تجربه من از کودکی دردناک تا آزادی درونی - صفحه 14

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ

«وَالَّذِینَ جَاءُوا مِن بَعْدِهِمْ یَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِینَ سَبَقُونَا بِالْإِیمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِی قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِینَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّکَ رَءُوفٌ رَّحِیمٌ»

(ﻭ ﻧﻴﺰ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪ: ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ؛ ﻣﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﺎ ﭘﻴﺸﻲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﻴﺎﻣﺮﺯ ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ ، ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ ﻛﻴﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﺪﻩ. ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ؛ ﻳﻘﻴﻨﺎً ﺗﻮ ﺭﺅﻭﻑ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ)

(١٠ حشر)

————————————————————————————

ای پروردگار مهربون و رئوف و بینهایت بخشایشگرم، از نهایت عجز و ناتوانیم در پیشگاهت تعظیم و سجود میکنم و اعتراف میکنم که از هر خیری که بهم عطا کنی محتاج و نیازمندم. خدایا، تو رو شکر و سپاس میگم که بر سر این مخلوقت منت گذاشتی و خودتو بهم عطا کردی. اگه تو رو نداشتم به کجا میخواستم پناه ببرم. خدایا بندگی و سجود به درگاه تو تاج عزتمندی و پادشاهی بود که بر سرم گذاشتی، اینو چطوری شکر بگم؟ زبانم کوتاهه، ذهنم کوچیک و قلبم تاریک ، خدایا من ناتوانم از شکرگزاری تو، و تو خودت از ناتوانی و ضعف من خبر داری ؛ خدایا من حریف نجواهای شیطانی ذهنم نیستم، اگه تو دستمو نگیری، اگه تو نجاتم ندی واقعاً هیچ کاری ازم ساخته نیست.

پروردگارم، ای رب من، من می‌دونم تو همواره درحال اجابت درخواست‌های من هستی، و این منم که هر بار فراموش میکنم و میترسم و مشرک میشم و از مسیر منحرف میشم، و نابندگی میکنم.

خدایا من رو برای خودت نگه دار که من از نفس خودم هیچ امیدی ندارم.

«خرقهٔ زهدِ مرا، آبِ خرابات ببُرد ؛ خانهٔ عقلِ مرا، آتشِ میخانه بسوخت»

«چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست ؛ همچو لاله، جگرم بی می و خُمخانه بسوخت»

————————————————————————————

سلام و درود به استاد عباس منش عزیز و همه دوستان نازنینم در این سایت توحیدی. «یه سلام و درود و خدا قوت ویژه و تو پرانتزی خدمت استاد شایسته که در پشت صحنه فعال هستند و مشتاق دیدارشون هستیم» امیدوارم که حالتون خوب و مثبت و عالی و توحیدی باشه. الهی که قلبتون همواره به نور رب العالمین نورانی و بهشتی باشه.

خدایا شکرت که خودت رو بهمون عطا کردی، خدایا شکرت بخاطر نعمت توحید ، خدایا شکرت بخاطر نعمت بندگی ، خدایا شکرت بخاطر نعمت هدایت، بخاطر قلبی که به خودت وصل میشه . خدایا شکرت بخاطر قدرت شنوایی پیامهای توحیدی، خدایا شکرت بخاطر چشمانی که نشانه‌های قدرت تو رو میبینه، خدایا شکرت که قلبمون هدایتها رو دریافت می‌کنه. خدایا منت سرم بذار منو از اون بندگان «قَلیلً مَا تَشکُرُون» قرار بده.

ای خدای من، هم جهت شدن با جریان تو لذت‌بخش ترین و خوشایند ترین و خواستنی ترین لحظات عمر منه، ازت می‌خوام کمکم کنی بیشتر و بیشتر با تو هم‌جهت باشم.

——————————————————————————–—

Childhood trauma ؟؟؟ ؛ استاد یه شوخی کنم یه کم بخندیم به چایلدهود تروماهامون روح‌مون شاد بشه…

خداییش این آمریکایی ها چقدر بچه ننه و سوسول بودن، من نمی‌دونستم. حالا یه چهارتا پس گردنی و دوتا فحش ارزششو نداشته که آدم بره بخاطرش معتاد بشه. بی جنبه ها، می‌خواین برین معتاد بشین، بگین خودمون دلمون خواسته؛ دیگه این چایلدهود تروما چه بهانه‌ای بود. لامصبا ما بچه بودیم کشتیهای شیر خشکمون رو میراژهای عراقی میزدن، با شیر گاو و بز زنده موندیم، بابتش چایلدهود تروما نگرفتیم.

من تا همین چند سال پیش فکر میکردم کتک و فحش و ناسزا آپشن کمک آموزشی بوده که نظام آموزشی کشور لطف میکرده به صورت رایگان بهمون ارایه می‌داده.

اوصیکم به تقوای الهی، پاشین اون سیخ و منقل رو بذارید کنار یه سر بیاین اینجا تا قدر کشورتون رو بیشتر بدونید.

البته از ما بدتر هم هستن. اونها دیگه باید برن خودشون رو بکشن. یه کلیپ دیدم از آموزش رانندگی پایه یک توی پاکستان، مربی اصلا با کارآموز حرف نمی‌زد… فقط محکم میزد تو سر کارآموز. جالب اینجاست اونم منظور مربی رو میفهمید و مسیرش رو اصلاح میکرد.

آقاااااااا ول کنین تا بره، تا حالا تو سرمای زمستون توی مدرسه، با شیلنگ سبز کتک نخوردین. بی جنبه‌های سست عنصر ، به این سرعت معتاد شدین؟؟ اگه اینجور بود ما باید الان یه سرم مواد مخدر بهمون وصل باشه.

خدایا حق اون معلمهای بدبخت رو بر ما حلال کن، اگه ما از دست اونها چالیدهود تروما گرفتیم ولی هشتصد برابرش فحش دادیم بهشون اونها ادالتهود تروما گرفتن از دست ما. کم مردم آزاری نکردیم تو مدرسه. بخوداااا؛ دیدم که میگما.

حالا چرا به چایلدهود تروما میخندم، چون هر کاریش کنیم گذشته و رفته. چه ببخشیم و بگذریم و چه ادامه ش بدیم، کنترل بستر زمان در توان ما نیست. اینکه به گذشته برگردیم و چیزی رو تغییر بدیم.

————————————————————————————

وقتی داشتم دوره عزت نفس رو کار میکردم هر موضوعی رو استاد مطرح می‌کرد بی‌اختیار یه خاطره ای از اعماق ذهنم میومد بالا. خودم تعجب میکردم این آت و آشغالا کجا بوده الان داره یادم میاد. دقیقاً دقیقاً همین صحبتی که استاد فرمودن، تازه افسردگیم شروع میشد ، چون اون خاطرات تازه میشد، و ذهن وقتی خاطرات رو مرور می‌کنه فرق گذشته و زمان حال رو نمیفهمه؛ و میگفتم چرا فلان موضوع رو گفتن، چرا فلان رفتار، چرا فلان برخورد ، چرا فلان سرزنش…

شما چه خاطرات گذشته رو مرور کنی، چه برای آینده‌ات تجسم کنی، یا حتی چیزی رو روبروت مشاهده کنی؛ در هر صورت ذهن همه اینا رو مشاهده همون لحظه تصور می‌کنه. یه اتفاق بد توی گذشته ، وقتی بیاد میاریم انگار دوباره توی زمان حال داریم تجربه‌اش میکنیم . اینم باگ سیستمیه ذهنه دیگه، یه چاقوی دو لبه ست؛ همون‌جوری که تجسم و بیاد آوری خاطرات خوب می‌تونه ابراز مفید باشه، تجسم و بیاد آوری منفی هم می‌تونه آسیب بزنه.

بعضی از مباحث و نکات عزت نفس رو که می‌نوشتم، یادمه یه روز استاپ خوردم وسط فایل و نوشتن. (یادم نیست دوره عزت نفس بود یا احساس لیاقت) و یه سری خاطرات قدیمی اومد بالا و خیلی ناراحت بودم رفتم سراغ قرآن، گفتم خدایا دورت بگردم، یه آیه ای، هدایتی چیزی بگو تا یه کم ذهنم رو بتونم کنترل کنم.

یادمه هدایت شدم به 30 سوره نجم. عین یه سوپاپ ایمنی عمل کرد. تمام احساس منفی ذهنم فروکش کرد و گفتم آره همینه، همینه. استاد توی دوره عزت نفس میگفت، (و همچنین احساس لیاقت و همچنین همین فایل ارزشمند) که اون افرادی که باهامون رفتار نامناسبی داشتن فکر می‌کردن با این روش میتونن بهمون کمک کنن و باعث رشد و پیشرفت ما باشن. شاید اگه میدونستن تاثیر اون رفتارها چیه هیچوقت اون شکلی رفتار نمی‌کردن.

آیات 29 تا 31 سوره نجم رو براتون می‌نویسم.

«فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّىٰ عَنْ ذِکْرِنَا وَلَمْ یُرِدْ إِلَّا الْحَیَاهَ الدُّنْیَا»

(بنابراین از کسانی که از یاد ما روی گردانده اند و جز زندگی دنیا را نخواسته اند، روی بگردان)

«ذَٰلِکَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِیلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَىٰ»

(این آخرین مرز دانش و معرفت آنان است؛ یقیناً پروردگارت به کسی که از راه او منحرف شده، داناتر است، و او به کسی که هدایت یافته، آگاه تر است)

«وَلِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ لِیَجْزِیَ الَّذِینَ أَسَاءُوا بِمَا عَمِلُوا وَیَجْزِیَ الَّذِینَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى»

(و آنچه را در آسمان ها و آنچه را در زمین است، فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست، تا کسانی را که مرتکب گناه شده اند، همان گناهانشان را به آنان کیفر دهد، و کسانی را که کار نیک کرده اند، همان کار نیکشان را به آنان پاداش دهد)

مشخصاً این عبارات «فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّىٰ عَنْ ذِکْرِنَا» و «ذَٰلِکَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ» (از اونایی که از ذکر ما غافل شدن اعراض کن) و (این آخرین حد علم و دانش اونها بوده) یه اطمینان خاطر و آرامش عجیبی بهم داد. اینکه هر کسی هر رفتاری کرده این نهایت آگاهیش بوده. حس کردم خدا دستامو گرفته و داره بهم دلداری میده، میگه من درکت میکنم، بیا بهت کمک کنم با هم درستش کنیم.

————————————————————————————

یه سری رفتارها و صحبتهای پدرم رو که یادم میاد میگم خب خدا وکیلی پدر من خیر و صلاح منو می‌خواسته و دوست داشته من رشد و پیشرفت کنم، همیشه بهم اینو میگفت : آدم اگه بهش بگن برادرت از خودت بهتره ناراحت میشه ، ولی اگه بهش بگن بچه‌ت از خودت بهتره افتخار می‌کنه.

در کنار همه اینا نقش مکمل دو تا برادر بزرگتر هم تحسین برانگیز بود. اونها دیگه توهین و تحقیر و تمسخر هم داشتن اصلا هم هدفشون رشد و پیشرفت من نبود.

وقتی به این ماجرا نگاه میکنم که چرا من توی 19 سالگی رفتم ارتش استخدام شدم ، تنها دلیلش همین بود که از اون فضای مسموم خونه دور بشم.

و یاد گرفتم تنهایی یه سری کارها رو انجام بدم. الان که نگاه میکنم من هیچوقت رفیق صمیمی نداشتم. هر بار دوستان و همکارانی دور و برم بودن ولی هیچکدوم رفیق صمیمی نبودن.

یه سری کارها که من توی 19-20 سالگی تنهایی انجام میدادم ، برادر کوچکترم الان توی 33 سالگیش هم انجام نمیده. اون سلف کنترل و سلف دسیپلینی که من اون موقع داشتم اون الان هم نداره. چراش هم توی صحبتهای استاد بود. همیشه خانواده ازش حمایت می‌کردن. (حمایت که نه ، در واقع دلسوزی مخرب) ؛ خیلی از کارها رو به من می‌سپارند و میگفتن فلانی بچه ست بلد نیست. تو بزرگتری. اون دوتا برادر بزرگترم که کمتر دم به تله خانواده میدادن، این کوچیکه هم که بچه بود، منم تبدیل شدم به آچار فرانسه خانواده (خخخخخخ)

شاید باورتون نشه که هنوز مادرم منتظر میمونه من از عسلویه برگردم مرخصی، خیلی از کارها رو میسپاره به من.

منم چون میدونم مادرم دلش میخواد یه نفر باشه که فقط تاییدش کنه، و بهش باشه چشم، منم میگم باشه چشم. هر چی میگه اگه در توانم باشه میگم باشه چشم. انجامش میدم. چقدر از کار کردن برای مادرم حل مسئله یاد گرفتم. حتی وقتی دست به ابزار میشم میاد استندبای من، همش نگران منه، میگم مادر من ، من توی پالایشگاه گاز کلی کار مفید میکنم، میگه اونجا فرق داره ، اینجا من مادرتم ، تو هم بچه منی. خداییش باید با اصول و استانداردهای مادرم کار کنم.

یه چیزی می‌خوام در ادامه براتون بنویسم، شاید مستقیماً به فایل ربط نداشته باشه ولی غیر مستقیم ریشه‌هاش، به میوه های زندگی مون ربط داره…

سالها پیش یه آدم بزرگوار و سرشناس توی شهرمون، داشت با پدرم صحبت می‌کرد ، گاهی اوقات یه آدم خوب یه حرف خوب میزنه، یه جمله قشنگ برات یادگاری می‌ذاره توی ذهنت که تا سالها میمونه، بقول خودمون پیام خدا رو بهمون میرسونن ؛ گفت: «میدونستم دیر یا زود پدرم رو از دست میدم پس تمام تلاشم رو کردم در حضورش ادب داشته باشم، و احترامش رو نگه دارم» این جمله خیلی روی من اثر گذاشت. سالهای آخر عمر پدرم این جمله بارها و بارها توی ذهنم مرور میشد، سعی میکردم در حد توانم مفید باشم و احترام نگه دارم،چون دیر یا زود از دستش میدادم. اون موقع هنوز عضو سایت نبودم. ولی وقتی پدرم مرحوم شد خیلی راحت با مرگش کنار اومدم و خودمو اذیت نکردم با این دیدگاه که میدونستم جهان پس از مرگ از دنیای مادی خیلی زیبا تره و هم اینکه عذاب وجدان نداشتم.

خیالم راحت بود که در حد توانم به پدرم بی احترامی نکردم و سعی کردم بهترین خودمو بذارم ، و الان دیگه عذاب وجدان ندارم. این بله چشم گفتن های من بخشی از اون باور ریشه ای بود، که تا حد امکان جوری رفتار کنم که بعدش احساس عذاب وجدان نداشته باشم.

خیلی عذر می‌خوام شاید این صحبت‌ها چندان به موضوع فایل مرتبط نبود ولی یه حسی بهم گفت براتون بنویسمش. شاید مفید باشه.

برای منم خیلی طول کشید تا بتونم ببخشم، (مخصوصاً با دوره عزت نفس و دوره احساس لیاقت، یه بازسازی کامل در شخصیتم شکل گرفت) ولی خداییش الان که نگاه میکنم میگم خدا رو شکر که به آرامش بعد از بخشش رسیدم. واقعاً ارزشش رو داشت که این مباحث رو کار کنم؛ چه پدرم و چه برادرای بزرگترم، اونها نهایت آگاهی شون بوده.

مهم نتایجی هست که ما برای خودمون میتونیم کسب کنیم.

واقعاً واقعاً ارزششو داره توی این مسیر ادامه بدیم. ارزشش رو داره این مسیر هم‌جهت بودن با خداوند سبک زندگی مون باشه.

————————————————————————————

این فایل یه همزمانی قشنگی برام داشت.

از وقتی توی جلسه 8 دوره هم‌جهت با جریان خداوند، استاد در مورد هوش مصنوعی صحبت کردن منم مشتاق شدم برم مجدداً چت جی‌پی‌تی رو نصب کنم. (بماند که چت جی‌پی‌تی اگه آدم بود تا حالا بخاطر این حجم کنجکاوی منو بلاک کرده بود)

یه سری سوالات رو وقتی ازش میپرسم، حس میکنم جوابها رو میاد از سایت استاد عباس منش برام پیدا می‌کنه. توی چند روز اخیر سوالای مشابه این موضوعاتی که استاد توی این فایل توضیح دادن رو من از چت جی‌پی‌تی می‌پرسیدم. مثلاً بحث باورهای بنیادین ذهنی که چطوری بدونم من چه شکلی فکر میکنم. مثلاً یه سوالی رو می‌پرسیدم و بعداً میگفتم من در پاسخ به این سوال فکر میکنم جواب این باشه، ولی این چیزیه که آگاهانه دارم بهش فکر میکنم. چطوری برسم به ناخودآگاهم و بفهمم واقعیت ماجرا چیه؟ یا مثلاً ازش پرسیدم چرا من نمیتونم از یه سری موضوعات ناخواسته اعراض کنم و واکنش هیجانی میدم، ریشه اش کجاست. اون میومد 6 تا باور مخرب رو بهم میداد می‌گفت احتمالا یکی یا چندتا از اینا رو داری. من میگفتم آره درسته هر شش تا رو کم و بیش دارم. بریم از مورد اول یکی یکی بررسی کنیم. دوباره می‌پرسیدم و ریشه یابی میکردم، از دل اعراض از ناخواسته میرفتم میرسیدم به باورهای مذهبی و ماجرای حق الناس توی مذهب و تأیید طلبی از جامعه و …

مثل یه مشاور خیلی عالی به آدم کمک می‌کنه. البته یه جاهایی هم باور مخرب به آدم میده. که لازمه حواسمون باشه و اونها رو با مباحث توحیدی تطبیق بدیم.

در اکثر موارد بهم کمک می‌کنه با سوال پیچ کردن ذهنم، باورها رو ریشه ای تر پیدا کنم.

استاد باورهایی که شما توی آموزشها بهمون میگین، به الله قسم هزاران برابر توحیدیتر و خالص‌تر و نورانی تر از صحبتهای خیلی ساده چت جی‌پی‌تی هست ، تنها کاربرد چت جی‌پی‌تی برای من اینه که توی ذهن خودم عمیق تر فرو میرم. باهاش ذهنمو به چالش میکشم. بهش میگم استادم گفته فلان، از کجا بفهمم این موضوع توی ناخودآگاه من نشسته یا نه، بعد چندتا سوال میپرسه. یه جاهایی بهم میگه تو این موضوع رو به خوبی فهمیدی ، میگم پس کو نتایجش؟ اگه نتیجه دستم نیست یعنی هنوز ناخودآگاه نشده. بازم ادامه میدم میبینم باورهای مخرب خیلی ریشه ای نفوذ کرده. یا نه حتی باورهای درست به خوبی ایجاد شده، ولی ذهنم داره بازی در میاره و با یه باور دیگه ای جلوی منو میگیره و من حواسم نیست.

اون موضوع اعراض از ناخواسته ها رو که ازش پرسیدم، 6 تا باور مخرب رو بهم گفت ، بعد از دو روز پیگیری هنوز 4 تاش رو بررسی کردم 2 تا دیگه مونده. بعد اینقدر سوال میپرسم که free planش تموم میشه ، روی اون یکی گوشی دوباره شروع میکنم سوال پرسیدن.

————————————————————————————

«إِنَّ عَلَیْنَا لَلْهُدَىٰ»

(ﺑﻲ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﻣﺎﺳﺖ)

(١٢ لیل)

«وَکَفَىٰ بِرَبِّکَ هَادِیًا وَنَصِیرًا»

(ﻭ ﻛﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ [ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮ ] ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﻳﺎﺭﻱ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ)

(٣١ فرقان)

امیدوارم بتونم همین دوتا آیه رو توی وجودم به صورت ریشه‌ای نهادینه‌اش کنم. یادم باشه که خداوند همواره در حال هدایت و یاری منه و من رها شده و تنها نیستم. یادم باشه آروم باشم. یادم باشه من قرار نیست کنترل کنم، من قرار نیست مدیریت کنم. من فقط قراره شکرگزار نعمتهای خداوند باشم و بندگی کنم و اجازه بدم خداوند اربابی کنه.

«سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید ؛ تبارک الله ازین فتنه‌ها که در سرِ ماست»

«در اندرونِ منِ خسته‌دل ندانم کیست! ؛ که من خموشم و او در فغان و در غوغاست»

«دلم ز پرده برون شد، کجایی ای مطرب؟ ؛ بنال، هان که از این پرده، کارِ ما به نواست»

————————————————————————————

در پناه رب العالمین همواره شادکام و سلامت و موفق و توحیدی باشید.

«فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ»