مصاحبه با استاد | تفاوت «تسلیم بودن دربرابر خداوند» با «تسلیم شدن دربرابر مسائل» - صفحه 111 (به ترتیب امتیاز)

بعد از سه ماه که شب و روز را با این صدا می گذرانم… چرا الان می خواهم بنویسم؟

بعد از تجربه ی گذشتن از تضادهای بسیار و طی کردن پله های تکامل که همچنان ادامه دارد… بعد از تجربه همزمانی ها… و گرفتن جواب سوالهای عمیق و چند بار گرفتن نشانه های واضح برای قدم بعدی ام از سایت در شرایطی که مستاصل بودم و ذهنم فلج شده بود…بعد تهیه دوره عزت نفس و شروع کار هر روزه و هر روزه روی خودم با ایمان کامل به تکامل…

حالا می نویسم…

چون با اتفاق امروز صبح دیگر نمی توانم تردید داشته باشم که در مسیری هستم که روحم را بی واسطه لمس می کند… و چه راهی آسان تر از این برای دسترسی به عمیق ترین لایه های روح که با اولوهیت یکی ست. منی که مثل همه تشنگان دیگر سالها به دنبال باز کردن پیچیدگیهای دور از دسترس وجودم بودم…

دیشب اتفاق عجیب و غیر منتظره ای برایم افتاد. بعد از این سه ماه که تضادهایم یکی یکی رفع می شد و لذت و آرامش را تجربه می کردم و با خیال راحت خواسته هایم را یکی یکی پیدا می کردم و با امید برایشان طرح

می ریختم و هدفگذاری و پیگیری می کردم… دیشب ناگهان به دلایلی که نمی فهمیدم از دسترس خارج شدم! پر از اضطراب فرساینده که جسمم را بی تاب و بیمار کرده بود و هر چه کند و کاو می کردم دلیل اصلی را نمی فهمیدم. دلایلی که پیدا می کردم انقدر ضعیف بود که با شگفتی تمام مرا مایوس می کرد…همین؟!همینقدر راحت روحم از دسترسم خارج شد؟ چرا نمی توانم دوباره به خواسته هایم چنگ بزنم و خودم را سرپا و امیدوار نگه دارم؟! چرا همه آن تکنیکها و دلخوشیها ناگهان اینقدر بی رنگ و بی معنی شد؟! یعنی اینقدر آدمیزاد تحت سلطه جسمش است؟! تحت سلطه هورمونها و جبری که جسمش به او تحمیل می کند؟!…

شب با حملات اضطراب و همینقدر خارج از کنترل من با سلطه هورمونها و امواج مغزی ناخودآگاه گذشت… با تپش قلب بالا و احساس بیماری واقعی جسمی!

و صبح با گریه برای تخلیه این رسوب اضطراب شروع شد…

در تلاش برای برگشتن به روتین روزانه زندگی به یاد صفحه اول سایت افتادم که چند بار با شگفتیها جوابهای مستقیم برای سوالها و تضادهایم گرفته بود.

گوشی را به دست گرفتم چشمهایم را

بستم و در حالیکه تپش قلب به سختی اجازه می داد، سعی کردم ارتباط گسسته ام را ترمیم کنم و حس کردم تپش قلبم کم کم آرام می شود… وقتی چشمم را باز کردم به صفحه ای هدایت شده بودم… به همین صفحه

وقتی جملات را خواندم اشکم جاری شد… باز هم اتفاق افتاد

هر جمله را که می خواندم بدنم آرام تر می شد…

می شنیدم که در گوشم نجوا می شد که آنچنان به خواسته هایت چسبیدی که خودت و خدایت را فراموش کردی…

از استاد شنیدم که «در هر جنبه ای، نگاه من این است که هرگز روی آن حساب باز نکنم و هرگز به آن وابسته نباشم. تنها دلیل هدایتم به تجربه این همه عشق، نعمت، سلامتی و خوشبختی، وجود این نگاه توحیدی است. »

پس قبل از رسیدن به خواسته هایم اول باید وابستگی به آن خواسته را از بین می بردم؟!

اگر این همه کندن از این شهر را می خواهم و رفتن به سرزمینی آباد و آزاد اول باید همینجا آرام بگیرم… همینجا زیر آسمان همین سرزمین

اگر توسعه کسب و کارم را می خواهم اول باید لذت را در هر لحظه آن تجربه کنم و نه فرار و نه بی قراری برای مرحله بعد را…

اگر روابط معنا دار و عمیق می خواهم با همین آدمهایی که همی حالا اطرافم هست باید آن را تمرین کنم…

حالا که می نویسم بدنم آرام است و می دانم که لحظه های دیگری هم خواهد بود که قوانینی را که فهمیدم فراموش می کنم و تضادها باز هم می آیند اما مثل همین امروز دوباره به مسیر بر می گردم و اجازه می دهم با قدمهای کوچک یا بزرگ روحم و وجود انسانی ام تکاملش رو تا ابد طی کند…

درود به شما استاد «ناب» که تاریک ترین شبهای روح را برایم چراغ بودید و امید و دلخوشی برگشت به مسیر