مصاحبه با استاد | مدیریت 2 خرابکار ذهنی با نامهای «ترس» و «طمع» - صفحه 14

درود بر مربی عزیز و دیگر دوستان

همه ما میدونیم که قدر و ارزش محتوای تک تک فایل هایی سایت بر کسی که واقعا دنبال شنیدن و یاد گرفتن هست و در واقع مثل من “سامع!” هست بر کسی پوشیده نیست و نیازی به مقدمه چینی و شاید تعریف و تمجید نداره. اما امروز یه جمله حاشیه ای تر که وسط تعریف های استاد گفته شد و شاید خیلی ها توجهی بهش نکنند، بیشترین تأثیر رو روی من گذاشت و به دلم نشست. اون جمله این بود که “من رشد میکردم ولی زجر هم میکشیدم چون قوانین رو بلد نبودم!”. بخاطر همین اومدم اینجا بنویسم که اگر افرادی هستند که تضادی در ذهن دارند، مشابه آنچه که من باهاش رو به رو بودم و با شنیدن این جمله دری به دنیای آگاهی جدید به روم باز شد، زوتر به نتیجه برسند و قت کمتری صرف برطرف کردنش کنند.

من عاشق رشدم من شیفته آگاهیم و به معنای واقعی گوش جان میسپارم به آدمها و دنبال یادگرفتنم از هر آدمی و هر موقعیتی تو زندگیم. چه کودک دوساله باشه، چه یه آدم معمولی که تو روزمرگیهام باهاش برخورد میکنم، چه یک پیر فرزانه باشه، چه کتاب باشه چه فایل صوتی باشه. در تمام مسیر زندگیم که تا الان طی کردم هم به جرئت میتونم بگم رشد فردی و درونیِ روبه رو شدن با هر تضادی خیلی خیلی پررنگ تر از موفقیت و شکست ظاهری حاصل از اون تضاد برای من بوده. من عاشق این مسیر و این حاصل و نتیجه درونی هستم و حاضر نیستم ازش دست بکشم، اما! اما همیشه با این رشد من زجـــــــــــت کشیدم. واقعا زجر کشیدم و همیشه هم از دیگران میشنوم و حتی خودم به خودم میگم که عیبی نداره، خوب “رشــــــــــــــد درد داره و این انتخاب تو هست” انگار پذیرفته بودم که بهایی که من بابت این رشد دارم پرداخت میکنم همون زجر و درد همراهشه. الان که مرور میکنم من معمولا نتیجه هر تصمیمم موفقیت بوده ولی همیشه با چالش هایی رو به رو میشم تو مسیر موفقیت که کمتر کسی رو به رو میشه. بارها شده که مسیر مشابهی رو با دیگران شروع کردم و اونها به راحتی آب خوردن به مقصد رسیدند اما من هر روز یه مانع عجیب غریب جلوی پام سبز شده. درسته که آنچه که من تو این مسیر یاد گرفتم شــــاید در باطن خیلی خیلی بیشتر از بقیه بوده و همراه با رشد معنوی و درونی و در یک کلمه “تکامل” و بالاخره هم همیشه به مقصد رسیدم، اما ظاهرم بر خلاف درونم آش و لاش بوده و نفسی برام نمیموند. و من انگار که عادت کردم به این آش و لاشی و پذیرفتمش دیگه!

حتی، حتی یاد گرفتن قوانین هم برای من درد داشته تا الان. درسته که عطش من به این رشد و بلوغ من رو به مسیر اصلی هدایت کرد و با قوانین آشنا شدم اما اینجا هم باز هم درد وجود داشت برای من. در واقع من خیلی خوب دارم رشد میکنم و پله پله بالا میرم و هر روز و هر لحظه بهتر و بهتر و صحیح تر درک میکنم. رابطه ام با خدا بسیار بسیار قوی تر و خالص تر شده، زیبایی های جهان برام واضح تر شده و …. اما همیشه برام سوال بود که ای بابا همه این نتایج درونی و بیرونی که گفته میشه من دارم پله به پله به دست میارم ولی چرا بالا رفتن از این پله ها اینقدر سخته. چرا اینقدر سرعت کمه؟ چرا اینقدر مانع سر راهم سبز میشه؟ مگه این همون مسیر درست نیست؟ این که دیگه باید هموار باشه. حتی یه فایلی با همین مضمون هم توی ساید هست که راه خدا همواره و سختی نداره. این خودش شده بود تضاد برای من. و انگار امروز جوابش رو گرفتم. باور من این بوده که ” رشد درد داره” و حالا فهمیدم که نه رشد میتونه لذت بخش باشه.

ساختن و به دست آوردن و حل مسئله با هر شکل و فرم ظاهری که باشه برای من لذت بخش ترینه اما انگار که برام به اشتباه جا افتاده بود که این ساختنه یعنی رو به رو شدن با مانع! طوری که تو هر مسئله ای 90 درصد انرژی من صرف رفع مانع شده و 10 درصدش صرف طی کردن مسیر عادی که برای اون ساختن لازمه. و اونقدر علاقه من به این ساختن و پیش رفتن شدید بوده همیشه که هیچ وقت نایستادم و برنگشتم و هرطور بوده ادامه دادم. خیلی وقتا شده که مجبور شدم مدتها متوقف باشم اما هیچ وقت برنگشتم و شده با سرعت یک نانومتر در ساعت! ادامه دادم. و امروز درک کردم که معضل من رسیدن به نتیجه نیست، من مشکل حادی در ایمان به خدا، اعتماد به نفس، عزت نفس و هر آنچه که اینجا یاد میگیریم و تقویت میکنیم نبوده بلکه معضل من نحوه رسیدن بوده، همواری مسیر بوده. باور من این بوده که مسیر درستِ رشد درد داره و به همین خاطر هم درد میکشیدم. وای که چه شود اگر این باور غلط از بین بره. چه عشقی میکنم من! چه لذت هایی در انتظارمه!

ممنونم از خدای بزرگ که شرایطی فراهم کرد که با یک جمله ساده و بدون زجر و درد بزرگترین پاشنه آشیل من رو به من فهموند.

با آرزوی شادی و لذت و مسیر هموار برای همه عزیزانم