درس های از جلسه پرزیدنت ترامپ با رهبران اروپایی - صفحه 16

به نام خدای بخشندگی مهربون سلام به همه دوستان عزیزم و استادعباسمنش آرامبخش و تاثیرگذار .

بعد از مدت‌های طولانی امروز دوست دارم که بنویسم.

استاد سپاسگزارم از محتوای ارزشمندی که در اختیارمون قرار دادین. هرگز یادم نمیره که محتواهای شما باعث شدن که از یک بیابون پر از خار و شن داغ بیرون بیام و وارد یک جنگل سرسبز بشم و صدای پرنده‌ها و آبشار رو بشنوم و عشق و برکت و خوشحالی و امنیت و فراهم بودن رو تجربه کنم .

اخیراً یک تجربه‌ای داشتم که دوست دارم با شما به اشتراک بذارم.

یه آدمی بود در فامیل نزدیکمون ه نمی‌تونستم ارتباطم رو باهاش قطع کنم، به شدت احساس می‌کردم که با همه صحبت‌هاش می‌خواد بگه که من بهترم من عالی‌ترم من با سلیقه‌ام من خوش تیپم من تاثیرگذارم من ثروتمندم من خوشبختم و تو هیچی نیستی!

وقتی می‌خواستیم با همدیگه صحبت کنیم می‌پرید وسط حرفم و چندین و چند بار جمله‌های تکراری رو با صدای بلند می‌گفت:)

یه طوری از اتفاق‌ها تعریف می‌کرد انگار فقط اون می‌دونه و هیچکس دیگه‌ای خبر نداره.

سلام به استاد عزیزم، آقای عباس‌منش، و دوستان گرامی.

خیلی خوشحالم که بعد از مدت‌ها دوباره این فرصت پیش اومده تا درباره محتوای ارزشمندی که استاد عزیزمون با ما به اشتراک گذاشتن، تجربه‌م رو بنویسم.

چند وقت پیش توی زندگیم آدمی بود، از اعضای نزدیک فامیل، که هیچ‌وقت نمی‌شد رابطه رو باهاش قطع کنم. اما هر بار که می‌دیدمش، حس می‌کردم با همه وجودش می‌خواد بگه: «من از تو بهترم، تو هیچی نیستی!»

وقتی درباره موفقیت‌ها یا اتفاق‌های خوب زندگیش حرف می‌زد، جوری می‌گفت که انگار فقط خودش لایق این خوشبختیه و هیچ‌کس دیگه‌ای نیست. حتی وقتی من درباره یه اتفاق خوب تو زندگیم باهاش صحبت می‌کردم، سعی می‌کرد اون رو کوچیک جلوه بده و بگه: «این که چیزی نیست، منم همچین چیزی رو دارم.»

اگه چیزی بلد نبود و من بهش یاد می‌دادم، چند روز بعد طوری درباره همون موضوع حرف می‌زد که انگار اون به من یاد داده!

وقتی وسیله جدیدی می‌خریدم، هیچ‌وقت تحسین نمی‌کرد. اگر هم ازش تعریف می‌کردم، حتی یه تشکر ساده هم نمی‌گفت.

اما اگه یه نقصی توی من پیدا می‌کرد—مثلاً یه جوش روی صورتم—بلافاصله یادآوری می‌کرد و هم‌زمان تأکید می‌کرد که «پوست من چقدر خوبه، چرا پوست تو اینطوری شده؟»

همه این‌ها باعث می‌شد هر بار که می‌دیدمش، حرص بخورم و ناراحت بشم.

بعد از هر دیدار، تا مدت‌ها توی ذهنم رفتارهاش رو مرور می‌کردم و پیش خودم می‌گفتم: «من که آدم خوب و مهربونی‌ام، همه منو دوست دارن، پس حتماً مشکل از اونه! اون آدم حسودیه، آدم خوبی نیست، و… .واقعیتش بدمم نمیومد که یکی بیاد پشت سرش صحبت کنه و من با نقاب مهربانانه بگم نهههه اتفاقا خیلی آدم خوبیه ولی زیر زیرکی به بدیهاش فکر کنم. ولی ازینکه یکیدیگه ام مثل من نگاهش بده نسبت به اون ، خیلیم ذوق زده بودم . حس میکردم هربازخورد منفی درباره اون ، یه بازخورد مثبت درباره منه . پس کاااملا درباره اون آدم از راه قانون منحرف شده بودم و دلم میخواست سر به تنش‌نباشه »

تا این‌که یه روز وقتی داشتم به بدی هاش فکر میکردم یه الهام قلبی گرفتم؛ این‌که:

«تو حقی نداری پشت سرش فکر بد کنی، حقی نداری ازش بدت بیاد.ما طرفدار اون هستیم سعی کن زیبایی‌های وجودش رو ببینی. این تو هستی که داری بد نگاه میکنی وگرنه اون خیلی مهربونه.

این جمله هی توی ذهنم تکرار میشد که ما طرفدار اون هستیم . تو حقی نداری پشت سرش بد بگی ! حقیقتا انگار با اون الهام قلبی یکی محکم زد توی دهنم .

وقتی فکر کردم دیدم دقیقا همینطوره . انقدر آدم خوب و مهربون و سخاوتمندیه که هرکسی دوست داره با یه همچین آدمی دوست باشه یا یه خواهر اینطوری داشته باشه. انقدر بانمک و خوش خنده ست که اگر تو جمعمون باشه ، بیشتر خوش میگذره .

دیدم من هم به صورت ناخوداگاه یه سری رفتارها دارم که خیلی نازیباان . شاید هرکسی باشه بد برداشت کنه . پس همونطور که من اشتباه میکنم یا ممکنه ناخواسته حرفی بزنم که کسی ناراحت شه و به خودش بگیره، پس ممکنه که یک نفرم همین مسئله رو داشته باشه

وقتی با این نگاه دوباره بهش فکر کردم، دیدم برداشت‌هام باعث شده منم باهاش رفتار سردی داشته باشم. همین رفتار منم حس بدی بهش منتقل می‌کرد و اونم به شکل ریز و ناخودآگاه با رفتارهاش این حس بد رو برمی‌گردوند.

آخرین باری که از هم جدا شده بودیم و ما برگشته بودیم خونمون ، یه پیام براش نوشتم و گفتم:

الان داشتم به ک ماهی که کنار هم بودیم فکر می‌کردم و یادت کردم

دوست داشتم که ویژگی‌های خوبتو بهت بگم تا همونطور که من از فکر کردن بهت لذت بردم تو هم از خودت لذت ببری🩷

تو خیلی مهربونی،

واقعا خیلی خوش قلبی،

خیلی خوش تیپ و خوش پوشی،

مثل یه خواهر می‌مونی و صمیمانه رفتار می‌کنی،

وقتی که یکجا هستی خیلی بیشتر خوش می‌گذره، موقع گلاب‌گیری و باغ و عیدکه شمال رفتیم با تو خیلی بیشتر بهمون خوش گذشت.

خیلی آدم خوش قلبی هستی،

خیلی بانمکی و خنده‌هات خیلی قشنگه،

مدل صحبت کردنت خیلی شیرینه.

خیلی باوقاری،

خیلی خوش هیکلی و حالا که باشگاه میری خیلی جذاب‌تر به نظر می‌رسی.

خیلی سخاوتمندی،

خیلی باجنبه‌ای.

خیلی هم خوشگلی وصدات هم خیلی جذاب و قشنگه

و واقعا خیلی خوبه که هستی

وقتی این پیام رو فرستادم، انگار آب روی آتیش وجود هر دومون ریختم. دفعه بعد که دیدمش، کاملاً متفاوت شده بود؛ رفتارش دوستانه‌تر و مهربون‌تر شده بود. انگار تمام خوبیای دنیا تو وجودش جمع شده بود اینبار .یادم اومد که من قبلا که حالم از دستش بد بود نه به خاطر رفتار اون ، بلکه به خاطر نوع نگاه خودم بوده. شاید هنوزم تحسین زیادی نمی‌کرد، اما این‌بار من دیگه حساس نبودم. می‌ذاشتم هر چقدر می‌خواد از خودش بگه، با عشق گوش می‌دادم و سعی می‌کردم همون‌طور که هست بپذیرمش و منم دوباره تعریفش کنم . حتی اونجا که داشت یه چیزیو میگفت که من خودم بهش گفته بودم ، ولی زده بود پای دانسته های خودش، گوش میدادم و با مهر میگفتم چقدر جالب :) این پذیرش باعث شد حتی یه لحظه هم از دستش ناراحت نشم و کنار هم تجربه قشنگی داشته باشیم و خیلی خیلی بیشتر بهمون خوش بگذره .

استاد عزیزم، دقیقاً همون‌طور که شما می‌گین، همه آدما دوست دارن دیده بشن، دوست دارن ویژگی‌های مثبتشون رو دیگران بگن و تحسین کنن. وقتی ما این کار رو با دل و نیت پاک انجام می‌دیم، اون آدم این انرژی خوب رو می‌گیره و به شکل یه اتفاق خوب برمی‌گردونه.

البته شاید اوایل نتیجه‌ای نبینیم و طرف مقابل همون رفتارهای قبلی رو تکرار کنه. اما وقتی ما تصمیم می‌گیریم به جای تمرکز روی نکات منفی، زیبایی‌ها رو ببینیم و به خاطر شکرگزاری از نعمت‌های خداوند این کار رو ادامه بدیم—نه به خاطر تأیید گرفتن از آدم‌ها—کم‌کم شخصیت خودمون ساخته می‌شه.

وقتی با مداومت، آدم‌ها رو همون‌طور که هستن می‌پذیریم، و از دید خداوند بهشون نگاه می‌کنیم و مثل خداوند می‌بخشیم و تحسین می‌کنیم، جهان هم کم‌کم روی خوشش رو بهمون نشون می‌ده. اون‌وقته که می‌بینیم آدم‌ها از زمین تا آسمون تغییر کردن.

قدردانم که فرصت نوشتن داشتم.‌

سپاسگزارم از شما به خاطر آگاهیهای نابی که جاری میکنید.

قدردانم که میتونم تجربه های دوستانمو بخونم و یاد بگیرم.

در پناه خداوند رحمان باشید.