live | دلیل دلسردی در مسیر و حلّ ریشه این مسئله - صفحه 28

به نام خدا

سلام به استاد عباسمنش عزیز و خانم شایسته گرامی

گام بیستو یکم -دلیل دلسردی در مسیر و حل ریشه ای این مسئله

چه چیزی باعث میشه خودمو با بقیه مقایسه کنم؟

وقتی باور دارم خدا ناعادله، قدرت زندگیم دست خودم نداده میشینم بجای اینکه بگم منم میتونم زندگیم تغییر بدم بیام مشغول بشم

میام به زندگی دیگران نگاه میکنم و حسرت میخورم

جالبه بعضی بچها میگن وقتی میام سایت خودم اروم میکنم ذهنتم تغییر میکنه

بعضی ها مینویسن میام سایت میبینم بقیه رسیدن ناامید میشم با حسرت نگاه میکنم

این کلمه حسرت خانمان سوزه

خیلی برای منم اتفاق میوفته و افتاده

از هر دو موردش

اما جنبه منفیش بیشتر بوده به خصوص وقتی خودم زمانی زدم جاده خالی این حجم مقایسه ها بیشتر شد و باعث شد یادم بره بابا خدا چطور منو توی دل اون شرایط سخت که هر روز ناکامی و گریه بود به این سایت هدایت کرد و راه نجاتی شد برام

طرف سالها دور خودش دور میزنه از این مشاور به اون استاد دست اخر ایمان نمیاره اما خدا چه سریع به درخواستام پاسخ داد وقتی کسی زبانم نمیدونست

وقتی میگفتم موانع ذهنی دارم جز خدا کسی نمیدونست چی میگم و جز خودش کسی منو هدایت نکرد ولی من یادم رفت این موضوع

که به محض اینکه این خواسته تغییر درم به وجود اومد خدا گفت این کار فوری بفرستینش سمت عباسمنش

نذارین دور سر خودش بچرخه

بعد الان خودم با یکسری از بچها مقایسه میکنم که اتفاقا تاریخ عضویتشون از من کمتره ولی از لحاظ مالی روابط و سلامتی خیلی از من بالاترن و حسرت میخورم چرا اینا راحت رسیدن ولی من نه در حالی که منم میتونم حسرت یکی دیگه باشم کسایی که توی این سایت اومدن ولی بعد از هزار دور زدن عضو شدن ولی هنوز ایمان نیاوردن

یا یکسری ها که میخونم هم سن من بودن با استاد برخورد کردن ولی ول کردن رفتن سالها بعد دوباره اومدن

اینا رو یادم رفته و به راحتی ذهنم میاد بازی بده منو

من اولین قدم رو باید از جایی که هستم بردارم

یعنی با شناخت از عقبه خودم در بحث مالی روابط و سلامتی حرکت کنم و دیگران از معادله زندگیم بندازم بیرون اصلا دلیلی نداره بقیه ای باشن

همه ما تجربه هایی داریم که ممکن فرسنگ ها باهم دوزش فرق کنه من میشینم خودم مقایسه میکنم با بقیه معلوم دلسرد و ناامید میشم

مثلا من توی خانواده ای بزرگ شدم که همیشه پدرم گفته دیگه دیره دیگه نمیشه دیگه نمیرسی دیگه تموم شد نمیتونی برگردی عقب شروع کنی خب باید بپذیرم زندگیم این ورودیها بوده

بپذیرم که بشدت از سمت پدرم شنیدم سنت رفت بالا نمیتونی دیگه، دیگه دیر برای یاد گرفتن

همیشه خدا اینو شنیدم برای ورزشکار شدن دیگه دیره برای درس خوندن دیگه دیره برای مهارت فلان کسب کردن دیگه دیره باید اینو اونو میداشتی که الان نداری پس نمیشه

بخاطر همین من الان توی مسیری ام که هنوز نتونستم قدم اول را بردارم برای چیزی که دوستش دارم برای چیزی که به غیر از اون نمیتونم به چیز دیگه ای فکر کنم

ولی شاید یه دختر دیگه توی محیطی که بوده تأثیر متفاوت تری از من گرفته و الان داره توی لیگ برتر بازی میکنه

توی ایران هیچ استانی مثل استان من نیست که 3 تا تیم لیگ برتر فوتسال داشته باشه

این منطقه اغشته به فوتسال مخصوصا توی حوزه زنان، بیشتر از مردان حتی

خب این نشون میده اینجا خیلی بیشتر از بقیه استان های دیگه برای فوتسال اهمیت میدن بیشتر اصفهان تبریز و تهران شیراز و مشهد و…

خیلی بیشتر از این استان ها و مرکز استان هاشون برای فوتسال اهمیت میدن و هزینه میکنن بازیکن خارج از استان میگیرند

مسابقات بزگزار میکنند

این یه موهبت فوق العادس که من اینجا توی این منطقه به دنیا اومدم که یه همچین شرایطی هست

یه تبریزی ارزو داره که یه تیم فوتسال زنان داشته باشن مثل مردانشون

ولی اینجا نه تنها یکی بلکه 3 تا هست که قرارداد میبندن با بازیکن 22 ساله و براش یه پاداش مثلا 200 میلیونی در نظر میگیرند

چون به نسبت سنش کیفیت خیلی بالایی از خودش ارائه میده.

اما چرا برای من این اتفاق نیوفتاده و من چرا اینقدر دور ماندم از چیزی که دوستش دارم؟

چون باور ندارم که میشه چون باور ندارم که میشود چون باور ندارم ناامیدم که میشه

بعد چطور میخوام قدم اول را بردارم

لطفا مریم دست از مقایسه کردن خودت با بقیه بردار و هدفت بزار لذت بردن تا قدم اول را برداری در مسیر هدفت،

اینقدر خودت منتظر نذار و حرکت کن

باید بپذیری که پدر و مادرت چیزی جز انعکاس باورهای خودت نبودن

اگر گوشه گیری میکنی فقط بخاطر باوزهای خودته

باید بپذیری مگه عاشق فوتسال نیستی

مگه نمیخوای بازیکن حرفه ای فوتسال بشی مخصص بشی توی کارت پس باید بدونی میتونی متفاوت فکر کنی، متفاوت از پدر و مادرت که احساس ارزشمندیشون به مدرک تحصیلی،سن سال و.. گره زدن

باید بدونی که نصف بیشتر اینایی که رفتن دانشگاه بعدش اثری ازشون توی جامعه ثبت نشده چون اصلا اون مدرک در راستای علاقشون نبوده نصف بیشترشون مشغول به کار نشدن، طبق امار

باید بدونی احساس ارزشمندیتو نباید گره بزنی به حرف مردم و جایگاهت نزد مردم

باید کاری انجام بدی که میدونی درسته

نه اون چیزی که بقیه دوست دارن ببینن یا بشنون

باید خودت بشی خودِ خودِ واقعیت

باید بخوای اینو.

باید ببینی که افراد موفق چه ماهرانه از هیت های مردم چطور به نفع خودشون رقم میزنن مثل این دختره مثل لوکا مودریچ، مثل بعضی بازیکنا که از دور شنیدی شرایط براشون سخت شد ولی ادامه دادن

و الگو بگیری.

مسئله مهم اینکه من نمیدونم یا بهتر بگم نمیخوام بشناسم جایگاه خودمو بعد از اون هیچ وقتم هدایت نمیشم به قدم بعدی و مناسب خودم

چرا نمیخوام بشناسم چون مقایسه میکنم خودم با بقیه احساس پایین بودن بهم دست میده احساس کم بودن، جایگاهم دوست ندارم میگم چرا اونا جاشون بهتره و زودتر موفق میشن

من جام پایین تره پس دیرتر میرسم چرا اینجوری؟ گله میکنم از خدا شکایت میکنم فکر میکنم اینجا کار خدا میلنگه، یه ایرادی توی کار و قوانین خداست یه ناعدالتی هست

و چون نمیخوام عدالت و فراوانی و دسترس بودن همیشگی خدا به همه بپذیرم ناامید میشم بیخیال ارزوهام میشم

ارزوهایی که با تمام قلبم میخوامشون

علاقه ای که توی این کار دارم رو رها میکنم

خدا من جز فوتسال به چه چیز دیگه ای علاقه میتونم داشته باشم؟

هدایتم کن به سمت این عشق

با ایمان

مریم درویشی