سریال زندگی در بهشت | قسمت 162

به نام خداوندبخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم.

(( خانواده صمیمی عباسمنش))

قشنگتر از این اسم، وحسش مگه اینجا وجود داره؟؟

یادمه وقتی اولین بار 5 سال پیش وارد کانال تلگرامی شما شدم به نام خانواده صمیمی عباسمنش، همش پیش خودم میگفتم، یعنی چقدر میشه اینجا صمیمی بود؟

یعنی واقعا این آقای سیدحسین عباسمنش، آدمهایی رو که سمتش میرن برای آموزش دوست داره؟ یه دوست داشتن واقعی؟ که همه ی رمز ورازهای موفقییتش رو بهشون آموزش بده خالصانه و باعشق؟

یعنی این آدم واقعا با همه صمیمی هست وبی ریا؟

گذشت و من به واسطه ی دور بودن فرکانسم از اون فضای آگاهی ها، یکسال جسته گریخته میومدم کانال تلگرامی و کامنت هارو میخوندم و فایلهای کوتاه رو می دیدم و وارد سایت میشدم ولی ثبت نام نکرده بودم ….

تا اینکه لطف خدا شامل حالم شد و درست، در درسترین زمان ومکان وشرایط، من وارد این سایت مقدس وعضو این خانواده صمیمی شدم، و حالا که حدودا 4 سال واندی از اون زمان میگذره ، اینو باتمام وجودم می تونم حس کنم، که سیدحسین عباسمنش بی ریاترین، پاکترین، مخلص ترین ومحبوبترین، نزدیکترین وصمیمی ترین کس زندگیم و جزئی از اعضای خانوادم، برادرم واستادم هست تا ابد…

مردیکه، یه تنه بهم نشون داد وثابت کرد هم آدم صادق ودرستکار و با ایمان واقعی در دنیا وجود داره وهم مردیکه به معنای واقعی مرد هست، مردیکه میشه همه جوره بهش تکیه کرد، ازش آموخت و دل آرام وآسوده بود از تکیه کردن به اصول و راه وروشی که می آموزه، برای داشتن یک زندگی سعادتمندانه…

که هم خیر دنیا رو در بر داشته باشه وهم خیر آخرت رو..

وچه خوشبختم من، که خداوند مریم شایسته قشنگودوستداشتنی ام، خواهر مهربونم رو یارو یاور استادم کرد توی این مسیر، که من همه جوره یه پکیج کامل و دوتا الگوی مناسب داشته باشم برای یادگرفتن درست زندگی ودرست بندگی کردن..

ادعایی ندارم، که به آموخته هام از شما دوتا مهربون صد درصد عمل می کنم همیشه، ولی نتایج زندگیم و حال وروز و احوالات خودم، وشرایط زندگیم، اینو نشون میده که شکر خدا فقط عالم بی عمل نیستم، بلکه به اندازه عملکردم تونستم تغییرات مثبت زیادی هم داشته باشم.

استادجانم، این تصویر اون روزها از پردایس، برای منه کنجکاو، به عنوان یه خواهر که بردارش تو امریکاست وازش دوره، و دوست داره بدونه برادرش کجا زندگی میکنه، اطراف محل زندگیش چه شکلیه؟ یه جورایی کاملترین تصویر بود..

یادمه همون موقعه که این فایل اومد روی سایت هم چندبار دیدمش هم دانلودش کردم که باز ببینمش، انگار من چشمهای درون بچه بودم، ولحظه ای از اون محیط چشم برنمیداشتم که حتی جای پای شما ومریم رو دنبال کنم، وقتی درون داشت از بالا وپایین وچپ وراست، به صورت واضح از کل پرادایس، و خونه ی همسایه ها و اتوبان و اون محله فیلم میگرفت، پیش خودم گفتم، خب خدارو شکر، حالا میدونم اون منطقه چه شکلیه، وبرادرم کجا دقیقا زندگی میکنه، حتی یادمه اولین بار اونجا بود که شکل دریاچه برام مشخص شد..

دریاچه طراحیش، دقیقا شکل یه درخت بزرگ هست، شبیه همون درختهایی که من از بچگی تو نقاشی هام می کشیدم، حتی هنوزم می کشم، وتوی طراحی صفحه های کتاب داستانهایی که چاپشون کردم از طرح همین درختها استفاده کردم…

اون قسمت که یه پل چوبی کوچیک داره که آب اضافه ی دریاچه ازش تخلیه میشه، اونجا درست میشه تنه ای درخت، یه کم وسط ترش کلبه ی چوبی ساخته شده وتنه ی درخت( دریاچه) امتداد پیدا کرده ، تا جائیکه شاخه های درخت ، شده اون بخشی از زمین که شما بهش می گید جزیره،

وبه این ترتیب از بالا قشنگ دریاچه طرح یه درخت بزرگ وتنومند و پراز شاخه وبرگه…..

خدارو صدهزار مرتبه شکر، که به دل مریم جان اول انداخت که سفر به دور امریکارو فیلم برداری کنه که کلی از نظر آگاهی ودرک مطالب و فرکانس ما بالا رفتیم با دیدنش، و بعدش دوباره به دلتون انداخت که سریال زندگی در بهشت رو بسازید..

تمام چیزهایی که روی این فایل گفتید با جزئیات خیلی خیلی زیادش رو من وخیلی از بچه های سایت از برهستیم، چون چندساله داریم حتی به تکرار ولی با ذوق وشوق هنوزم که هنوز این فایلهارو می بینیم.

باید اینو بدونید که نه تنها شما ومریم جان، و مرغ وخروسها وگنی ها و اردکها و طاوس ها ومارها ولاکپشت ها و ماهی ها و عنکبوت ها و زنبورها و کیودی ها و کرکس ها وشاهین ها و گنجشک های رنگارنگ وخوش صدا و مورچه های آتشین و ….. اونجا چندسال زندگی کردید و وجب به وجب پرادایس رو قدم زدید و میشناسید و حسش کردید، بلکه تعداد بیشماری از ما بچه های این سایت، با شما اونجا زندگی کردیم و بخشی عظیمی از ذهن وقلب وخاطرات ما اونجاست.

درسته خیلی وقته،حدودا از اردیبهشت 1404 دیگه فایلی از پرادایس زیبا با ما به اشتراک نذاشتید، اما منکه هنوز اونجام، روحم اونجاست، من روزها وشبهای زیادی رو اونجا کنار مریم جان بودم وهستم.

چون اونجا، اون بهشت هم منو میبره به سالهای بچگیم که تو روستا زندگی میکردم، وهم هنوزم بهترین لوکیشن و دلخواه ترین جایی هست که آرزو می کنم درش زندگی کنم، ومیدونم همون خدایی که منو تا رشت آورده و الان نزدیک 4 ساله دارم به صورت رایگان از وجب به وجب این طبیعت بی حدوحساب زیبای گیلان استفاده می کنم ولذت می برم، همچین زندگی روستایی و رویایی رو هم نصیبم میکنه ان شالله…

هم اینکه دیدن این سریال، بهم یقین کامل داد که انسان هر چیزی بخواد رو در همین دنیا می تونه تجربه کنه…

وعمر تجربه هاش هم به عمر فرکانس هاش بستگی داره…به عمر خواسته هاش، به عمر اون حسیکه نسبت به اون هدف وخواسته اش داره…

یکی مثل شما انقدر خواسته و آرزو و فرکانسی که نسبت به خواسته هاتون داشتید( ایمان وباور قلبیتون) قوی و قدرتمند بوده که هم آسان اونهارو بدست میارید وهم وقتی بهش دست پیدا کردید قشنگ بی نهایت ازش لذت می برید وبعد رهاش می کنید ومیرید سراغ خواسته وآرزوی بعدیتون، وخلقش می کنید.

کاریکه 99 درصد مردم، از جمله خودم نمی تونم به خوبی انجامش بدم…

مثلا من خیلی وقتها به نزدیکترین نقطه رسیدن به ارزو وهدفم میرسم ولی از دستش میدم، یا مثلا ازش دلزده میشم، یا مثلا سریع برام عادی میشه، یا گاهی وقتها خیلی سختمه که بخوام همش هدف وآرزوهام رو دنبال کنم…

مثلا من دلم یه ماشین سانتافه یا اسپورتیج سفید میخواست، سال قبلا تقریبا شرایط خریدش رو هم داشتم البته نه صفرش رو، هروقتم از پارکینگ خونمون رد میشدم میگفتم خدایا جای ماشین شاسی سفید وقشنگم خالیه پرش کن، برام بخرش،

ولی از اون طرف می گفتم ماشین زیاد واجب نیست، پولمو طلاء بخرم بهتره، سرمایه ی بالا سرم میشه، مهدی گواهینامه نداره ماشین بخرم نشینه یه وقت کار دستمون بده، یا مثلا میگفتم عزیز دلم که منو همه جا میبره، منم پشت فرمون ماشین هاش می شینم گاهی، اسنپ وتاکسی و ماشین خانوادمم که هست، ماشین کلی هزینه واستهلاک هم داره….

خلاصه گاز وترمز، رو باهم فشار میدادم، جوریکه اهرم رنج ولذتم آب روغن قاطی میکرد همش،( خخخ) تا اینکه دوماه نشد توی همون دورانیکه من نمی تونستم یه تصمیم درست بگیرم، همسایمون یه شاسی سفیدs3 خرید و چون یه پراید هم داشت، پارکینگ نداشت ازم اجازه گرفت و ماشینش رو گذاشت تو پارکینگ من….

وبه این ترتیب، ماشین شاسی سفید ودلخواهم، اومد توی پارکینگم، واتفاقا پارکینگم نزدیک یکساله دیگه خالی نیست، ولی اون ماشین مال من نیست!!!!

مبارکشون باشه ان شالله، مبارک هرکسی که هر چی از مال دنیا داره….

فقط میخوام اینو بگم، شفاف سازی توی درخواست دادن به جهان هستی خیلی مهمه، به قول شما استاد عزیزم نمیشه که هم پا رو گاز باشه وهم ترمز بعد توقع داشته باشیم ماشین اهدافمون حرکت هم بکنه!!!

الان وقتی داشتم گوش میدادم شما از تغییرات پردایس می گفتید ویادم اومد همه ی اون کارهایی که اونجا انجام دادید و …..گذشت.

بااینکه انقدر آرزوی داشتن خونه ویلایی روستایی وباغ ومرغ وخروس و….اینارو دارم، ذهن منطقیم یا بهتر بگم ذهن نجواگر و تنبل و راحت طلبم، میگه ول کن مینا ببین چقدر رسیدگی میخواد اینجور جاها زندگی کردن!!

یادم میاره اون سال اولیکه اومدم رشت خونه ویلایی داشتم پر درخت و حیاط همش پربرگ بود و مار و کرم و حشره …..داشت.

سقف شیرونی نم داده بود و خلاصه درختها باید همش هرس میشد و …

یه دفعه پیش خودم دیدم، دقیقا برا همین که کسی مثل شما ومریم جان وقتی حتی آرزو وخواسته ای دارید، هدفی دارید، تصمیمی میگیرید، مسئولیت صد درصد اجرای اون خواسته و مراقبت ومحافظت ازش رو هم برعهده می گیرید و تا تهش میرید، دیگه اما واگر وباید ونباید و شاید وایکاش …نمیارید توی کارتون…..

واینه فرق بین شما و آدمهای موفق و جسور دیگه ی دنیا، با منه مینا و آدمهای عادی دیگه، که نمیخوایم از عادی بودن دست برداریم.

حالا منظورم این نیست که همه یک شکل زندگی کنند، یا صحبت مقایسه نیست، شاید 99 درصد مردم عاشق خونه ویلایی و روستایی و…باشند، ولی فقط شاید 10 درصد همون مردم دقیقا میدونند چی میخوان و اون خواسته رو به عمل میروسنند وتا تهش میرند ….

یا کسائیکه دنبال گسترش بیزینسشون هستند، خب همه اینو دوست دارند ولی واقعا شاید 10 درصد همون آدمها اینکارو هر طور شده با شور واشتیاق انجام میدن و توی بیزینس وکارشون جا نمی زنند وتا تهش میرند تا به نتیجه ی دلخواهشون برسند و از فراز ونشیب های راه نمی ترسند…

یا حتی توی امر ازدواج ویا شروع یه رابطه، خیلی ها دوست دارند ازدواج ورابطه ی موفق وشاد ولذت بخشی داشته باشند، یکیش خود من! ولی واقعا چند درصد از ما با در نظر گرفتن قانون تکامل، بدون در نظر گرفتن ترس از آینده ، سعی می کنیم وارد یه رابطه بشیم و قدم به قدم پیش بریم و اون رابطه رو بسازیم ویا مثل یه نهال رشدش بدیم جوریکه هر دو طرفه رابطه کاملا در آرامش وامنیت و راحتی وشادی خودشون رو حس کنند و باعشق ادامه بدند، به جای اینکه هنوز وارد رابطه نشده کلی اما واگر میاریم، وکلی بهونه ردیف می کنیم وکلی ترس تجربه های رابطه های قبلی و رابطه های داغونی که اطرافمون می بینیم، باعث میشه نتونیم وارد رابطه بشیم و تنهایی رو شده از روی اجبار ترجیه بدیم!!!!!

سبک زندگی شما، و اونچه که به ما آموختید، در کنار هم ، مهر تاییدی هست بر اینکه خداوند به انسان آزادی واختیار داده تا خودش هر جور که میخواد زندگیش رو شکل بده….

ولی خب، همین انسان، همین منه مینا، اگر تا به امروز، تا یک قدمی بعضی از خواسته ها وآرزوهام رفتمو بهشون نرسیدم،یا رسیدم و از دستشون دادم، یا اصلا صدتا بهونه دارم برای اینکه نخوام زیاد آرزو وخواسته ای داشته باشم، عیب از خودمه، نه از خدا وقوانین حاکم بر جهانش، که برای همه بر پایه عدل وانصاف در نظر گرفته شده…

همیشه به خودم میگم مینا، توی این دنیا برای داشتن ورسیدن به هر چیزی، باید بهائی پرداخت کنی، مالی وپولی، زمانی، روحی، جسمی…آیا مرد راهش هستی؟ بسم الله…..

خدارو صد هزار مرتبه شکر از اون دوران جهالت و نادانیم که همیشه برای نرسیدن به خواسته وآرزوهام خانواده وجامعه و خدا رو مقصر میدونستم بسیار دور و جدا شدم، و حداقل امروزه روز، میدونم اگر به چیزیکه رویامه نرسیدم یا به سختی میرسم، نشون دهنده اینه که من نمیخوام بهای رسیدنش رو کامل پرداخت کنم، وگرنه هیچ چیز دست نیافتنی در این دنیا وجود نداره….

فقط کافیه یه نگاه به همین دنیا وآدمهاش بندازیم بعد قشنگ مشخص میشه که دیگرانی هستند که به راحتی به اون چیزیکه تو رویای ماست دست پیدا کردند.

شاید الان فکر می کنم خودم وقوانین رو خیلی خوب میشناسم ویا حتی خداوند رو، ولی مطمعنم یکسال دیگه، چندسال دیگه، که به امروزم نگاه کنم بدون شک میگم، من انموقعه ها چیزی نمی فهمیدم و آگاهیهام خیلی کم وناچیز بوده….

خدایا مهربانم انقدر خودت وجهانت ، و آگاهیهاش، بی حدو حساب بزرگ وبی انتهاهستیدکه ماهرچقدر تلاش کنیم هرگز نمی تونیم حتی به قد ارزنی بهش علم پیدا کنیم مگر اینکه تو این قدرت رو به ما عطاء کنی تا هر روز به درک وشناخت بهتری از خودت ودرک حقایق جهان هستی ات، وشناخت خودمون دست پیدا کنیم ، که بتونیم راحتر، آرامتر،اسوده تر، خوشبختر وراضی تر وشادتر زندگی کنیم ان شالله.