با هر چه بجنگی، آن را ماندگارتر می کنی - صفحه 56

متن کامل فایل ارزشمند ” با هرچه بجنگی آن را قدرتمند تر میکنی” تقدیم به دوستان عزیز هم فرکانسی:

به نام خدای مهربان

سلام خدمت شما دوست عزیز

امروز میخوام در مورد خبری که توی رسانه ها توی این یکی دو روزه شنیدید صحبت کنم و اونم حمله ی تروریستی داعش به پاریس هست. تعداد خیلی زیادی از افراد بیش از 150 160 نفر کشته شدن توی این حمله و مخصوصا برای من که یه مدت توی پاریس بودم خیلی بیشتر قابل لمس هست که الان چه فضایی داره این شهر.

شهری پر از زیبایی، شهری پر از آرامش، افراد خیلی زیادی با فرهنگ های متنوع و متعدد از کشورهای مختلف دارن توی اون شهر به آرامی زندگی میکنن، پر از بناهای تاریخی، پر از جاهای زیبای توریستی، اما الان شهر کاملا چهره ش دگرگون شده، مرزها بسته شده، پروازها کنسل شده، پلیس و ارتش حتی وارد شهر شدن و به شدت الان وضعیت فوق العاده ای هست توی اون شهر. خب احساس آدم تغییر میکنه دیگه، بالاخره مردمی که اونجا کلی از دوستان و خانواده شون رو از دست دادن، غم چهره ی شهر رو کامل در بر گرفته و…

اما صحبت من امروز در مورد یک موضوع بزرگتره، درمورد یک قانون بزرگ جهانیه. من به همه چیز توی زندگیم سعی میکنم از یک ارتفاع بالاتر نگاه کنم، سعی میکنم از یک دید بزرگتر استفاده کنم. اصلا تررویست به چه شکل به وجود اومد؟ داعش، القائده، اسامه بن لادن، ابوبکر البغدادی و خیلیای دیگه، چطور اینا به وجود اومدن؟ و چطور گسترش دارن پیدا میکنن؟

قانون جهان، قانون کیهانی اینه که به هر چیزی توجه کنید تو زندگیتون گسترش پیدا میکنه، این یک قانون ابدیه. به هر چیزی که توجه کنید مهم نیست که خوشت میاد یا خوشت نمیاد، مهم نیست که برات زیباست یا برات زشته، کافیه به هر چیزی توجه کنی و جنس اون چیز، اصل اون چیز، اساس اون چیز بیشتر و بیشتر وارد زندگیت میشه. تاکید میکنم به هر چیزی به هر موضوعی توجه کنید اساس اون موضوع بیشتر و بیشتر وارد زندگی شما میشه.

یعنی اگر به زیبایی ها توجه کنی اساس زیبایی وارد زندگیت میشه، اگر به ترس ها، به نگرانی ها، به مشکلات توجه کنی اساس مشکل و ترس و نگرانی بیشتر و بیشتر وارد زندگیت میشه. این یک قانونه و همه تون هم تجربه کردید. هروقت که نگرانید اتفاقات بدی براتون به وجود میاد، هروقت که امیدوارید اتفاقات بهتری براتون رخ میده.

اگر به یک مشکل مثلا درس نخوندن بچه تون در درس ریاضی توجه کنید اون هر روز و هر روز بیشتر در درس ریاضی ضعیف میشه، اگر به یک جوش نامناسب روی صورتت توجه کنی اون جوش هرروز بزرگتر میشه، اگر نگران پنچر شدن ماشین باشی هروز این اتفاق بیشتر و بیشتر رخ میده، اگر نگران این باشی که مهمونیت خراب بشه یک اتفاق بدی توی مهمونی که میخوای برای فک و فامیل بگیری بیفته اون اتفاق برات میفته. به چی توجه میکنی تو زندگیت؟ اون رو بیشتر تجربه میکنی.

حالا بیاید در مورد تروریسم صحبت کنیم. ما چقدر داریم به این موضوع توجه می کنیم؟ تمام رسانه های جهان، تمام اخبار جهان هرروز و هرروز از قبل از 11 سپتامبر داشتن به این موضوع توجه میکردن، هرروز داشتن اینو بزرگ میکردن، هرروز داشتن در مورد تروریسم صحبت میکردن، در مورد القاعده، در مورد اتفاقاتی که ممکنه بیفته، در مورد شرایط نامناسبی که در آینده ممکنه به وجود بیاد.

وقتی تمام جهان داره به یک موضوع توجه میکنه، تمام رسانه های جهان مخصوصا رسانه های آمریکایی که استاد غلو کردن و بزرگ کردن یک اتفاق بد هستن، این توجه به این موضوع باعث میشه که این موضوع گسترش پیدا کنه.

اصلا نمیدونم میدونید یا نه “دولت اسلامی عراق و شام” موسوم به “داعش” از سال 2013 تشکیل شده الان ما 2015 هستیم، فقط توی 2 سال این گروه تونسته بدترین حملات تروریستی رو انجام بده به خاطر توجه بیش از حدی که تو تمام دنیا داره بهش میشه، و یا القاعده، القاعده یک تشکلی بوده که اسامه بن لادن برای مبارزه با شوروی سابق در جنگ یا افغانستان اومده یه گروهی تشکیل داده ولی بعد از حمله به سفارتهای آمریکا در کشورهای آفریقایی به شدت آمریکایی ها روش تمرکز کردن و توجه کل جهان رو وارد این حوزه کردن و بعد می بینیم که القاعده چقدر قدرتمند میشه، چقدر بزرگ میشه و سالها بعدش می بینیم که این گروه میاد بدترین انفجارها رو به وجود میاره، 11 سپتامبر به وجود میاد، برج های تجارت جهانی و کشتار بسیار زیاد و این روند داره ادامه پیدا میکنه.

من به شما قول میدم تا وقتی توجه جهانیان به این موضوع به این حد شدیده و به این حد زیاده مهم نیست که از چه اقدام نظامی استفاده میکنن، مهم نیست که چقدر نیرو تو عراق میریزن یا تو سوریه میریزن یا تو افغانستان میریزن، مهم نیست که چقدر پول خرج میکنن، مهم نیست که چقدر اعتلاف بین المللی بر علیه تروریست تشکیل میدن، این بحث تروریسم با تمام تلاش هایی که میشه گسترشش بیشتر میشه و خواهید دید این اتفاق رو که هرروز ابعادش وسیع تر میشه، هرروز قدرتمند تر میشه، هرروز خاک کشورهای بیشتری رو در بر میگیره، هرروز این انفجارها و حملات انتحاری و این اتفاقات بیشتر و بیشتر میشه به خاطر اینکه ما داریم بهشون کمک میکنیم.

ما با توجه کردنمون، با صحبت کردن در موردشون، با نگران بودنمون، با هرروز و هرروز تو رسانه ها در موردش صحبت کردن داریم به این اتفاق دامن میزنیم، ما میتونیم به خیلی چیزای دیگه توجه کنیم، به زیبایی ها، به نعمت ها، به قشنگی های جهان هستی، به اتفاقات قشنگی که داره تو جهان میفته. اما ما خواهان این هستیم که هرروز و هرروز دنبال درگیری و نگرانی و مشکلات باشیم.

اصلا شما دقت کردید به روزنامه ها، به خبرنگاران، به اخبار، به رسانه ها؟ عاشق اینن که یه اتفاق بدی بیفته توی یه قسمتی از جهان و اونو بیان به بدترین شکل ممکن نشونش بدن، با بزرگنمایی وحشتناک نشون بدن که آقا اینجا، تو این کشور این فرد کشته شد، این اتفاق افتاد، این بچه بیمار شد، این آدم معلول فلان شد، این بیمارستان منفجر شد، این هواپیما سقوط کرد، یعنی خوراک رسانه ها ایناس. اگر یه همچین اتفاقی نباشه اصلا رسانه ها بیکارن! رسانه ها برنامه شون اینه، سیستمشون اینه، عشقشون اینه که بیان در مورد بدبختی ها مشکلات صحبت کنن. در مورد چیزایی که انسان دوست نداره بشنوه، چیزایی که انسان دوست نداره ببینه، چیزایی که انسان دوست نداره تجربه کنه، اما اونا دوست دارن در موردش بیشتر و بیشتر صحبت کنن.

من به این نتیجه رسیدم هروقت یه کشوری، یه رییس جمهوری، یه اعتلافی، یه دولتی از کلمه ی جنگ با … (هرچیزی) استفاده میکنه، اون کلمه که توی اون نقطه چین هست به سرعت شیوع پیدا میکنه! “جنگ با ایدز” “جنگ با فقر” “جنگ با تروریسم” “جنگ با بی عدالتی” “جنگ با تبعیض نژادی” جنگ با هرچیزی. یعنی هروقت شما این کلمه رو شنیدید که یه کشوری، یه دولتی، سازمان ملل، شورای امنیت یا هر چیزی از این کلمه داره استفاده میکنه توی جملاتش که ما میخوایم با فلان موضوع بجنگیم، به عنوان یه پیشگو، به عنوان یه نوسترآداموس پیشگویی کنید و مطمئن باشید که پیشگویی شما درست از آب در خواهد اومد که این موضوعی که شروع شد جنگ باهاش ابعادش هرروز گسترده تر میشه و جهانیان نمیخوان این موضوع رو درک کنن که خودشون دارن به وجود میارن این اتفاق رو.

اما شما میتونید این موضوع رو درک کنید، شما میتونید به چیزایی که میخواید توجه کنید و اگر جهان سراسر آشوب بشه تو اگر بتونی فرکانست رو، تمرکزت رو،توجهت رو روی چیزایی که میخوای بذاری اون آشوب و اون نگرانی وارد زندگی تو نمیشه.

چرا خود من اون موقع که این اتفاق افتاد توی فرانسه و توی پاریس نبودم در صورتی که تا چند روز قبلش من توی پاریس بودم؟ وقتی که شما در مدار درست قرار میگیرید، وقتی که شما در مسیر صحیح قرار میگیرید مهم نیست که در جهان چه اتفاقی میفته، شما در امان خواهید بود.

من بارها و بارها گفتم توی قرآن آیه های عذاب رو مشاهده کنید، همواره گفتم ما هیچ چیزی به نام اینکه خشک و تر باهم میسوزه در قرآن نداریم، در جهان هستی نداریم. بارها و بارها شده هر عذابی اومده برای قوم لوط، برای قوم نوح، برای قوم ثمود، برای اقوام مختلف دیگه، توی قرآن شما دیدید که پیامبر و مردمان صالح و با ایمان قبل از عذاب از اون منطقه رفتن بیرون و افرادی که بی ایمان بودند در اون فضا و در اون عذاب ماندند. حالا عذاب سیل بوده، عذاب تگرگ بوده، عذاب سنگ از آسمون بوده، خشکسالی بوده، حمله ی ملخ ها بوده، هرچی که بوده می بینیم که عذاب به افراد بی ایمان، به افرادی که در مسیر غلط هستند وارد شده، نه به پیامبر. این نبوده که اگر طوفان نوح میاد خود نوح هم در عذاب از بین بره. قبلش اتفاقات و جهان جوری فضا رو براشون مهیا میکنه که اونهایی که در یک مدار فرکانسی متفاوت هستند در اون فضا و در اون منطقه و در اون محلی نباشند که افرادی که در فرکانس نامناسب هستند.

من نمیخوام بگم اونهایی که کشته شدن تو این ماجرا در چه فرکانسی بودن؟ واقعا من این علم رو ندارم، نمیدونم، تو زندگیشون نبودم ولی این رو میدونم که به هرچیزی توجه کنیم وارد زندگیمون میشه، این رو میدونم که کشورهای اروپایی و امریکایی هر روز و هرروز تمرکز بیشتری روی این قضیه میذارن و این قضیه داره هرروز گسترده تر میشه، داره بزرگتر میشه، از آواره های سوری که وارد آلمان و اروپا شدن بگیرید که داره گسترده تر میکنه این مشکل داعش رو تا اتفاقاتی که ممکنه بعدا بیفته.

من الان دارم روزی این فیلم رو آماده میکنم که توی پاریس بیشتر از 150 160 نفر کشته شدن ولی به شما قول میدم که با تمرکز بیشتر، با نگرانی بیشتر، با صحبت کردن بیشتر در مورد اینا، با رسانه ای کردن این موضوع در ابعاد گسترده تر، با جنگ هایی که میخوان بر علیه تروریسم به وجود بیارن، با درگیریهای ذهنی بیشتر این موضوع به شدت گسترده تر میشه.

این قانون جهانه، این خاصیت جهانه، جهان اینجوری تنظیم شده شما میتونی انتخاب کنی که زندگیت به چه شکلی شکل بگیره، به چه شکل به وجود بیاد؟ تو میتونی انتخاب کنی، تو در هر لحظه میتونی انتخاب کنی. شاید ما نتونیم تفکر رئیس جمهور کشور رو عوض کنیم، تفکر سازمان ملل رو عوض کنیم، اصلا مهم نیست که تفکر اونها عوض بشه یا نشه ولی ما میتونیم تفکر خودمون رو عوض کنیم و اگر تفکر خودمون رو عوض کنیم ما در هر لحظه در جایی قرار می گیریم که جای زیباییه، جای قشنگیه، جای مناسبیه.

و اگر ما کمک کنیم به خودمون و اگر ما به عنوان عضوی از جامعه ی بشری کمک کنیم به خودمون که حالمون بهتر باشه، که نگاهمون قشنگ تر باشه یا جهان رو زیباتر ببینیم این انرژی رو بیشتر گسترده می کنیم. یعنی هر یک نفری که احساسش بهتر بشه، هر یک نفری که از قانون بیشتر استفاده میکنه این انرژی سرایت میکنه به افراد دیگه و در نهایت میتونه جهان رو زیباتر کنه. ولی ما باید از خودمون شروع کنیم نه از دولت، نه از کشور، نه از سازمان ملل.

ما باید از قانون استفاده کنیم، ما باید حواسمون باشه که داریم به چی توجه میکنیم؟ چیزی که میخوایم یا چیزی که نمیخوایم؟ اگر در مورد چیزی که میخوای داری صحبت میکنی، اگر در مورد چیزی که میخوای داری فکر میکنی، داری تجسم میکنی که نشونه ش احساس خوبه (بارها و بارها گفتم که نشونه ی اینکه داری به چیزی که میخوای توجه میکنی اینه که حالت بهتره، قلبت آرومتره، احساست بهتره) تو در مسیر درست قرار گرفتی و هرروز زیبایی های بیشتری از این کره ی خاکی خواهی دید.

اما اگر به چیزی که نمیخوای داری توجه میکنی که نگرانی، احساس ترس و اضطراب احساسشه، غم و افسردگی احساسشه تو هر روز وارد مسیرهایی میشی پر از درد و رنج بیشتر، پر از مشکلات بزرگتر، پر از فقر بیشتر. این قانون جهانه تو تصمیم میگیری، من تصمیم میگیرم و ما میتونیم این کار و انجام بدیم.

پس با این درکی که از قانون داریم پیدا میکنیم بیاید نگاهمون رو به جهان گسترده تر کنیم، بیاید بیشتر جهان رو درک کنیم و ببینیم که خود انسان ها دارن چه بلایی سر خودشون میارن؟ اما این بلا سر همه نمیاد، این بلا سر کسایی میاد که دارن هرروز و هرروز به این موضوع توجه میکنن و تاکید میکنم من نمیخوام بگم عینا اون افرادی که تو این انفجار کشته شدن افرادی بودن که داشتن به این موضوع توجه میکردن. من نمیدونم شاید بودن شاید هم نبودن. اما اینو میدونم که هر چقدر اروپا و آمریکا و جهان داره به این موضوع بیشتر توجه میکنه، داره این قدرت بیشتر رو به القاعده میده، به داعش میده.

وقتی شما میاید میبینید که داعش چه گروه کوچیکی بود که تو یه قسمت خیلی کوچیکی از عراق کارشو شروع کرد و توی 2 سال الان تو کشورهای مختلف شعبه داره، نفت داره! فروش بالای نفت داره! درآمد بسیار زیاد داره، گذرنامه داره! پلیس داره، صنعت توریسم داره حتی!!

یعنی شما توی قسمت هایی که داعش تسلط داره میکنه می بینید که جاهای توریستی دارن که ملت رو میبرن از همون القاعده و نشون میدن افتخارات داعش رو! یعنی هرروز داره وسیع تر میشه. شما فقط توی شبکه های اجتماعی، توی اینترنت ببینید که چه قدرتی داره هرروز پیدا میکنه این داعش.

از لحاظ روانی هم این موضوع قابل توجیه هست. فرض کن یه فردی آدمیه که از لحاظ روانی مشکل داره، میخواد خرابکاری کنه، چه خرابکاری ای میکنه؟ خرابکاری ای میکنه که توجه بیشتری رو جلب کنه. این افراد توجه بیشتر میخوان، توجه بیشتر جهان رو میخوان، یعنی هر چقدر خرابکاری بیشتری بکنن و جایی خرابکاری کنن که توجه بیشتری رو جلب کنن خوشحال ترن.

فرض کنید اینا برن یه گوشه ای توی آفریقا مثلا توی مالی، توی سومالی یه جای خیلی درب و داغون و پرتی برن یه بمبی بذارن 10 نفر رو بکشن، خوب جهان بهش توجه نمیکنه خیلی هم براش مهم نیست، اما مثلا بیان توی پاریس، بیان توی لندن، بیان توی مادرید بمب گذاری کنن جهان بهش توجه میکنه، بیان توی نیویورک، توی واشنگتن، جهان بهش توجه میکنه و اونا اینو میخوان.

هرچقدر ما بیشتر به اینا توجه کنیم اینا ترغیب میشن که عه دیدید توجه جهانیان رو به خودمون جلب کردیم؟ دیدید همه ما رو دیدن؟ همه از ما حساب بردن؟ همه از ما ترسیدن؟ همه ما رو به عنوان یک نیروی قدرتمند پذیرفتن؟ مثل یه بچه ای میمونه که یک کار اشتباهی میکنه بهش توجه میکنیم، هی بهش میگیم نکن، دست نزن، اون دوست داره بازم این کارو بیشتر انجام بده.

داستان همینه. الان چرا داعش داره انقدر نیروی جوان میگیره؟ افرادی که از لحاظ فکری خلا دارن، بیماریهای روحی دارن عاشق اینن که برن به داعش بپیوندند که برن مورد توجه قرار بگیرن، که برن یه کاری بکنن بگن آقا ما فلان جا رو منفجر کردیم. هرروز داره نیروهای بیشتری از خود همون اروپایی ها میگیره، افرادی که دوست دارن مورد توجه قرار بگیرن، افرادی که دوست دارن به این شکل خلا های عاطفی شون رو پر کنن.

حالا فرض کن که جهان توجه نکنه به این افراد، دو سه بار کار رو انجام میدن، حملات تروریستی انجام میدن توجهی دریافت نمی کنن. می بینن این ابزار فایده نداره غیر از اینکه خودشون رو نابود میکنن، غیر از اینکه در ترس زندگی میکنن، غیر از اینکه در عذاب درونی زندگی میکنن هیچ فایده ای براشون نداره و یواش یواش افراد از کنارشون دور میشن و گروهشون کوچیک تر و کوچیک تر میشه و یواش یواش از بین میره به خاطر درگیری های داخلی.

حالا بذارید من یه پیش بینی کنم در مورد آینده ی این اتفاقات، تا وقتی که جهان داره به این موضوعات خیلی توجه میکنه اینا دارن قدرتمند میشن، این اتفاق انقدر میفته و اتفاقات تروریستی انقدر میفته که برای مردم عادی میشه. تو اخبار وقتی یه اتفاقی مثل اینکه یکی از جنگل های بزرگ مناطق استوایی آتیش بگیره، اگر برای اولین بار توی 50 ساال اخیر باشه خب خیلی توجه جهانیان بهش جلب میشه اما اگر هرروز یه قسمتی از این جنگل ها آتیش بگیره دیگه اصلا جزو اخبار مهم نیست، مردم توجه شون کم میشه، اهمیتش میاد پایین و وقتی که اهمیتش بیاد پایین این اتفاق کمتر و کمتر میشه.

اینو در مورد آتش سوزی نمیگما در مورد تروریسم میگم. اگر این اتفاق رو انقدر جهان ادامه بده و انقدر اینا قدرتمند تر بشن تا عادی بشه برای مردم تا دیگه همه منتظر باشن که امروز یه جا منفجر بشه و فردا یه کشور دیگه ای بترکه و پس فرد اینهمه آدم دیگه بمیرن دیگه همه آمادگیشو دارن، دیگه تعجب نمیکنن، حیرت زده نمیشن، رسانه ای قوی نمیشه و بعد اینا یواش یواش از درون مزمحل میشن، از درون نابود میشن.

اینو من الان دارم میگم که هنوز این اتفاقات نیفتاده ولی من جنس جهان رو میشناسم، من قانون حاکم بر جهان رو میشناسم، اگر دارم با این قدرت پیش بینی میکنم چون غیر از این اتفاق نمیتونه بیفته. کاری ندارم حالا به اینکه جهان چه تصمیمی میخواد بگیره، جهان و سازمان ملل و کشورها و دولت ها رو کاری نداریم.

من امروز میخوام در مورد خودمون صحبت کنیم، در مورد افرادی که میخوان زندگی بهتری داشته باشن. از این قانون برای تک تک لحظات زندگیت استفاده کن، از این قانون برای همه ی قسمت های زندگیت استفاده کن، به هر چیزی توجه کنی توی زندگیت بیشتر و بیشتر گسترش پیدا میکنه. چی دوست داری اتفاق بیفته؟ در موردش بنویس، در موردش صحبت کن، در موردش فکر کن و یادت باشه اگر احساس خوب بهت میده اون فکر رو، اون صحبت رو، اون تجسم رو ادامه بده.

در مورد چیزایی که نمیخوای صحبت نکن، فکر نکن، ننویس و بحث نکن و اگر احساس بدی داری بدون که داری در مسیری قرار میگیری که اتفاقاتی که نمیخوای، اتفاقاتی که دوسش نداری بیشتر و بیشتر برات رخ میده.