ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1 - صفحه 61 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدا

استادان عزیزم سلام

من این فایل روچندروز پیش روی سایت دیدم وبه محض خوندن سوال اول چنان مقاومتی درمن به وجود اومد که نه بابا تواز موفقیت همه خوشحال میشی این چه سوالیه که بشینی ببینی وجواب بدی واز این حرفها

حتی اینقدراین مقاومت شدید بود که تا سه روز من فایل رودانلودنکردم

وبالاخره دوروز پیش دانلودش کردم وبه خودم قول دادم که حتما تمرینش روانجام میدم ،با اینکه این همه مدت از ورود من به سایت میگذره اما این سوال خیلی برام دردناک بود والبته جوابی که دادم هم باعث شد به رفتارهام بیشتر دقت کنم

من درابتدانوشتم که از اینکه هرکس به موفقیت برسه من خیلی خیلی خوشحال میشم ونوشتم مثلا حمیدبرادرم بعداز 20سال خدمت رئیس بانک شد ومن کلی بهش تبریک گفتم اما ،وقتی نوشتم اما ذهنم گفت ببین مریم یه جای کار میلنگه واونم اینکه من هربارکه زن وبچه هاش رومیدیدم حالم بدمیشد ازاینکه هربار یه سرویس طلا میندازه ،یااینکه هرسال ماشینشون روعوض میکنن ،یا اینکه اون که مثل من دغدغه مالی نداره ،یااینکه اصلا اون زنش کارنمیکنه چرا من باید بابدبختی کارکنم ،آخرش هم بدهکارهمه باشم وسرووضعم از همه نامرتب تره !!!!!

استاد وقتی اینونوشتم متوجه شدم چرا این تمرین رودادید وچرابایدمتعهدانه حتما بنویسیمش ،

تونوشته های من جلواسم همه یه اما وجود داشت از حسادت وناراحتی ازبابت اینکه چرابقیه بهم هیچ کمکی نمیکنن ومن چرا باید اینقدر بدبخت باشم درصورتی که سالهاست فکر میکردم من دیگه ذهنیتم نسبت به همه عوض شده وچرا زندگیم اینقدر عجیب وغریب نادرسته وهیچی سرجاش نیست

همون موضوع که آشغالها رومیزاشتم زیر مبل کاملا درسته

استاد من ازموفقیت هیچکس خوشحال نمیشدم وبرعکس موفقیت هرکسی روکه میدیدم حالم روز به روز بدتر میشد ،چون قانون تکامل رودرک نکردم !!چون متوجه پشتکار آدمها نبودم

چون ناامید شدم وخودم روبا همه مقایسه کردم جزباخودم

استاد وقتی داشتم مینوشتم تودفترم حالم خیلی بد شد الان دوروز هست میخوام کامنت بزارم اما وقتی کامنت آیدارو دیدم به عنوان کامنت برتر گفتم مریم چی میخوای بنویسی توحتی بلد نیستی به درستی کلمات روکنار هم بزاری وبنویسی

اما به خودم نهیب زدم وبه یاد آوردم دستاوردهایی که تواین مدت داشتم ،من ازیک حال وحشتناک روحی با خوردن کلی قرص افسردگی واز یک بدهی بسیار زیاد برای اون موقع من ،وبا هیچ مهارتی و….کلی داستان ازدادگاه وپاسگاه الان به جایی رسیدم که اصلا قابل مقایسه باقبلم نیست واین مقایسه با دیگران منو دچاریاس وناامیدی کرد ودوباره حالم روبد کرد به ،طوری که به موفقیت همه ناامیدانه نگاه میکردم وپس رفت کردم تاجایی که الان دوماهه دست از کارکردن هم کشیدم وباحال بد وپرازاسترس وناامیدی داشتم زندگی میکردم ومیگفتم خدایا ایرادمن ازکجاست ؟؟

استادبرام عجیبه که دارم اینها رومینویسم واصلا نمیدونستم این کلمات تووجودم هست

حالا که مینویسم متوجه میشم ایراد کار از کجاست ،استاد من به خودم بارهاوبارهاقول دادم که این روند رودنبال کنم ولی هربار یه کم که ازسایت فاصله میگیرم زندگیم دگرگون میشه وروبه پایین میرم ،

ازتون سپاسگزارم که باعث شدید امروز بعداز41سال عمری که ازخداگرفتم متوجه اشتباهم بشم

استاد من برای بهبود این وضع دارم آگاهانه سعی میکنم دیگران روتحسین کنم ،یه جاهایی موفق میشم اما توی ذهنم مدام تکرارمیشه که اصلا موفق نمیشی نمیخوادزورالکی بزنی ،حالا که چی موفقیت یکی دیگه روتحسین کنی وهزاران نجوا ،اما دارم تلاش میکنم که به زورذهنم روعادت بدم به اینکه تحسین کنم

ویک ایراد اساسی که تووجودم با نوشتن این تمرین پیداکردم اینه که ،من مسئولیت صددرصدزندگیم رواصلا نمیپذیرم وهمش میگم به من چه وظیفه شوهرمه بره کار کنه به من چه

واینومتوجه شدم درصدبالایی از اینکه من همیشه کارهام رونصفه نیمه انجام میدم اینه که مسئولیت زندگیم رومیخوام بندازم گردن شوهرم

استاد ازتون سپاسگزارم به خاطر این سوال بسیاربه جا ومناسب که ذهنیت منو نسبت به خودم داره باز میکنه ومنو متوجه اشتباهم میکنه ،

من دیشب توخواب مچ خودم روگرفتم که از موفقیت یکی از همسایه هادچارحسادت شده بودم وگفتم حتما امروز کامنتم رومینویسم تا یادم باشه چطورباید ذهن وقلبم روعوض کنم واز اول زندگیم روبسازم دارم سعی میکنم مسئولیت زندگیم روبپذیرم چون وقتی از صمیم قلبم پپذیرفتم نصف راه رورفتم وتوقعم از آدمهای اطرافم صفر میشه واونوقته که خودم زندگی که دوست دارم رومیسازم ،

ازخدامیخوام هدایتم کنه به راه راست ،راه کسانی که به آنهانعمت داده

باتشکر