تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۵ - صفحه 6

بنام خالق یکتا!

خدارا شکر

152 روز

خدارا شکر می کنم بخاطر عضویتم درین سایت فوق‌العاده که حضورم رو درین مکان بهشتی مدیون هدایت پروردگارم هستم،

تو زندگیم از سن نوجوانی تا الانم تو زمنیه های مختلف نظر به شرایطم موفقیت های زیادی داشتم،

ولی متاسفانه بلد نبودم از موفقیت هام پلی بسازم واسه عبور از چالش های زندگیم و رسیدن به موفقیت های بیشتر،

خدارا شکر از موقع که عضو این سایت بی نظیر هستم یاد گرفتم چجوری نقاط قوتم رو یاد آوری کنم و ازشون به نفع خودم استفاده کنم و باور های قدرتمند کننده بسازم،

مخصوصا دوره ای فوق‌العاده احساس لیاقت که باعث شد سفری داشته باشم به دورن خودم و از نو باز سازی کنم هر آنچه که توسط عوامل بیرون تخریب شده،

شروع دوره ای احساس لیاقت شروع خود شناسی من بوده و این خود شناسی تا آخر عمرم ادامه خواهد داشت،

از سن 10 سالگی به بعد شروع موفقیت هام بود،

12 سالم بود که کلاس طراحی دوخت شرکت کردم تو کشورم خودم(افغانستان) جز کم سن ترین افراد اون کلاس بودم و توانستم با رتبه اول دوره ای آموزشی ام رو به اتمام برسانم،

تو مدرسه همیشه جز شاگرد اول کلاس بودم، و مورد تحسین و تشویق اساتیدم بودم،

15 یا 16 سالم بود که به عنوان مدرس طراحی دوخت تو یه آموزشگاه فعالیتم رو شروع کردم،

دوران مدرسه رو موفقانه تمام کردم و کلاس های پیش کنکوری رو شرکت کردم،

توانستم موفقانه به یکی از دانشگاه های دولتی مطرح توی (افغانستان،هرات) قبول بشم،

خیلی تلاش کردم تا توانستم توی اون دانشگاهی که خیلی ها آرزو شون بود قبول بشم،

سال 1400 بنابر شرایط و مسائلی که تو افغانستان ایجاد شد

اقدام به مهاجرت کردیم با خانواده

میتونم بگم جز سخت ترین کار های بود که تو زندگیم انجام دادم و جز بهترین اتفاقات زندگیم بود،

توی این چهار سال و اندی که از مهاجرتم به ایران می گذرد اتفاقات خیلی خوبی برایم افتاد که بزرگترینش آشنایی ام با استاد عزیزم و این آگاهی های فوق‌العاده است،

خدارا شکر می کنم که توی این دوسال و اندی که توی این مکان بهشتی حضور دارم، تحولات عظیمی تو شخصیتم و تو روند زندگیم ایجاد شده

فاطمه حبیبی الان هیچ شباهتی با فاطمه ای 2 سال قبل دو ماه قبل و حتی دو هفته قبل نداره،

خدارا شکر می کنم که هر روز شاهد تغیرات مثبت تو شخصیتم و تو زندگیم هستم،

تمام تلاشم این هست که این آموزشات رو تو زندگیم عمل کنم و باهاشون زندگی کنم،

بهترین لحظه برام زمانی هست که پا بزارم رو ترسام حتی اگر خیلی کوچیک باشه،

هر روز به این فکر می کنم که چطور میشه بهتر زندگی کرد، چطور میشه با اعتماد بنفس تر زندگی کرد، چطور میشه احساس لیاقت درونی رو باز سازی کرد،

یه اتفاق که امروز برا خودم رقم زدم و خیلی خوشحالم کرد اینکه:

من کلا آدمی نیستم که بخواهم از کسی عذر خواهی کنم،

همیشه سعی می کنم که کاری انجام ندم یا اشتباهی نکنم که بقیه از من دلخور و یا ناراحت بشن، که بهدش بخواهم معذرت خواهی کنم،

حتی اگر خواسته ای خودم زیر پا بشه و یا حرفم نگفته بمونه،

خدارا شکر تو دوره ای احساس لیاقت یاد گرفتم که حرفم رو بگم و اولویت اول خودم باشم،

تو جلسه 3 یادگرفتم که واسه خودم مرز و محدوده داشته باشم،

روز پنجشنبه همکارم تو محیط کار ازم یه درخواستی داشت تو یه قسمتی ازم خواست باهاش ‌کمک کنم و این درحالی بود که اگر با اون کمک می کردم از کار خودم عقب می‌افتادم و نمیتونستم رو برنامه ای خودم تمرکز کنم،

وقتی همکارم ازم خواست کمکش کنم بهش گفتم برنامه ای خودم اولیت هست و من باید تمرکزم رو کار خودم باشه،

این حرفم ناراحتش کرد،

ولی اگر نمیگفتم قطعا که خودم ناراحت میشدم بخاطر فشار زیاد کاری،

ناراحتی او را ترجیح دادم به ناراحتی خودم،

امروز رفتم دیدم که رفتارش با من عوض شده و خیلی جو سنگین رو تو محیط کار احساس کردم

که باعث می‌شد حسم بد بشه،

بهش گفتم من عذر خواهی می کنم اگر ناراحتت کردم ولی واقعا شرایط همکاری باهات رو نداشتم،

یکم باهم حرف زدیم و این جو سنگین عوض شد و نرمال شد،

خیلی اعتماد به نفسم بالا رفت،

در واقع من توانستم دوتا نکته آموزشی رو عملی کنم،

اول اینکه به خودم و زمانم ارزش قائل شدم و خودم رو اولویت قرار دادم،

دوم اینکه همیشه ترس داشتم از عذر خواهی کردن و کمتر پیش اومده که من از کسی معذرت خواهی کنم که امروز خدارا شکر این اجازه رو به خودم دادم و انجامش دادم و بعدش خیلییی احساس سبکی کردم،

خدایا هزاران بار سپاسگزارم ازت بابت همه چی…!