سریال زندگی در بهشت | قسمت 96 - صفحه 12

به نام ربّ

سلام با بی نهایت عشق برای شما

رد پای روز 16 خرداد رو با عشق مینویسم

مثل هر روز بهشتی که در این جهان هستی دارم و لذت میبرم از این لحظه های بهشتی و هر روزم متفاوت تر از روزقبل میشه

لذت بخش ترین روز زندگیم رو دارم در هر لحظه

امروز کمی کار طراحی انجام دادم و ناهار داداشمو که درست کردم، رفتم پارک بهشتی

تو راه صحبت میکردم و به خدا میگفتم که تو برای من همه چی میشی و از کنار درختای کاج که رد میشدم خیلی حس خوبی داشتم

کنار دریاچه که پیاده میرفتم چشمم افتاد به ماهیای ریزی که دسته جمعی میرفتن و کنار آب جمع میشدن و گروهی حرکت میکردن ،به قدری زیبا بودن که حتی سایه هاشون تو آب مشخص بود و خیلی لحظه قشنگی بود

به قدری زیبا بود که من تک تک لحظات خونه بهشتی استاد عباس منش در سریال زندگی در بهشت رو به یاد میاوردم و خدارو شکر میکردم از اینکه من به این مکان بهشتی هدایت شدم

من یه صندلی که هر بار میرم و جای همیشگی من شده ، نشستم و با خودم دفتر طراحی برده بودم که کار کنم‌

توجهم به دریاچه رفت و پرنده های زیادی که روی دریاچه پرواز میکردم و یهویی شیرجه میزدن و ماهی میگرفتن

خیلی صحنه زیبایی بود

خود خود بهشت بود

من دقت میکردم به نوع شیرجه زدن و گرفتن ماهی به قدری هوشمندانه دور دریاچه میچرخیدن و یهویی میرفتن توی آب که با دیدن حرکاتشون خداروشکر میکردم که چقدر خدا برای همه موجودات بی نهایت غذا محیا کرده و هرچقدر بخوان میتونن استفاده کنن

و این باور فراوانی رو به من نشون میداد

اینکه همه چی هست فقط کافیه که تو تلاش کنی و به سمت هرآنچه که میخوای بری ،تا خدا نعمت و فراوانیش رو به تو عطا کنه

در اصل پرنده ها با پرواز کردن های مداومشون و گاهی میشد که با شیرجه زدن هیچ ماهی نمیگرفتن ،اما مجدد تلاش میکردن و این برای من نشونه بود

از اینکه اگر تلاشم مداوم و مستمر باشه و ایمان داشته باشم که به نتیجه میرسم ،صد در صد خوایته هام رخ میدن

من از پرنده های دریاچه یاد گرفتم که قدم بردارم

اگر پرنده ها قدمی برنمیداشتن و دور دریاچه پرواز نمیکردن و به دنبال غذا نمیرفتن ،میمردن

و این تلاششون بوده که تونستن به حیاتشون ادامه بدن

من امروز به جای طراحی دراز کشیدم و رو صندلی سنگی و رو به روی خونه دریاچه پارادایسی به مناظرش نگاه کردم و کتاب طراحی ایوان شیشکین رو میخوندم و به درختا نگاه میکردم

خیلی لذت بخش بود ،حس میکردم خونه خودمه

برگشتم تا برم خونه ، هدایت شدم به عمارت کوشک امیر سلیمانی که نزدیک ورودی پارک بود که بازسازی کرده بودن و نصفه کاره بود

تک تک قدم هایی که برمیداشتم میگفتم خدای من روزی میگفتم کاش بشه داخل این عمارت رو ببینم و برم بالکنش وایستم و لذت ببرم

و امروز رخ داد

در عمارت باز بود و مردم میرفتن نگاه میکردن و عکس میگرفتن ، یه عمارت بزرگ دو طبقه که رو به روش یه حوض آب خیلی بزرگ بود که وسط حوض یه مجسمه گوزن گذاشته بودن

من عکس و فیلم گرفتم و رفتم داخلش

چقدر زیبا بود و قدیمی و چقدر حس فوق العاده ای داشتم وقتی تو اون خونه عمارت بزرگ قدم برداشتم

توی اون خونه آهنگ خونه ما رو میخوندم و میگفتم خونه ما شادی داره توی حوضاش ماهی داره خونه ما توپ بازی داره آدمای شادی داره

خونه ما گرم و صمیمی رو دیواراش عکسای قدیمی ‌….

و چشمامو میبستم و از خدا سپاسگزاری میکردم که تو این عمارت هستم و در و پنجره هاشو جوری باز میکردم که انگار خونه خودم بود

خدایا شکرت

بالکن بزرگ عمارت

و بی نهایت عشق کردم و از تک تک لحظاتش لذت بردم و خودمو تو خونه ای تصور کردم که برای خودمه ، و بارها دوست داشتم داخلشو ببینم و هر بار میگفتم عمارت منه

وقتی برگشتم خونه به خواهرم گفته بودم بیاین شام و براشون برنج و مرغ که با رب درست کردم و خودم خیلی خیلی دوست داشتم بخورم اما بازم به تعهدم پایبند بودم و خداروشکر میکنم

امروز خدا بهم فهموند که دوباره باید دوره عشق و مودت رو گوش بدم و دوباره باید متمرکز بشم و باورهامو قوی و قوی تر کنم درمورد موضوعاتی و حس کردم یه الگوی تکرار شونده هست در مورد عشق مودت در روابط که این تاکید بهم شد که دوباره از اول شروع کنم به گوش دادن دوباره دوره و با دقت عمل کنم ، که باید سریع اصلاحش کنم و قدم بردارم

خدایا شکرت که به بی نهایت طریق هدایتم میکنی تا رشد کنم