live | ذهنیت خالق یا ذهنیت واکنش دهنده - صفحه 91

به نام خدای مهربان

خداوند زمین و آسمان؛ خالق زمان و مکان؛ روزی دهنده تمامی موجودات بر روی زمین و در دل آسمان ها، از مورچه ای کوچک در زیر خاک تا نهنگی بزرگ در دل اقیانوس، از پرندگان آسمان تا اشرف مخلوقات، انسان. خداوندی که از هر خالقی، خلاق تر، و از هر دبیری مدبر تره و بر تمامی انچه در این جهان اتفاق می‌افته، چه کوچک و چه بزرگ، مسلطه و اشراف داره و ذره ای خطا در سیستمش ایجاد نمی‌شه. خدایی که جهان رو با قوانینی ایجاد کرده، که عمل کردن به اونها و تبعیت کردن از اونها ذره ای امکان خطا نداره و هیچ اشتباه و بی عدالتی ای در انجام اونها صورت نمی‌گیره. قوانینی که با عدالت تمام قدرت اختیار و انتخاب رو به ما انسان ها داده و قدرت خلق زندگی‌مون رو بدست خودمون داده و بدون هیچ اجباری، طبق مشیت الهی خودش این قوانین رو وضع کرده.

می‌خوام چنتا از نتایجی رو بگم که در طی چند وقت اخیر (فقط با کار کردن بر روی فایل های رایگان) و کنترل کردن ذهنم در زندگی‌م گرفتم. نتایجی که هرگز فکرش رو نمی‌کردم و هر بار از اتفاق افتادنشون شگفت زده می‌شم و بیشتر ایمان میارم و هر دفعه می‌خوام این قوانین رو در ابعاد بزرگتر امتحان کنم.

1. یک نکته و تغییری رو در ذهنم و در رفتارم شناسایی کردم که می‌تونم به وضوح بگم با اونچه که قبلا بودم فرق کرده‌‌ و اونم بحث درمیون گذاشتن این مطالب با افراد دیگه‌ست. من اولین بار که این آگاهی ها رو گوش می‌دادم، (چون هنوز از لحاظ فرکانسی تفاوت خیلی زیادی داشتم با الان یا حتی 40 روز پیشم که بخوام تمرکزم رو به صورت کامل بذارم بر روی این آگاهی ها) خیلی مشتاق این بودم که این آگاهی ها رو با بقیه به اشتراک بذارمو این مسیر رو با سایر افرادی که دور و برم بودن در میون بذارم و اون حس خوب رو به اشتراک بذارم. ولی از وقتی که واقعا تمرکز کردم بر روی قانون، از وقتی که تمرکز و تعهدم رو با تمام وجودم گذاشتم بر روی این آگاهی های کیهانی،‌ خیلی خیلی زیاد اون عطش من برای انتقال این مفاهیم کم شد. انگار آروم شدم. انگار اون تمرکزی که بر روی خودم گذاشتم تا خودم رو تغییر بدم و به جای اینکه صرفا یه سری حرف قشنگ بزنم و بقیه رو نصیحت کنم و موعظه کنم، باعث شد که ناخوداگاه از این آگاهی ها صرفا برای نتیجه گرفتن خودم استفاده کنم چون فقط این نتایج منه که می‌تونه واقعا بر روی کسی تاثیر بزاره. (البته که بعضا پیش میاد که مثلا با مادرم صحبت می‌کنم و اون در مورد موضوعات مختلف نظرم رو می‌پرسه؛ من هم با توجه به قوانینی که درک کردم و تلاش دارم تا هر روز به اون عمل کنم جواب می‌دم و خب چون برخللاف تفکر اکثریت جامعه و مردمه خیلی وقت ها یعنی تقریبا 99 درصد مواقع هست که ایشون مخالفت کنه یا نظراتی در مورد این ذهنیتم داشته باشه که: چقدر بی احساسی! یا نسل جدید همینه! یا تو هنوز بچه ای و وارد جامعه نشدی!‌در حالی که من 20 سالمه!) ولی من هم صرفا در حد همون جواب سوال از ذهنیتم می‌گم و تلاشی نمی‌کنم که با کسی بحث کنم، مجادله کنم یا حتی بشینم و وقت بذارم تا کسی رو قانع کنم. چون اون زمان و انرژیم برام باارزشن و می‌دونم که نمی‌تونم تغییری ایجاد کنم. (دفعاتی شده بود که پیش اومده تا در مورد این طرز تفکرم توضیح بدم اما به معنای کلمه فهمیدم و درک کردم و بهم الهام شد که این آگاهی ها به کسی می‌رسه که بخواد هدایت بشه و تغییر کنه) برای همین وقت و زمانم رو صرف تلاش کردن و بهبود دادن عملکردم در راستای اهدافم و عشق ورزیدن به خودم، مادرم و اطرافیانم و این جهان زیبا و جذابی که خداوند برام خلق کرده تا من بر روی اون زندگی کنم، بکنم.

2. یه نکته دیگه ای که توی این برهه خیلی خیلی متوجهش شدم و چیزی بود که حتی الگوش و نشانه هاش رو در زمان بچگی‌م رو هم پیدا کردم و جالبه که تا الان نه فهمیده بودمش و نه بهش دقت کرده بودم. اون هم این موضوع بوده که خداوند همواره من رو به سمت بهترین اتفاقات و آدم های ممکن هدایت کرده و الان که به تمامی اتفاقات الان و گذشته زندگی‌م نگاه می‌کنم، می‌بینم که واقعا چقدر من مسیر زیبا و دلنشینی رو طی کردم تا به اینجایی که هستم برسم.

از تمام معلم های دوران ابتداییم شروع می‌کنم. توی مدرسه ابتدایی ما، توی هر پایه 2 تا معلم وجود داشت و من از کلاس اول و پیش دبستانی تا خود کلاش ششم، با بهترین اون معلم ها کلاس داشتم و به قدری باهاشون رابطه صمیمانه داشتم که می‌شه گفت سوگلی‌ کلاس بودم و البته همواره شاگرد اول کلاس هم بودم.

این هدایت در مورد معلم ها تکرار شد، و توی راهنمایی دوره اول هم به بهترین مدرسه ممکن هدایت شدم که بهترین و باحال ترین اساتیدی که می‌تونستم توی زندگی‌م ببینم و کلی پیشرفت کنم و رشد کنم رو توی اون مدرسه پیدا کردم و شاگردشون بودم و اونجا هم با همه اون اساتید رابطه خیلی خیلی خوبی داشتم. در مورد دبیرستان دوره دوم هم همین اتفاق افتاد. حتی الان که بهش نگاه می کنم، توی دانشگاه،‌ اساتیدی که داشتم، با اینکه قانونی در مورد روابط بلد نبودم، ولی می تونم بگم به شدت نمرات بالایی از اساتید می‌گرفتم به نسبت اینکه تقریبا اصلا درسی نمی‌خوندم!

مثال دیگه‌م می‌تونه برگرده به اون دورانی که افسردگی داشتم و اون تضاد و اون مسئله باعث شد من با خدا خلوت کنم و ازش درخواست کمک کنم و اونجا بود که با استاد عزیز آشنا شدم.

مثال دیگه برمی‌گرده به همین برهه توی سال پیش که من درگیر یک اتفاق عاطفی به شدت دردناک شده بودم و به شدت ذهن و قلبم درگیر شده بود و نمی‌تونستم قدم خاصی رو به جلو بردارم و به سختی توی اون برهه می‌تونستم بخندم. ولی به لطف خدا اونجا هم هدایت شدم. چشمام رو به نعمات زندگی‌م باز شد و کلی کلی اتفاق خوب برام افتاد به طوری که ترم دوم بهترین ترمی بود که توی دانشگاه گذروندم و به شدت توی اون ترم خندیدم و لذت بردم به طوری که هرروز من با کلی اتفاق خنده دار و شاد می‌گذشت و تموم می‌شد.

دوران کرونا باعث شد که من با کامپیوتر و گیم و اینترنت آشنا بشم.

دوران جنگ باعث شد من تا حدی تعهد رو به یاد بیارم و روی خودم کار کنم.

تاخیر امتحانات پایان ترم دوم دانشگاه به دلیل جنگ باعث شد که به وضوح ببینم که چقدر نمی‌خوام که این رشته رو ادامه بدم و باعث شد شجاعت ترک دانشگاه رو پیدا کنم و این کار رو در ترم 3 انجام دادم

و … کلی مثال دیگه که می‌تونم بزنم که چطور همواره به سمت بهترین ها هدایت شدم و هر تضادی که بهش برخوردم باعث شد چقدر درخواست های جدید برای من پدید بیاد.

3. مورد سومی که می خوام بهش اشاره کنم بحث کنترل ذهنی بود که به شدت تحت تاثیر استاد عباس منش عزیزم یاد گرفتم و در دوران جنگ از ایشون الهام گرفتم و به قدری خوب عمل کردم که به خودم افتخار می‌کنم.

توی دوران جنگی که اتفاق افتاد، از اونجایی که تقریبا مثل همیشه اکثریت جامعه به تشنج و هول و ولا میفتن، (البته که استرس داشتن و ترسیدن در شرایط جنگ طبیعی هست) اما این شدت از استرس و ترس که آدم نتونه بخوابه(!) و هر لحظه این ترس رو داشته باشه که نکنه بمیریم برای من هرگز طبیعی نبود؛ یعنی به طور کلی من هیچ وقت حجم زیاد حس بد رو نتونستم درک کنم که چطور آدم می‌تونه با اون حجم حس بدی که درون خودش تلنبار می‌کنه زندگی کنه -درسته که خودم چندین و چند بار دچار این اتفاق شدم و واقعا اذیت شدم برای همین می‌فهممش، ولی الان می‌دونم که چطور می‌شه از اتفاق افتادنشون پیشگیری کرد و چطور می‌شه به سمت حس خوب دائمی حرکت کرد و اصلا نیازی به تحمل کردن همچین بار سنگینی از این احساسات منفی نیست- برای همین توی دوران جنگ شاید من نسبت به هر کسی که توی خانواده‌م (تنها مرجع آدم هایی که توی اون برهه بیشترین ارتباط رو باهاشون داشتم) بیشترین کنترل ذهن رو داشتم. یعنی آرامشی که من داشتم، اون عدم اهمیتی که مثل همیشه نسبت به اخبار داشتم، اون استرسی که نداشتم، اون بی توجهی به حس منفی ای که همه تلاش می‌کنن ساطع کنن، اون خوشحالی ای که داشتم، همه و همشون با همدیگه باعث می‌شن که من به خودم افتخار کنم و البته به یاد داشته باشم که من توی چه شرایط سنگینی تونستم همچین کنترل ذهنی رو از خودم نشون بدم و باید یادم باشه که این کنترل ذهن رو در همه شرایط داشته باشم.