داستانی درباره هدایت الهی | قسمت 2 - صفحه 50

با سلام خدمت استاد عزیز که دستی از دستان خداوند است که به زندگی من نور بخشید . از همه دوستان عزیز که در این مسیر نیز دستی از دستان خداوند هستند سپاسگزارم. من با دیدن این فایل متوجه هدایتی که خداوند در حدود 18 سال پیش در زندگی من اتفاق افتاد که امروز تازه متوجه شدم هدایت خداوند بوده را میخاهم مو به مو داستان آن روز را بنویسم که اول به خودم کمک کند که همان خدایی که آن روز به من کمک کرد و هدایت کرد امروز هم می‌تواند بهتر و با آگاهی راحت تر مرا هدایت کند. به الله قسم تمام اتفاقات این داستان واقعی را برای اولین بار میخاهم بر روی این سایت الهی برزبان آورم چون شماها درک میکنید و حتی هنوز خانواده و دوستانم نتوانسته‌اند درک کنند به همین خاطر اینجا همه چیز را قشنگ بازگو خواهم کرد و مطمئن هستم به شما نیز بسیار کمک خواهد کرد. 18 سال پیش در یک روز بعدازظهر که من در منزل پدرم بودم و مجرد بودم پسر دایی من که از بچگی با هم بزرگ شده بودیم و هم کلاس هم بودیم وحتی دوران دانشگاه با وجوداینکه یک رشته نبودیم ولی اکثر وقت ها را با هم بودیم به سراغم آمد که بریم کوه وچون در زمان بارش باران ورعدوبرق قارچ کوهی یافت می‌شود به دنبال من آمد تا بریم کوه و من گفتم بزار یه ساعت استراحت کنم و بعد بریم چون دقیقا سر ظهر بود.ولی اون انگار یه خورده عجله داشت و بعد یه ربع باز اومد و منم لباس پوشیدم و حرکت کردیم ومن و پسر دایی ام نمی دانستیم قرار است چه اتفاق بزرگی بیفتد اتفاقی که من حتی بعد از 18 سال از آن به عنوان یکی از بزرگترین هدایت های زندگیم نام ببرم . کوه مورو نظر ما از روستای ما فاصله داشت و ما بعد از یه ساعتی به اول کوه رسیدیم و استراحتی کردیم و چون تازه بارون باریده بود سنگ ها و صخره های کوه نم تازه ای داشت و طبیعت انگار جان تازه ای گرفته بود. من و پسر دای ام حرکت کردیم از اول کوه به سراغ قارچ و چون معمولا قارچ ها در ارتفاعات کوه وجاهای صعب العبور یافت می‌شدند حرکت کردیم و در مسیر های بسیار سخت میرفتیم و قارچ نیز جلوی ما آن روز خیلی زیاد بود و ما خوشحال می‌شدیم و چون با دیدن قارچ ها باعث می‌شد که هر مسیر ناهمواری را بریم تا به قارچ برسیم حدودا یه ساعت هردو با هم وبا فاصله ی متری پیش میرفتیم ولی یهو مسیر ما عوص شد و از هم فاصله گرفتیم و گفتیم هر کس جدا گانه بره مسیری وبعد با صدا کردن همدیگر رو پیدا می‌کنیم. حدود یه ربع بود که از هم جدا شده بودیم وبه دنبال قرچ کوهی میگشتم در لابلای گیاهانی که تازه در اومده بودند ولی آن روز من به طرز عجیبی آرام آرام بودم . پسر دایی من حدود 10 متر بالاتر از من در لابه لای صخره ها بود ومن پایین تر بودم و منم بالای 20 متر از دره فاصله داشتم و در این زمان صحنه ای را دیدم که اصلا منتظر این صحنه نبودم و صدای اومدن چند سنگ ریزه از بالای سرم را احساس کردم وقتی بالای خودم رو نگاه کردم خدای من پسر دایی من از اون ارتفاع بالا پرت شد ومن فقط داشتم تماشا میکردم و هیچ کاری از دست من بر نمی آمدومن کامل هنوز اون صحنه بسیار خطرناک رو یادم هست . ارتفاع پرت شدن پسر دایی ام از بالا تا ته دره بالای 20 متر بود ودر ته دره نیز صخره های بزرگ سنگ بود و من حدود 4یا 5 بار در آسمان ملق و پشتک زدن او را دیدم وبعد از جلوی چشم من دور شد و قتی پایین رو نگاه کردم فقط این صحنه رو دیدم که با سر به صخره ها برخورد نکرد و با کمر با صخره ها خورد . حالا من موندم و یه جنازه که پایین دره افتاده و یه تصمیم بزرگ در دل کوهی که قرار است غروب شود و بجز صدای پرندگان صدای آدمی به گوش نمی‌رسید. تمام بدنم میلرزید و صدا هایی در ذهنم مدام میگفت دیدی که زندگی تو نیز به پایان رسید و شدی قاتل و یادم هست که فریاد زدم خدایا چرا این کار رو کردی . نجواهای که شدی قاتل ، زندان بری، اعدام میشی، و منطقی باید میومدم روستا و روستا رو خبر میکردم که آدم ببرم و کم‌کم کنند ولی درآن لحظه اصلا چنین فکری به ذهنم خطور نکرد و حسی وشجاعتی که الان میدانم الهام و هدایت خداوند بود مرا به سمت پایین دره هدایت کرد و آنقدر با سرعت رفتم که یهو منم به یه پرتگاه رسیدم و خودم رو کنترل کردم که نیفتم و آنقدر سرعت من زیاد بود چون سرازیری هم بود که یادمه یه رادیو کوچک با خودم برده بودم که آهنگ از رادیو گوش کنم و آن رادیو کوچک از جیبم پرت شد و به صخره ها می‌خورد و تیکه تیکه شد . مسیرم رو عوض کردم به سمت جنازه ای که تا یه ربع قبل از افتادنش از کوه با هم بودیم و حرف میزدیم ، در این مسیر که میرفتم بع سراغ جنازه نجواهای ذهنم مدام بدبخت شدنم و تکرار می‌کرد ویه حسی و نیرویی نیز منو به پایین دره می‌برد. رسیدم بالای سر پسر دایی ام دیدم آروم آروم داره ناله میزنه و هنوز زنده است یه ذره حالم بهتر شد و حالا باید مسیر زیادی رو ببرم تا به جاده خاکی که وسط کوه بود برسیم . تنها بودم خسته و پاهایم جونی نداشتند ولی یه نیرویی مرا به سمت جاده کشاند که برم کمک بیارم ، هیچ کسی داخل کوه وآن جاده نبود و آن زمان نیز گوشی موبایل و همراهی من نداشتم ولی رفتم به جاده رسیدم دیدم یه کامیون از دور داره میاد و چون جاده خاکی بود یواش میومد و داشت از یه ماسه شویی ماسه به شهر می آورد منتظر موندم اومد و جلوی کامیون رو گرفتم و کمک خواستم ولی گفت کار دارم نمیتونم بیام بالای کوه فقط تنها کمک من اینه که با گوشی همراه ساده اش به آمبولانس زنگ بزنم تا اورژانس بیاد وزنگ زد ومن همچنان منتظر کمک بودم و با خودم میگفتم الان نمرده باشه و تموم کرده باشه ولی به هر حال کاری از دست من ساخته نبود چون به تنهایی نمی‌توانستم از دل کوه بیارمش و البته یادم هست که قبل از اومدن برای کمک چند متری رو کول کردم آوردم ولی میگفت داره نفسم قطع میشه منو بزار زمین و باید دونفری می آوردیم.به هر حال کامیون رفت ومن تنها موندم با نجواهای ذهنم که میگفت بدبخت شدی و من هنوز امید وار به کمک که یهو چشمم به اتاقکی که تازه افتاده بود که فکر کنم در اون نزدیکی قرار بود یه ماسه شویی دیگه راه اندازی شود و اون نگهبان اونجا بود و به محض دیدن اطاق رفتم تا رسیدم و یه نفر نگهبان رو دیدم و درخواست کمک کردم و ترسید ونیومد و من باز ناامید شدم و گفتم خودم باید برم به هر طوری شده بیارمش پایین و دیگه از آدم ها ناامید شدم و دوباره باید مسیر جاده تا انتهای دره رو که سربالایی زیادی بود رو برم . رفتم و رسیدم و دیدم هنوز زنده است و کولش کردم و هر چند متر که می آوردمش میگفت دارم میمیرم بزارم زمین و منم میگذاشتمش زمین و باز دوباره کولش میکردم . الان دارم با اشک همه این داستان رو مینویسم والبته اشک شوق . تمام تلاشم رو داشتم میکردم و دیدم یکی دو نفر دارند به سمت من می آیند و نگهبان که خودش بنده خدا ترسیده بود ولی جلوی جاده رو گرفته بود و آدم ها رو به کمک من می فرستاد و من وقتی دو نفر رو دیدم خوشحال شدم و تا رسیدن ما به جاده آدم های زیادی که امروز متوجه شدم دستان خداوند بودند آنقدر زیاد شدند که من دیگر فقط داشتم کمک آنها رو تماشا میکردم و خستگی در میکردم . به محض رسیدن به جاده آمبولانس رسید و بعد از طی کردن مسیر زیادی به شهر و به اورژانس رسیدیم تمام لباس های من خونی بود و در بین مسیر به زن دایی ام خبر دادم و خودش رو به اورژانس رسانده بود . نیم ساعتی در اورژانس بودیم که به استان انتقال دهند ودر این حین اتفاق عجیبی افتاد و زن دایی من با سیلی به من زد و گفت قاتل پسرم تویی و اعدامت میکنم و این اتفاق باعث شد به کلانتری زنگ بزنند از طرف اورژانس و فعلا به استان فرستادن پسر دایی ام رو منتفی کنند و ماموران پلیس رسیدند و منو به ماشین خودشون بردند و رفتند از پسر دایی ام باز جویی کردند و نوشتند و ازش امضا گرفتند و بعد اومدند واز من بازجویی کردند ومن همه اتفاقات رو به همین شکل توضیح دادم و بعد از بازجویی به من گفتند پسر دایی ام گفته که خودم از کوه پرت شدم و من اصلا دخالتی نداشتم و تازه تلاش اون بوده که منو به بیمارستان رسونده و همون لحظه پلیس منو از ماشین با احترام خاصی پیاده کرد و گفت برو وهیچ کس نمی‌تواند به تو حرفی بزند و تو بی گناهی و حتی اگر کسی بخواهد حرفی بزند میتونی از اوشکایت کنی . و اونجا من نفس راحتی کشیدم و آرامش خاصی در درونم اتفاق افتاد و انگار تمام سلول های بدنم آرام آرام شدند و به منزل اومدم و بعد از بازجویی از من و پسر دایی ام خیلی زود اون رو به استان انتقال دادند وتا رسیدن به استان نیم ساعت بیشتر راه نبود ودر وسط راه از حرف زدن افتاده بود و تا به بیمارستان رسیده بود و به اطاق عمل رسیده بود به رحمت خدا رفت و از زمان بازجویی تا ف ت یه ساعت طول نکشید. اون آدم ها رو کی هدایت کرد. منو کی هدایت کرد با وجود آن همه نجوا که برم بالای سرش تا اینکه برم روستا و آدم بیارم که چند ساعت طول می‌کشید. میخام اینو بگم که از زمان افتادن از کوه تا فوت کردن 3یا 4 ساعت زمان برد . اگر من می اومدم روستا و کمک می بردم اصلا نرسیده به شهر فوت می‌کرد. ولی اون هدایتی که منو هدایت کرد . اون آدمی که به آمبولانس زنگ زد و حتی راننده آمبولانس یادم هست گفت میخاستم نیام چون خیلی ها زنگ می‌زند الکی و بارها اومده ایم و سر کار گذاشته اند و دروغ بوده . اون همه آدم رو کی ه آیت کرد . زن دایی ام رو کی هدایت کرد که منو سیلی بزنه و بگه قاتل منم چون اگر نمی گفت بدون بازجویی میبردن و داستان من تمام نمیشد . میخام بگم خداوند می‌دانست که قراره چند ساعت بعد اون اتفاق بیفتد و من نمی‌دانستم واگر می‌دانستم اصلا پای حرکت نداشتم . خدایا شکرت بابت بینهایت دستانت . و من تازه متوجه شدم که اون اتفاق بظاهر بد امروز قرار است چه اتفاقاتی بزرگ برای من رقم بزند . از همتون سپاسگزارم و مطمعن هستم به همه کمک خواهد کرد و استاد نیز این داستان رو امیدوارم بخونه و برام کامنتی بنویسه . خدا نگهدار همتون.