چگونه ذهنمان ما را فریب می دهد

به نام خدای مهربان

خداوندی که ایمان بهش باعث پیشرفت روزافزون و بهبود مداوم شرایط زندگی ما می‌شه.

مخصوصا در 3 سال اخیر، خیلی وقت ها پیش اومده که خواستم کاری رو شروع کنم یا در راستای اصلاح اتفاقی که برام افتاده قدم بردارم، اما ذهنم به طرز خیلی شدیدی به دلیل یک اتفاق بدی که افتاده بود و من با عدم کنترل ذهنم و عدم درک این موضوع که این ترس منه که داره ذهنم رو رهبری می‌کنه تا من نتونم در راستای بهبود و اصلاح اون کارم قدم بردارم، همواره داشتم در اون موضوع پسرفت می کردم و هیچ کاری در موردش نمی‌کردم و کاملا بی انگیزه شده بودم و راه برگشتی برای خودم نمی‌دیدم.

بخوام به طور شفاف و واضح بگم، من از پیش دبستانی تا پایه نهم، شاگرد اول بودم و بسیار بسیار نمرات خوبی داشتم، همه معلم ها منو بعنوان یکی از برترین شاگرداشون می‌دونستن و توی مدرسه همه کادر من رو بعنوان یک شاگرد نمونه و یک الگو به یاد می‌اوردن. اما وقتی وارد کلاس دهم شدم این موضوع تغییر کرد. از اونجایی که از اواسط کلاس هشتم تا اواخر کلاس دهم، برهه ای بود که بیماری کرونا وارد زندگی‌هامون شده بود و مردم همه خونه نشین شده بودن، این طبیعی بود که کلاس های ما هم به صورت مجازی پیش بره و من از خونه درس رو دنبال کنم. اما نکته اینجا بود که من بدلیل اینک هاز لحاظ ذهنی اونقدرا آرامش نداشتم، نمی‌تونستم روی درس تمرکز کنم و می‌تونم بگم اصلا درسی نمی‌خوندم و کل اون سال دهم من به بازی کردن، یوتیوب دیدن و فیلم و سریال دیدن گذشت. و طبیعتا در امتحانات پایان ترم نتایج خوبی رو هم نگرفتم. و ای موضوع برای سال یازدهم من هم به شدت صادق بود و همچنین تا حد زیادی سال دوازدهم من هم درگیر این باور بود که:

اون دوران بچگی تو بود که می‌تونستی درس بخونی و درس رو بفهمی و الان دیگه هرچقدر هم که بخونی هیچی متوجه نمی‌شی

در حالی که این باور به شدت اشتباه بود؛ چون من اصلا درسی نمی‌خوندم که بخوام چیزی متوجه بشم و صرفا با گذشت زمان چون خودم رو با بقیه افراد مقایسه می‌کردم که اونها از من بهترن و اوضاع اونها خیلی بهتر از منه، من هرگز نمی تونم به اون حد از فهم در مورد فلان موضوع درسی برسم.

در حالی که سه تا مثال نقض در همونجا وجود داشت که من اصلا بهشون توجه نمی‌کردم.

1. پیشرفت بسیار شدید من در بحث فوتسال اونم بعد از 2 سال بی تحرکی و بازی نکردن بخاطر مصدومیت

2. بالاترین حد زبان در مدرسه بالاتر از هرکس دیگه ای (چون از 7 سالگی داشتم زبان می‌خوندم و هنوزم با علاقه می‌خونم و دنبال می‌کنم)

و 3. تمامی دفعاتی که معلم ها چیزی پرسیدن و من تونستم به راحتی جواب بدم یا تمامی مثال هایی که حل کردم و تمامی موضوعاتی که تونستم در اونها حرفی برای گفتن داشته باشم.

و وقتی که تازه وارد دانشگاه شدم فهمیدم که چقدر این باور ناشی از احساس عدم لیاقت و البته عدم درک قاون تکامل بوده که من رو از خودم (و نه از هیچ کس دیگه ای) عقب نگه می‌داشته و من رو محدود می‌کرده.

ب) مدت ها بود که من می‌خواستم تمام وقتم رو صرف کارهایی که عمیقا بهشون علاقه دارم بکنم و هر روز زندگیم رو به انجام اون کارها بگذرونم و نکته اینجا بود که اون کارها رو تا حد امکان در هر روز از زندگیم انجام می‌دادم و شاید بگم تنها بخش مورد علاقه‌م در روز که با اشتیاق فراوان منتظرش بودم همون بخشی بود که از دانشگاه می‌رسیدم خونه و شروع می‌کردم به کار کردن بر روی خودم، ورزش کردن،‌طراحی و زبان خوندن. اما یه نکته ای وجود داشت و اون هم این بود که نمی‌تونستم تمامی انرژیم رو صرف اون کارها کنم چون زمان زیادی از روز من صرف رفت و آمد دانشگاه و خود دانشگاه می‌شد و این مسئله علاوه بر عدم علاقه من به درس های رشته‌م باعث شده بود که من در طول روز حجم عظیمی از انرژی رو در راستایی به نام دانشگاه که هیچ علاقه ای بهش نداشتم و بدون انگیزه و عشق می‌رفتم هدر بدم و طبیعتا هیچ بازدهی بالایی ازش نداشته باشم. (که همین احساس عدم لیاقت من برای اینکه زمانم رو برای آنچه که می‌خوام صرف کنم و این احساس ترس از اینکه اگر مادرم یا فلانی بفهمن قراره چه واکنشی نشون بدن و من رو شماتت کنن باعث شده بود من 1 سال و نیم در این رشته بمونم و دانشگاه برم چون می‌ترسیدم و خودم رو و خدای خودم رو باور نداشتم.)

اما الان که بر سر این فایل در حال کامنت گذاشتن هستم، چند هفته ای می‌شه که از دانشگاه اومدم بیرون، کلاس ها رو شرکت نمی‌کنم، تنها دلیل رفت و آمد من به دانشگاه اون بخشی ازه که هنوز باهاش ارتباط خوبی دارم و ازش لذت می‌بردم که انجمن باشه، هر روز من از صبح که بیدار می‌شم تا لحظه ای که به خواب می‌رم به کار کردن بر روی خودم، انجام کارهای مورد علاقه‌م و بهبود دادن عملکردم در حوزه های مختلف زندگی‌م می‌گذره و اون لحظه ای که تصمیم گرفتم به خاطر خودم، بخاطر کسی که بیشتر از همه دنیا براش ارزش قائلم و می‌خواستم برای اثبات این حرفم کاری رو در راستای رضایتش و پیشرفتش انجام بدم، از دانشگاه بیام بیرون و دیگه هرگز توی زندگیم کاری رو که بهش علاقه ای ندارم نجام ندم، پرافتخارترین لحظه زندگی منه و من بخاطرش به خودم به شدت افتخار می‌کنم و از خدای خودم ممنونم که به من این شهامت رو داد که من این کار رو برای خودم انجام بدم.

ج)