مصاحبه با استاد | فرهنگ ناب «لا اِکْراهَ فِی الدّین» - صفحه 23

سلام

همه چی تکامل داره.توی درک الهامات و بعد عمل بهشون هم الهامات هم تکامل باید طی بشه.من یکسال پیش اگر میخواستم در مورد الهامات صحبت کنم، هنوز برام گنگ و نامفهوم بود و خیلی به ندرت شاید ازش بهره میبردم.خب هرچی گذشت خیلی بهتر شد و جوری شد که واقعا در عرض چند ثانیه تصمیم میگرفتم برای اقدام به الهامات.البته خیلی جاها هم چون باورهام هنوز مشکل داشتن عمل نمیکردم که هرچی گذشت تو اونا هم بهتر شدم.مثلا یه نمونه که عمل کردم این بود که با دوچرخه به سمت خونه میرفتم و قبل اینکه برسم به چهارراه و ازش رد بشم و همون مسیر همیشگی رو برم، یه حسی گفت بپیچ به چپ و برو تو خیابون بزرگمهر.بعد سریع نجواها شروع شد که نرو راهت دور میشه ، میخوای بری که چی بشه، حالا الکی بری که چی. اینا و یه چیزایی مثل اینا اومد تو ذهنم ولی یهو به خودم آمدم و گفتم نه من باید به الهامم اعتماد کنم و همه اینا توی چند ثانیه بود.چون تا چهارراه فاصله چندانی نداشتم.رفتم.دوباره یکم که رفتم بهم گفت بپیچ به راست خیابون فلان.ایندفعه هم اومد نجواها ولی خیلی سریعتر از قبل محو شدن.رفتم و توی اون خیابون من دو تا کارواش دیدم که جدید بودن و ندیده بودمشون و هردو هم شلوغ و پر مشتری که کلی کیف کردم از این فراوانی جهان.کلی باورم تقویت شد.فاصله این دو کارواش از هم زیاد هم نبود ولی هردو خدا رو شکر پر از مشتری بودن.همشم تو ذهنم بود که خدا حتما میخواد ایمان منو بسنجه که گفته از این مسیرها بیام.پس باید برم.چقدر این قضیه تو شناخت الهامات بهم کمک کرد.یاد این داستان قرآنی افتادم که میگه نبوده ما به پیامبری الهام کنیم یا همون وحی و شیطان نجوای خودش رو قاطیش نکنه.یعنی همیشه این هست ولی ما باید آگاهانه کنترلش کنیم.حتی توی نوشتن این متن من یادم نبود که در مورد این قضیه حرف زده بودم قبلا یا نه و یهو یادم اومد که یه جایی گفتم و نجوا میخواست منصرفم کنه و گفت پاکش کن، خوب نیست دوباره بنویسی ولی گفتم نه و حسم میگفت باشه چون برای خودت هم خوبه که این مثالای خوب یادت بمونه که خدا چطور هدایتت میکنه به جای درست فقط تو باید خودت رو رها کنی تو آغوشش و بزاری ببردت به اونجایی که باید بری.

مورد دوم که حسم گفت صحبت کن همون بحث رقابت هست.الان که داشتم به اوایل شروع کارم با اساتید موفقیت نگاه میکردم( اساتید میگم چون هنوز اون موقع به این درک نرسیده بودم که استاد از همه بهتره و باید فقط با استاد باشم و بقیه کات.ولی خیلی زود اینو از فرکانس استاد گرفتم) اون اوایل خیلی دوست داشتم که یک باشم حالا اول تو شهر خودمون بعد استانی بعد کشوری و همینطور بالاتر و واقعا این بهم انگیزه میداد ولی هرچه گذشت دیدم دارم حتی دورتر هم میشم از چیزی که میخوام و بهش نمیرسم و فقط دارم خودمو عذاب میدم.یعنی واقعا برای شروع خوب بود ولی ادامه نه.از وقتی روی عزت نفسم کار کردم و گفتم نه آقا اصلا من میخوام فوتبال بازی کنم چون عشقمه چون لذت میبرم چون حال میکنم باهاش.چکار دارم که از کی عقبترم یا چه کمبودی میبینم که بخوام خودمو ثابت کنم به بقیه و مثل اون دونده ای بشم که به جای اینکه روی کار خودش تمرکز کنه ، مدام دور و اطراف رو نگاه میکنه که مبادا کسی ازش جلو بزنه و به خاطر اینکار فقط سرعت و کیفیت خودش رو پایین میاره.

توی ۶ ماه اخیر انقدر همه چی خوب بوده که حد و حساب نداشته و واقعا توی کارم پیشرفت کردم و به سطح بالاتری رسیدم و از لحاظ اعتماد بنفس هم رشد داشتم و علتش هم همین بود که این رقابت کردن و بهتر شدن از بقیه و گرفتن تایید و تحسین از بقیه یا زدن تو سر بقیه که البته این کم بود و خودمو ثابت کردن به دیگران که بیشتر بود، خیلی کمتر شد توی وجودم و به هماهنگی بیشتری رسیدم با درونم.

خدا رو سپاسگزارم بابت این حال خوبم و این قوانین بدون تغییرش و بابت خودش که حضورش در قلبمه و همیشه بهم آرامش و اطمینان میده.