موسیقی هایی برای تجسم خواسته‌ها

بنام تنها فرمانروای آسمان ها و زمین

بنام او که منو آفرید تا زندگی کنم و زندگی ببخشم، بنام خالق یکتای بی همتایم که جز او کسی رو ندارم.

چند روزه بدجور ریختم بهم، خودمو انداختم وسط چند تا چالش و زخمی برگشتم. چند روزه در حال مرور خودم هستم و اینکه چقدر هنوز یادگرفتن هایم نیاز به تثبیت و تمرین داره، چند روزه احساس خستگی در روح و روانم دارم. چند روزه درونم چنان طوفانی شده که اشک هام از شدت فشار خودش میچکه یا شاید زخم های التیام نیافته ام سر باز کردند شاید خودمو دیدم، شاید خودمو از آرامش به یک هیاهو غیر قابل مذاکره انداختم و تقلا کردم و هنوز توقع تغییر دادن آدم ها و شرایط اطرافم رو در ته دلم با خودم حمل میکردم، شاید نشتی انرژی رو با دستان خودم ایجاد کردم که باعث ورود کلی انرژی ناهماهنگ با فهیمه اکنون شد… خلاصه مینویسم یادم بیاد رفتم تا کنار پدر ومادرم باشم و ازم کمک نخواسته کمک شون کردم و خودم زخمی برگشتم و تاوان این گناه من دل شکستگی و خستگی قلب و روح و روانم شد.

و همون روز که پروازمون نشست و این فایل نشانه ی من بود خیلی به فکر فرو رفتم. کجا عجله کردم؟ کجا دهنم رو نبستم؟ ایده به ذهنم اومد که رسیدم روزه سکوت بگیرم اما این ایده رو اجرا نکردم. چرا؟! چون فکر میکردم اگر حرف نزنم چیزی ازم کم میشه، چون فکر کردم لازمه حرف بزنم تا بشنوند، واقعا چرا فهیمه ایده ایی که به ذهنت خطور کرد رو جدی نگرفتی یادت رفت و انجام ندادی. اون ایده احتمالا هدایت خدا بود که تو رو از آسیب دیدن و دل شکسته شدن در امان نگه داره.

تو حرف میزدی و نمیزدی اونا تصمیم خودشون رو میگرفتن به درست یا غلط، چرا فکر کردی میتونی روشون با حرف زدن تاثیر بزاری، چرا فکر کردی این تویی که باید کمک شون کنی چون دارند اشتباه میکنن. مگه تو چقدر میفهمی تو فکر کردی ناجی اونا میتونی بشی چون خانواده ات هستن، میخواستی از سهراب حمایت کنی، میخواستی چی بشه…. واقعا نمیدونم برای لحظه هایی از مسیر خودم خارج میشدم و برمیگشتم و خودمو کنترل میکردم اما من تو جمع باتلاقی بودم، جو مسموم و همه آدم هایی که منو متوجه نبودن و یجورایی با من نبودم و بر علیه من طغیان کردن. به زور نمیشه ناهماهنگی ها رو درست کرد با دست و پا زدن فقط نصیب من این شد که وارد باتلاق افکار و تنش و اضطراب و نگرانی های بی مورد اونا بشم. بله فهیمه عزیز تو درس بزرگی رو بخوبی یادنگرفته بودی و با داد جهان با شکسته شدنت درس رو دوباره باید پاس میکردی.

حالا با آهنگی بی کلام، آهنگ هایی که هماهنگی ذهن و قلبت رو میتونه دوباره برگردونه. در سکوت فقط به هماهنگی ها گوش کن و به یاد بیار که تو خالق زندگی خودت هستی. تو قادر به تغییر خودت و شرایط زندگی خودت هستی… تـــو هیچ توانایی در ایجاد تغییر و هماهنگی در هیچ چیز و هیچ کس نیستی جـــز خودت. تو مسئول تمام اتفاقات زندگی ات هستی، تو نباید اجازه بدی بی احترامی ها، توهین ها و حرف هایی که بهت زده شده باورت بشه، تو نیت و هدف خودتو میدونی اصلا چه اهمیتی داره مامانت درباره تو چه فکر میکنی که کنارشون نیستی… چه اهمیتی داره بابات بتو و پبشنهاد تو اهمیتی میده یا نمیده برای حرف هات ارزش قائل هست یا نیست، حرف تو رو درست متوجه میشه یا نه، چه اهمیتی داره داداشت توی جمع چطور باهات برخورد کرد، چه اهمیتی داره اون داداشت بهش توجه میشه یا نه… اصلا اینا چه اهمیتی داره وقتی تو نمیتونی تغییری ایجاد کنی، چه اهمیتی داره وقتی تو از درون به خودت احترام بگذاری یا قصد و نیت و هدف هاتو میدونی، اصول تو با فکر یک نفر دیگه در تضاد باشه دلیل نمیشه تو اشتباهی، تو بدی، تو بد کردی، تو مقصر و گناه کاری… نه فهیمه عزیزم تو تلاشت رو خواستی بکنی فقط زیادی داشتی تلاش میکردی و تبدیل به تقلا شد، تبدیل به زور شد. تبدیل به این شد که احساست غلبه کنه و جاهل بازی در بیاری.

خواستی با عشق تا آخر کنارشون باشی اما اونا نخواستن و این عشق تو رو زیر سوال نمیبره بلکه متوجه میشیم که گاهی عشق دادن به کسی توی مدار دریافت یا حتی دیدنش نیست باعث میشه قسمتی از خودتو یکجا بزاری و حیفــش کنی. اما تو برای خودت برای عشق و نیت خوبت هم خودتو هم هرکسی که باهات بدی کرد، بخشیدی و نشان دادی که میشه عشق داد و چیزی جز دردهای اونا رو دریافت نکنی و بازم قوی تر از قبل بلند بشی و آماده بشی برای روبرو شدن با زندگی با تمام بالا و پایین هاش.

آره این آهنگ همون مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد…

خدایا شکرت برای آهنگ و نوایی که هماهنگی ایجاد میکنه. خدایا شکرت که برنامه نویس زندگی خودم هستم، خدایا شکرت که با تغییر نگرش میتونم احساسم رو خوب کنم و بهم یاد دادی احساس خوب=اتفاقات خوب

مطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد

نقشِ هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالَم از نالهٔ عُشّاق مبادا خالی

که خوش‌آهنگ و فرح‌بخش هوایی دارد

پیر دُردی‌کَش ما گرچه ندارد زر و زور

خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاین مگسِ قندپَرست

تا هواخواهِ تو شد فَرِّ هُمایی دارد

از عدالت نَبُوَد دور گَرَش پُرسد حال

پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشکِ خونین بنمودم به طبیبان گفتند

دردِ عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهبِ عشق

هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بتِ ترسابچهٔ باده‌پرست

شادیِ رویِ کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه‌نشین فاتحه خواند

وز زبان تو تمنای دعایی دارد