مصاحبه با استاد | تفاوت «تسلیم بودن دربرابر خداوند» با «تسلیم شدن دربرابر مسائل» - صفحه 62

سلام استاد جانم

بعد از یک روز گیجی و پرخاش ذهنی اومدم که بنویسم

مخاطب حرفام مثل همیشه خودمم و با اشاره مستقیم با خودم حرف میزنم امیدوارم از اشتباهات و کج فهمی های من بقیه درس بگیرند

من همیشه فکر میکردم خیلی میدونم

چون عمیق گوش میدادم و عمیق تمرین میکردم و از وقتی با شما اشنا شدم بدون هیچ شکی حرفاتونو باور کردم چون با درونم موافق بود

وقتی خواستم بیشتر بفهمم مدام گوش میکردم هر لحظه هندزفری گوشیم بود مدام گوش میکردم و میخواستم یاد بگیرم

کلا از یادگیری چیز های جدید خوشم میاد و از اینکه یک چیزی رو میفهمیدم بهم قدرت میداد و حس میکردم از بقیه افراد جلوترم و خیلی دچار غرور کاذب شدم که دانا هستم و باید بقیرو نصیحت کنم که بیان تو مسیر من و مثل من عمل کنن

کلا از خیلی وقت پیش تسلط رو بقیه به من احساس قدرت میداد و اینکه بقیه به من گوش بدهند برام لذت بخش بود حالا نمیدونم این ویژگی خوبه یا بد ولی صرفا الان دارم راجبش میگم و فعلا یک حس بی رنگ میدونمش چون نه بد بوده برام زیاد نه خوب بوده

خب خیلی وقتا از این حس و اینک بخوام تسلط داشته باشم ضربه خوردم چون بلافاصله اگر کسی موافق شیوه من نبود و مخالفت تمام تلاشمو میکردم که متقاعد کنمش و یا اگر نمیشد در ذهن من تا مدت زیادی باقی موند به عنوان یک شکست.

از جنبه دیگه برام خوب بود چون وقتی میخواستم یک چیزی رو یاد بگیرم میرفتم تا تهش یعنی مدام میخوندم و مینوشتم و گوش میکردم و صبح و شبمو مثل بختک رو اون چیز زوم میکردم و فقط زندگیم میشد اون چون از درون باهاش حس خوبی داشتم

این ویژگی باعث شد وقتی صحبت های استاد رو شنیدم از خودم سوال بپرسم که ایا وجود من از عزت نفس کمی برخورداره و یا این سخت گیری در جهت بدی داره حرکت میکنه

یعنی اینکه من دارم به خودم سخت میگیرم تا بقیه منو بپذیرند.

نکته اینجاست من تلاش میکنم کار میکنم میخونم میخونم میخونم تا تهش بشم ادم خوبه و بقیه بهم بگن ااااا چقدر تو خوبی چقدر پیشرفت کردی و این غرور منو بگیره و احساس خوبی بده بهم

هنوز ذهنم راجع به این سوال و جواب مقاومت داره یعنی ۸۰ درصد این روش رو بد میدونم ولی ۲۰ درصد فکر میکنم که این روش برای من احساس قدرت میاره ولی وقتی باز هم به این احساس قدرت فکر میکنم میبینم که این احساس هم ناشی از اینه که بخوام قدرتمند جلوه داده بشم یعنی این هم درونی نیست و فقط به خاطر تاییدیه گرفتنه

خب این بزرگترین ترمزیه که من امروز در خودم کشفش کردم بعد ۶ ماه که با استاد دارم کار میکنم

یعنی من مدام میخونم و میخونم میخونم و گوش میدم و عمل میکنم تا حد خوبی تا تاییدیه بگیرم و این برای من معذل شده چون صبر من کم میشه و نمیتونم ثبات فرکانسی ایجاد کنم و میخوام زود به نتیجه برسم و وقتی نمیرسم باعث میشه به کمبود هام فکر کنم و احساس شدیدا بدی بگیرم مثل این چن روز که گیج و کلافه بودم.

از خدای خودم سپاسگزارم

میدونم که کلی گناه کردم و اشتباه کردم ولی خیلی رو این باور دارم کار میکنم که خدا بخشندست و مهربون

و این احساس گناهی که بختک زندگیم بود خیلی کم شده و با خودم‌ صلح بیشتری پیدا کردم

از استاد عزیزم از کسی که منو نجات داد سپاسگزارم

استاد شما خیلی بزرگین خیلی و این حس عشق از تمام وجودم نسبت به شما جریان داره و خیلی دوستون دارم

خدایا شکرت