سریال تمرکز بر نکات مثبت | قسمت 8 - صفحه 10 (به ترتیب امتیاز)

خواهش میکنم. این کامنتی که دارم مینویسم، داره باور های خودم رو هم تقویت میکنه. چون از دونستن تا باور کردن، یه فاصله فرکانسی وجود داره! اون چیزایی که میدونیم، خیلی کمکی بهمون نمیکنه. اون چیزایی که باور میکنیم، داره زندگی مارو میسازه. چون اعمال ما داره از باور های قوی ما میاد. وقتی باور درست داشته باشیم، مدام عمل درست انجام میدیم و مکررا انجام دادن عمل درست، ما رو به موفقیت و ثروت میرسونه. باور یعنی بارها تکرار کردن دانسته های درست و مثبت، همراه با الگو و منطق قوی.

یکی از باورهای نادرستی که ممکنه تو ذهن خیلی از ماها شکل بگیره اینه که ما فکر می‌کنیم باید خودمون رو با بقیه مقایسه کنیم. این باور بسیار ضربه زننده ست و در بلند مدت باعث ناامیدی میشه! برای اینکه خودمون رو با فردی مقایسه کنیم، باید شناخت 100 درصدی از افکار غالب و اعمال اون فرد داشته باشیم. چنین چیزی در عمل امکان پذیر نیست (حتی در مورد نزدیک ترین افراد به ما). فقط یک نفر وجود داره که ما شناخت 100 درصد ازش داریم و اون کسی نیست جز خودمون!

یکی از مهمترین باور هایی که باید برای رسیدن به اهداف مون، در خودمون ایجاد کنیم اینه که “من فقط و فقط باید خودمو با خودِ دیروزم مقایسه کنم و همیشه سعی کنم یه پله از دیروزم بهتر باشم”. این قانون ثابت طبیعته! ولی ذهن به همین سادگیا اینو نمی‌پذیره. برای اینکه ذهن ما اینو باور کنه، نیاز به منطق قوی داره. بریم که برای این قانون، یه منطق قوی بیاریم تا اونو تبدیلش کنیم به باور.

شرایط زندگی انسان ها مثل اثر انگشت میمونه. همونطوری که هیچ دو اثر انگشتی کاملا شبیه هم نیست، شرایط زندگی هیچ دو انسانی هم عینا مثل هم نیست. همونطور که کشتی گرفتن دو کشتی گیری که وزن ها شون خیلی با هم اختلاف داره، عادلانه نیست، مقایسه دو نفری که شرایط شون متفاوت هست و از دو نقطه متفاوت شروع کردن و قطعا افکار غالب متفاوتی دارن هم تو مسیر موفقیت، اصلا عادلانه نیست.

از طرفی ما معمولا خودمونو با افرادی مقایسه میکنیم که شرایط فعلی شون خیلی بهتر از ماست. پس اینجا ذهن یک فاصله زیادی رو بین شرایط فعلی خودش و شرایط مدنظرش (شرایط طرف مقابل) احساس میکنه. وقتی ذهن یه چیزی رو خیلی دور از دسترس ببینه، ناامید میشه و جلوی حرکت کردن و اقدام کردن مارو میگیره. مثل زمانی که شما پای کوه وایستادی و مدام داری به قله نگاه میکنی. اگر عادت و نگرش مقایسه خود با دیگران رو تغییر ندیدم، تو یه سیکل معیوب گیر میکنیم و هیچ وقت اقدام نمی‌کنیم (درست مثل افرادی که شب و روز تو شبکه های اجتماعی پیگیر زندگی دیگرانن و حسرت میخورن). چون همیشه افرادی وجود دارن که تو یه سری از زمینه ها، شرایط فعلی شون بهتر از ماست.

ولی اگر بیایم خودمون رو با خودِ دیروزمون مقایسه کنیم، ذهن یه فاصله معقولی رو بین شرایط فعلی و شرایط مد نظر، تشخیص میده و امیدوار میشه و مارو تشویق میکنه به حرکت کردن. مثل زمانی که پای یه کوه وایستادیم و به جای اینکه مدام به قله خیره بشیم، میگیم من فقط یه متر از دامنه کوه برم بالا. همینطور یه متر یه متر میریم بالا و لذت میبرم از مناظر و یهو به خودمون میایم میبینیم رسیدیم به قله. پس فقط و فقط باید خودمون رو با خودِ دیروزمون مقایسه کنیم.

در مورد همکاراتون هم که فرمودید، این رو در نظر بگیرید که ما به میزانی که “ارزش” خلق میکنیم برای جامعه، ثروت به دست میاریم نه به میزانی که مهارت فنی داریم و نه به میزانی که وقت میذاریم برای اون کار! بخشی از ارزش، قطعا بر میگرده به مهارت های فنی ما تو حوزه کاری خودمون. شکی در این نیست. اما قطعا این کل ماجرا نیست! دونستن قوانین خلق ثروت و درجهت قوانین رفتار کردن، داشتن عزت نفس (ارزش قائل بودن برای خود و محصول خود)، مهارت های ارتباطی، برخورد خوب با مشتری، پشتیبانی و خدمات پس از فروش خوب، آسان سازی فرآیند خرید برای مشتری، قیمت گذاری درست برای محصول، آسان سازی استفاده از محصول، ساده سازی و حذف چیزای زائد از محصول (مثل کاری که تسلا و اپل عالی انجامش میدن) و… اینا همش ارزش هست.

همه ی اینها رو باید در کنار هم در نظر بگیریم تا یه ارزش عالی برای جامعه خلق کنیم. وقتی میگم ارزش عالی یعنی محصول و یا خدمات منحصر به فرد و فوق‌العاده کاربردی در حدی که افراد استفاده کنن و چنان راضی باشن و به وجد بیان که محصول و یاد خدمات مارو به بقیه معرفی کنن. اینم بگم که خلق ارزش فقط برای کارآفرین ها نیست. تو کارمندی هم میشه ارزش فوق‌العاده خلق کرد و به ثروت زیاد رسید. مثل همون کاری که مدیرای ارشد شرکت های بزرگ (گوگل، مایکروسافت و…) دارن انجام میدن. پس چه کارمند باشیم و چه کارآفرین، برای رسیدن به ثروت زیاد، باید ارزش فوق‌العاده خلق کنیم. مهم خلق ارزشه!

با وجود در نظر گرفتن همه این موارد، بخشی از موفقیت بر میگرده به مداومت. اینکه شما یه مدت تو یه کار بمونی، ازین شاخه به اون شاخه نپری و اجازه بدی تا تو اون کار، جا بیوفتی و شناخته‌ شده بشی. این به زمان وصبر نیاز داره. ممکنه ما یه سری افراد رو ببینیم که تو شرایط برابر، ثروت بیشتری میسازن. ولی وقتی دقیق تر بشیم، می‌بینیم اون فردی که ثروت بیشتری داره میسازه، مداومت بیشتری داشته، روند تکاملی اش رو بیشتر طی کرده و تو اون کار به اصطلاح جا افتاده. مثل تولد یک فرزنده. هر چقدر هم مادر تغدیه خوبی داشته باشه، بازم باید 9 ماه صبر کنه. پس بخش مهمی از داستان موفقیت بر میگرده به صبر و مداومت داشتن و ادامه دادن. برای درک اهمیت و قدرت مداومت، کافیه سوراخ شدن سنگ توسط قطره آب که تو طبیعت اتفاق می افته رو به یاد بیاریم…

موفق باشید.