live | فرایند تغییر باورها - صفحه 13

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم

روزپنجاه وهفتم،روز شمار توانایی تشخیص اصل از فرع..

ذهن فقیر…..

وقتی داشتم به این دو کلمه فکر میکردم، کلی خاطره از ذهنم گذشت، خاطره هایی که تلخن، خوب نیستند، اصلا آدم دوست نداره که بیادشون بیاره …

اما واقع بینانه که نگاه می کنم، می بینم اتفاقا باید به یاد بیارمشون، تا بتونم فرق ذهن فقیر و ذهن ثروتمندو بتونم بفهمم واز هم تشخیصش برم…

من کلا هربار اومدم روی یه شخصی حساب باز کردم وبهش امید بستم دقیقا از همونجا سرخورده وناامید شدم، البته اینکارو سالها پیش انجام میدادم اینکه بخوام روی کمک مالی یا عاطفی پدرم حساب کنم، یا روی کمک ودارایی مالی وعاطفی همسرم، یا حمایت کارفرمام ویا حمایت پدرشوهر و….

واگه از جانب اونا حمایت نمیشدم، خیلی ضربه روحی میخوردم و همیشه خودم رو بی پناه حس میکردم وبه عنوان یه خانم خیلی برام دردناک بود که نمیتونستم حمایت کسی مثل ویا شوهرم رو داشته باشم وخیلی جالبه، هربار هم میگفتم خدایا اخه چرا همچین پدر وهمچین شوهری نسیبم شده تو زندگی؟

همه شانس دارن جز من،همه حامی وحمایتگر دارند جزء من…

اما وقتی همسرم به رحمت خدا رفت و پدرشوهرمم همینطور قبل همسرم فوت شدند، و پدرمم همچنان نمی تونست که منو حمایت کنه، پیش خودم گفتم خب حالا تکلیف معلوم شد من باید خودم دست به کار بشم و خودم وبچم رو حمایت کنم، وگرنه کسی دلش به حال ما نمی سوزه…

خب سالها گذشت ومن هربار که به در بسته میخوردم، کم میاوردم، آدمها پشتم رو خالی میکردند ، کارمو از دست میدادم، یا مهارت کافی توی کاری که ازم میخواستند رو وقتی نداشتم، یا وقتی خودم وپسرم مریض میشدیم و یا نیاز مالی داشتیم و کسی نبود که حمایتمون کنه، با هر بار شکستن توی خودم، انگار بیشتر به این درک میرسیدم که اصلا من به تنهایی کاری ازم برنمیاد واتفاقا نه تنها از خودم به تنهایی بلکه از هیچکس هم برای من وپسرم کاری برنمیاد…

شاید خانواده و اطرافیان از روی عشق، یا دلسوزی، یا ترحم حواسشون بهمون بود، اما زندگی من یه چیز کم داشت..

یعنی در اصل زندگی من معنی خاصی نداشت جز تقلاهای بیخود و تلاشهای سخت وطاقت فرصا…

اما کم کم با خدایی آشناشدم که فهمیدم می تونم بهش بسپارم کوله بار خستگیهام رو تا باهم شراکتی مسائل ومشکلاتم رو حل وفصل کنیم…

وهرچقدر من بیشتر میسپردم،زندگی بیشتر روی خوشش رو بهم نشون میداد…

اما این کافی نبود، چون من هنوز شناخت درستی از خداوند وقوانینش نداشتم،فقط عجز وناتوانیم از تکیه برخودم ودیگران باعث شده بود بهش رو بیارم وازش کمک بخوام…

انموقعه ها، رابطه ی منو خدا صمیمانه واز روی عشق نبود، یعنی از طرف من از روی عشق وصمیمانه نبود، یه حالتی مثل اجبار، مثل رودربایسی، مثل حالا دیگه مجبورم، حالا خدا همه کارست ومنم بنده ناچیزو، حالا شاید دلش بسوزه به حال منو بچمو، حالا دیگه …

قربون بزرگی وعظمت ومهربونیش برم من، که الانم هربار یاد اونهمه عشق ومهربونیش در حق خودم وپسرم میفتم اشک میریزم و حمدش رو به جا میارم…

اصلا اونموقعه هام که درست نمیشناختمش و رابطه صمیمانه ای باهاش نداشتم، ولی اون دوستم داشت، اونکه منو خوب میشناخت ونیازهامو میدونست و همیشه نه تنها سهم بیشتری از زندگیم رو برعهده داشت بلکه عاشقانه همیشه کاری میکرد تا ما راحت زندگی کنیم وکمبودی نداشته باشیم، چون هر جور حساب میکنم منه ناسپاس نادان که حتی سهم خودم رو نمی تونستم تو زندگی به درستی انجام بدم کجا قدرت اینو داشتم که اون زندگی رو به اون خوبی مدیرییت کنم واون شرایط عالی رو ادمهای عالی رو، سلامتی و برکت ونعمت و شادی رو برای خودم خلق کنم؟؟؟؟؟

من اصلا نه عقلش رو داشتم نه قدرتش رو…

همه اش فقط خودش بود ….

تا اینکه با آموزه های شما استاد عزیزم،آشنا شدم وبه درک وشناخت بیشتری نسبت به خداوند وقوانین جهان هستی رسیدم…

تازه متوجه شدم که خدا که همون خدا بوده وهست ونعمتها هم همیشه پیرامون من ودر دسترس من بودند، اما چون ذهن فقیر داشتم، چون باور به فراوانی نداشتم، چون نمی تونستم به داشته هام توجه کنم، چون تمرکزم روی نعمتها و زیبایی های زندگیم نبود، چون به ایمانی که داشتم ایمان واعتماد نداشتم و نمی تونستم موحد ویکتاپرست وتوحیدی باشم، چون احساس عدم لیاقت داشتم، چون اکثرا ناسپاس بودم ، اونچه که حتی برای من وسهم من بود و خیلی راحت بدست آورده بودم وخداوند روزی من کرده بود رو هم مثل آب خوردن از دست میدادم..

ودر نهایت میگفتم ، صلاح نبوده، مال من نبوده، خدا نخواسته، شانس ندارم و……از این دست باورهای اشتباه وغلط..

هرچقدر به عظمت وبزرگی وبخشندگی ومهربانی خداوند بیشتر پی بردم، خیالم از اینکه نعمتها همیشه هستند و رزق وروزی من دست خداست باور فراوانی در من پررنگتر شد….

هرچقدر بیشتر به این درک رسیدم که من برای هدفی خلق شدم، ومن خودم خالق شرایطم هستم و من می تونم با پرورش توانایی ها واستعدادهام ارزش خلق کنم وباعث پیشرفت وگسترش جهان بشم، احساس قدرت بیشتری کردم و هر روز قدم محکمتری برای دنبال کردن اهدافم برداشتم…

هرچقدر قدرت واختیار رو از دیگران گرفتم و خداوند رو تنها قدرت هستی دیدم بیشتر اعتقاد پیدا کردم که آدمها وسیله ای هستند تا خداوند از طریق اونها منو به مقصد برسونه، برای همین وجود ومهربانی و لطف انسانها رو ، از حضور خداوند دیدم و آدمهای بیشتر ونیکوتری سر راهم قرار گرفتند که بهم عشق لاعوض بدن…

هرچقدر زندگیم بر پایه این باورهای جدید والبته درستم پیش رفت، ذهن من هم فقر رو پشت سر گذاشت….

شکر الله دیگه ترسی از اینکه فرداها چی میشه ندارم…

چون خدای عاشق ومهربون وبخشنده من دیروزها بوده امروز بوده فرداها هم هست وتنها صاحب اختیارم خداست و به قول شما استاد عزیزم محاله که کسی در مسیر راستی ودرستی وتوحید ویکتاپرستی باشه وجهان چیزی رو ازش بگیره….

برای کسیکه تنها روی قدرت خداوند وکمکش تکیه کرده، برای کسیکه سعی میکنه سهم ونقشش رو هر روز توی زندگی به درستی انجام بده، زندگی سراسر خیر هست وبرکت وشادی و سلامتی وامنیت وآرامش….

دیگه از دست دادن معنی نداره…

چون دیگه به این یقین رسیده که اگر هم چیزی رو از دست بده بدون شک بهتر از اون رو جهان بهش میده خیلی زود وخیلی راحت….

برای همین آزادانه وباعشق از اونچه که خداوند روزیش کرده استفاده میکنه ونگران تمام شدنش نیست….

بلکه هر روز منتظر معجزه ها وسورپرایزهای جدید والبته قشنگ وشگفت انگیز خداوند هست…

نه توانش رو دارم به طور کامل وشایسته از خداوند سپاسگزاری کنم که منو در این مسیر پرخیروبرکت قرارداد، نه از شما استاد عزیزم که با آگاهیهای نابتون زندگیمو ساختید…

بی نهایت از خداوند وشما سپاسگزارم