سریال زندگی در بهشت | قسمت 50 - صفحه 19

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِمَا یَقُولُونَ ﴿٩٧حجر﴾

ما می دانیم که تو از آنچه می گویند، دلتنگ می شوی.

فَسَبِّـحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَکُنْ مِنَ السَّاجِدِینَ ﴿٩٨حجر﴾

پس پروردگارت را همراه با سپاس و ستایش تسبیح گوی و از سجده کنان باش.

وَاعْبُدْ رَبَّکَ حَتَّىٰ یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ ﴿٩٩حجر﴾

و دایم به پرستش خدای خود مشغول باش تا یقین بر تو فرا رسد.

=====================================

نشانه ی امروز من:٢٨ اسفند ١4٠٣

سلام به استاد عباس منش عزیزم،سلام به استاد شایسته جانم،سلام به بچه های کوه آلپ …

این آخری جدید بودا:)نمی‌دونم از کجا اومد،ولی چیز خوبی بود،دوسش داشتم.

صدای من رو می شنوید از وسط باغ پرندگان،با سمفونی صدای جیک جیکشون،بال زدن هاشون تو آب استخر …پر زدن هاشون توی هوا …فلامینگوهای صورتی دلبر،پلیکان دهن گنده،طاووس های پر از ناز و….

انواع و اقسام پرنده های عجیب و غریب که با نگاه کردن به هرکدومشون دیوونه و متحیر قدرت الله میشی که خدایا تو چه جوری این همه موجودات رو خلق کردی،این چه سیستم و نظم و قانونی که نتنها مو لای درزش نمیره که به شگفت انگیز ترین حالت ممکن ران شده …برنامه نویس کی بودی تو پسر!چقد خووووبی توووووو!

الهی شکرت.الهی صدهزار مرتبه شکرت.

دیگه جونم براتون بگه که …یک آسمون آبی با ابرهای پنبه ای که مثل سایه های سفید اکلیلی‌ِ پشت چشم ها به آسمون زیبایی داده …هوا ملس… به قول نیلا نیکا که هر روز تو راه مدرسه واسه شکرگزاریشون میگفتن :خدایا شکرت که هوا نه سرده،نه گرمه،ما میتونیم راحت پیاده بریم مدرسه …

خدایا شکرت که هوا خیلی خوبه،ملسه،آفتاب هست،باد خنک هست،نور هست،اکسیژن هست،سلامتی هست…سلامتی هست…سلامتی هست…

چرا ٣ بار نوشتمش؟!الان میگم!دقیقا مثل بچه های این قسمت سریال که فرت و فرت میپریدن توی آب…اینجا هم همه دارن فرت و فرت ویروس می‌گیرند چپه میشن:)

منم مثل فلورانس نایتینگل به همون سرعت فرت و فرت دارم به همه شون سرم وصل میکنم …با یک لبخند ملیح :)محکم مثل رستم دستان :))

الهی صدهزار مرتبه شکر بخاطر مداری که توش هستم…به قول استاد تو جلسه ١ قدم٧: مهم نیست کجایی،دسترسی فرکانسی مهمه،مدارت مهمه …اگر تو مدار خوبی باشی،بیماری بهت دسترسی نداره،آدم بد بهت دسترسی نداره،شرایط بد مالی بهت دسترسی نداره…

آها راستی،الهی صد هزار مرتبه شکر که جریان ثروت داره راه میفته…هر روز پول میاد از جاهایی که فکرش رو نمیکنم …هر روز تمرین کد نویسیِ خدایا من یک نعمت غیر منتظره می‌خوام تا ظهر نشده تیک میخوره …چرا؟! چون چرخ دوچرخه ی مومنتومم دارم نرم تر می‌چرخه …وگرنه این نعمت ها که طبیعیه…به قول استاد ثروت مثل اکسیژنه…من بودم که ناآگاهانه با مومنتوم منفی جلوی ورودش رو می‌گرفتم …

اما خداروصدهزارمرتبه شکر،دیگه دارم کم کم اصول بازی رو یاد میگیرم …از صفر مثل روز اول!خیلی چیزها دستم اومده،خیلی از پترن ها رو پیدا کردم،خیلی الهامات خوبی رو دارم دریافت میکنم …

با تمرین های دوره ی جدید به یادم اومد که قبلا روی چه اصولی حرکت میکردم که خیلی شیک و‌مجلسی رو دوش خدا نشسته بودم ومن ازون بالا با دیدن مناظر لذت میبردم و خدا هم برام قدم برمیداشت…

اوکی سعیده!اصول رو پیدا کردی ؟!همونارو بزار روی تکرار…

شکرگزاری،ستاره ی قطبی،توجه به نکات مثبت زندگی،به یاد آوردن نتایج بزرگ قبلی،دیدن نتایج جدیدی که داره میاد،تکرارشون،نوشتنشون،سپاسگزاری بابتشون …و….استمرار در این مسیر قطعا شمارا به سمت نشستن روی دوش خداوند میرساند.ایزی ایزی تامام تامام.

البته یک نکته ی کاربردی دیگه…

ساخت جعبه ابزار توحیدی برای قطع مومنتوم منفی،برای ساکت کردن نجواهای شیطان در لحظه ی ورود،چقدر به این جعبه ابزار نیاز داشتم و چقدر استاد ماهرانه دوره رو با این تمرین شروع کردند…

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

با یک ساعت تاخیر ،ادامه ی کامنت:

ولی خداوکیلی کسی هم هست سر راهش بیمارستان رو ببینه و از ته دلش ذوق کنه و بخنده؟!یا من تنها دیوونه ی عالمم…؟!

تو مسیر برگشت به خونه،چشمم خورد به محل کار سابقم،ناخودآگاه دیدم دارم میخندم،ناخودآگاه گفتم الهی شکرت برای همه ی روز ها وشب هایی که اینجا سپری شد…

چقدر با محجوبه و هاجر یواشکی تو اتاق ها رقصیدیم:)

چقدر سر به سر رشید و حمید گذاشتیم.

چقدر موقع راند مریض ها آهنگ شاد گذاشتیم و بشکن زدیم.

چقدر به لای جرز دیوار خندیدیم…

یعنی ساعت ملاقات icu وقتی همراه ها میومدن پشت شیشه برای اینکه عزیزشون رو ببیند،اگر ماسک نداشتیم حتما باید ماسک می‌زدیم چون اون بندگان خدا که نمیدونستن ما برای چیز دیگه میخندیم،اگر میدیدن توی اون وضعیت پرستار ها دارند میخندن شیشه ی icu رو می‌آورند پایین:)))

الهی شکرت،خدایا شکرت که اون روز ها داشتم عالی به قانون عمل میکردم،خدایا شکرت که دارم با دوره ی جدید یاد میگیرم که چطوری دوباره به عملکرد اون روز ها برگردم،خدایا شکرت که خیلی لطیفی،خیلی حلیمی،خیلی نازی،خیلی صبوری،خدایا شکرت که سیستمت جواب ناسپاسی هامون رو سریع نمیده اما به محض کوچکترین سپاسگزاری درهای رحمت رو باز می‌کنی …خدایا عااااااشششششقققققتم.

حالا که تا اینجا اومدم یک خاطره از icu تعریف کنم ؟!

ما یک مریض پیر داشتیم که روی تخت 5 بستری بود،بعد خب تو icu حتما باید دندون مصنوعی ها رو دربیاری و بزاری توی کمد یا تحویل همراه مریض بدی تا وقت ترخیص …مگر اینکه مریض انقدر سرحال بشه که کاملا هوشیاربتونه بشینه و غذا بخوره …

همون روز هم یک مریض اومد روی تخت 4 …از قضا ایشونم پیر بود و دندون مصنوعی داشت.خلاصه دندون این بنده ی خدا هم بدو ورود درومد…

وبعد به لطف خدا بعد از چند روز جفتشون سلامیتشون رو به دست آورد و مرخص شدند…

بعد از یک هفته همراه یکی از مریض ها بهمون زنگ زد گفت خانوم این دندون مصنوعی پدر ما اصلا روی لثه ش واینمیسته،نمیتونه درست غذا بخوره فکر کنم اشتباه شده …

هیچی دیگه :) گلاب به روتون …

در اکتشافات به عمل آمده،معلوم شد دندون مصنوعی ها جا به جا شده بوده :))))

حالا باز خدا خیر بده یکیشون بعد یک هفته استفاده از دندون فهمید که این دندون خودش نیست :))) اون یکی که اصلا تا بهش خبر ندادن نفهمیده بود داره با دندون یکی دیگه غذا میخوره :))))))))

آره خلاصه:) ما کلی داستان های باحال داشتیم توی icu… خیلی هاشم منشوریه،نمیشه اصلا بنویسیش:))))

ولی هروقت بهشون فکر میکنم،یهو میزنم زیر خنده…بعد همون موقع یاد حرف معلمم میفتم که همه ش می‌گفت : خووود گووویی و خود خندی! عجب زن هنرمندی :))))

آره !خندیدن و خوشحال بودن و علی بی غم بودن خودش یک هنررررره…

خدایا شکرت که منو هنرمند آفریدی!بوس به کله ت خدا!خیلی دوستت دارم!خیلی دمت گرمه،تو جان منی خدا…

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

یا چه کردم که نگه باز به من می‌نکنی…

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

تا ندانند حریفان که تو منظور منی…

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند

تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی…

تو همایی و من خسته بیچاره گدای

پادشاهی کنم ار سایه به من برفکنی…

عااااشقتم پادشاه عااااااالم،تاج بندگیت رو از سرم نگیر که تموم دار و ندار منه،دلبر دل انگیز دل خواه من،شیرین تر از عسل،لطیف تر از ابریشم،نورانی تر از خورشید،مهربان تر از مادر،آبی تر از آسمون و دریا…

من به تو،به نور تو،به عشق تو،به قدرت تو،به نگاه تو،به هر خیری که از سمت تو به من برسه و من رو با تو هم جهت تر کنه،سخت فقیرم.

دووووووووست دارم تنها رفیق من.