراض، ساکت شدم. نه که‌ فکر کنین تسلیم ناامیدانه ها، سکوت از روی کنجکاوی. شاید گاهی جسمم زود خسته شه اما روح وروانم من خیلی دیر خسته میشه .

با خودم گفتم: اگه نجنگم چی میشه؟

○ بی عمل نشدم،

○ بیخیال هم نشدم،

● فقط دشمن رو از مرکز توجه برداشتم گذاشتم کنار.

■ کنترل ذهن ، نه سرکوب زندگی

شروع کردم به یه تمرین عجیب اما ساده. هر وقت ذهنم میخواست برگرده به “چرا اینو ندارم؟” آگاهانه میپرسیدم: الان چی رو میخوام تجربه کنم؟

نه مثل خیلیا توی آینده بخوام دنبالش بگردم ، نه حتی توی خیال و تجسم صرف . وسط همین زندگی همین زندگی.

قشنـــــگ فهمیده بودم که ==>> تمرکز آگاهانه و تکرارشونده روی الگوهای مطلوب، به مرور مسیرهای عصبی جدید میسازه.

من واقعا اینو زندگی کردم.

■ جهان بدون تقلا جابجا شد

عجیب ترین بخش ماجرا این قسمت زندگیم این بود که من هیچ جنگ بزرگی نکردم. نه دعوای درونی، نه اثبات به کسی، نه شعار….‌نه‌ مرگ بد بدها… نه درود بر خوب ها. اصلا حتی انتظار رو هم توی خودم کشتم . فقط از خودم انتظار داشتم ؛ خودی که میخواست آروم و متین روی شانه خدا بشینه .

فقط توجهم عوض شد،

زاویه دیدم تغییر دادم ،

انتخابهام نرم تر شدن،

بدنم آروم تر واکنش نشون داد.

🟣 و بعد دیدم اون ناخواسته ها، یکی یکی، بی سر و صدا، از صحنه زندگی م کنار رفتن.

● من هیچکس و هیچ چیزی رو اخراج نکردم… ، با بی اهمیت شدن… خودش غزل خداحافظی رو خوندن … و جاشون رو چیزایی خیلی خوبی گرفتن 🩵 که حتـــــی دنبالش نبودم ===> آدمای هماهنگ تر، فرصتهای طبیعی تر، حس امنیتی که از درون میومد ، عزتمندی بدون اینکه کار خاصی کنم… سلامتی کامل بدون هیچ طبیب و پزشکی … و حال ِ خوب ِ آرام و ثروتساز.

🟦 زندگی گوش نمیده؛ تقلیـــــد میکنه ⬅️ مـــــن و تـــــو مرجـــــع تقلید هستیم

امروز اگه بخوام همه این مسیر رو تو یه جمله خلاصه کنم، میگم:

🟢🟣 زندگی به اعتـــــــــــــــــــــــــراض واکنش نشون نمیده، به “”توجـــــه”” پاسخ میده.

اون چیزی رو زندگی میکنی… که مدام داری تمرینش میکنی، نه چیزی که فقط میخوایش. و تمرین، همیشه توی رفتاره، نه توی نیت.

~~~~ ⬜️ ~~~

من اینو از تکرار آیه ها درنیاوردم،

این جمله ها از جایی اومدن که زندگی، بارها و بارها منو نشوند و همون درد رو با شکلای مختلف جلو روم گذاشت

تا بالاخره بفهمم.

تا وقتی شمشیرم رو کشیده بودم سمت ناخواسته ها،

تا وقتی میخواستم حذفشون کنم، لهشون کنم، انکارشون کنم،

اونا فقط لباس عوض میکردن و برمیگشتن => آرومتر، عمیقتر، ریشه دارتر.

اما همون لحظه ای که جنگیدن از دلم رفتـــــــــــــــ … ،

همون لحظه ای که توجهم رو پس گرفتم و گذاشتم سر جایی که باید،

ناخواسته ها رفتـــــن، طوریکه انگار اصلا از اول قرار نبـــــود بمونن.

و تاره فهمیدم عدالت خدا شبیه دادگاه نیس،

شبیه فریاد نیست،

شبیه انتقام هم نیست.

‌ 🪶عدالت خدای ِ عاشق و دلبر شبیه نوره 🫂 🩵🩷️

بی سر وصدا | بی هیجان | دقیق | آروم | راشد

و این عدالت چنــــــــــان صادقـــــه که هیچ راهی برات نمیذاره که بتونی حتــــــــــی برای لحظه ای خودت رو هم فریب بدی.