سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 250 - صفحه 2

بنام خالقی که عشق را آفرید

درود به خانواده دوست داشتنی عباس منش امیدوارم حال دل همتون عالیِ عالیِ عالی باشه.

سپاسگزارم از خالقم که از طریق دستان استاد عزیز فایلی سراسر زیبایی و نکات مثبت را به من هدیه داد.

و ممنونم از استاد و خانم شایسته عزیز.

—————————————————————————————————————————————————————————————————————

گوش کن… می‌شنوی؟

در سکوتِ درونِ همه‌ی ما، یک صدا هست.

یک صدای آرام که گاهی مثل یک نسیم می‌وزد و گاهی مثل یک طوفان، تو را به حرکت وامی‌دارد.

تمام این سفرنامه، سرودِ گوش سپردن به همین نواست.

سرودِ شجاعتِ رها کردنِ نقشه‌ها و سپردنِ فرمان به دستِ آن راهنمای نادیدنی.

این سفر، داستانِ اعتماد است. اعتماد به حسی که وقتی می‌گوید «برو»، تمام منطق‌ها و آمادگی‌ها را کنار می‌گذاری و قدم در جاده‌ای می‌گذاری که انتهایش را نمی‌دانی.

این یعنی ایمانِ محض. یعنی بدانی که بهترین مسیرها، از جاده‌های ناشناخته می‌گذرند.

درس این سفر، یک کلام است: «خودت را از میان بردار!»

بردار آن منِ برنامه‌ریز را، آن منِ منتقد را، آن منی که فکر می‌کند راه را بهتر از خدا می‌داند.

آن وقت ببین که چگونه کائنات برایت دست به کار می‌شود.

تو برای کمک به یک دوست می‌روی، اما مسیرت به دیدار با «بانوی بزها» و تجربه‌ای ناب ختم می‌شود.

تو از عبادتِ بت‌ها و واسطه‌ها دلگیر می‌شوی، اما خداوند در جواب، تو را به زیباترین جاده‌ی کنار اقیانوس هدایت می‌کند تا با زبانِ طبیعت و عظمت، پاسخت را بدهد.

این داستان به ما فریاد می‌زند که معجزه، در همین لحظه‌های بی‌برنامه پنهان شده است.

در طعمِ توت‌فرنگی‌ای که خودت از بوته می‌چینی، در رقصِ آزادانه‌ی طاووس‌ها در کوچه‌های شهری غریب، در گرمای دورهمی با دوستانی که خدا سر راهت گذاشته، و در طعمِ کبابی که بوی رفاقت می‌دهد.

این‌ها پاداش‌های تسلیم شدن است.

پس، ای رفیقِ راه، هر جا که ایستاده‌ای، لحظه‌ای درنگ کن.

به آن صدای درونت گوش بسپار. شاید دارد تو را به سمتِ یک جاده‌ی فرعی، یک دوستیِ تازه، یا یک مزرعه‌ی توت‌فرنگی دعوت می‌کند.

از مقاومت دست بردار. اجازه بده او تو را ببرد.

چرا که خداوند، همیشه ما را به جاهایی بهتر از آنچه خودمان آرزو کرده‌ایم، هدایت می‌کند.

سفرِ حقیقی، همین است. رها شدن در آغوشِ هدایتِ او.

—————————————————————————————————————————————————————————————————————

اینم متن کامل سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 250 برای آن دوستانی که میخواهند نکته برداری کنند.

با عشق تقدیم نگاه زیباتون

سلام به دوستای عزیزم. در سریال سفر به دور آمریکا دارید تصاویر شهر زیبای سانفرانسیسکو رو می‌بینید و من می‌خوام در مورد داستان این سفر و هدایت‌های الله صحبت کنم. همون‌جوری که قبلاً تو قسمتای قبلی گفتم، یه حسی به من گفتش که برو توی جاده. با اینکه خودم خیلی آمادگی مسافرتو نداشتم ولی خب اون حسه هی شدید و شدیدتر می‌شد که قراره یه سری اتفاقات بیفته و حرکت کن که هم‌زمان شد با همون دوست عزیزمون که به من خبر دادن که سرطان گرفته و بعد من گفتم شاید می‌تونم به اون دوستمون کمک کنم و البته که از قبلش هم به دوستانم تو فلوریدا گفتم. گفتم که برنامه من این بود که برم مسافرت و یک حسی من به من می‌گه حرکت کن. هم‌زمان شد با اینکه این بنده خدا به من زنگ زد و من گفتم شاید بتونم کمک کنم؛ ولی یه جورایی می‌دونستم که احتمالاً اونا آمادگیشو ندارن برای تغییر روش تغذیه‌شون. ولی از اون‌ور هم گفتم شاید قراره باشه که من دست خداوند باشم برای کمک به اونا. در عین حال هم خودمو آماده کرده بودم که اگر که مقاومت داشتن، اصراری نکنم و خب دیدیم که مقاومت داشتن و بعدش هم من ادامه دادم، رفتم سمت کالیفرنیا و اونجا هم خیلی هدایتی دیگه.

بدون اینکه زنگ بزنم اون مدیتیشن ریتریت رفتم و چقدر اتفاقات جالب افتاد و چقدر آدمای فوق‌العاده رو دیدم. چقدر مراسم جالبی داشتن. تو اون مدتی که من اونجا بودم چند تا، چند تا مراسم داشتن که سالیانه یه بار برگزار می‌شد و من اونجا بودم و دیدم. حالا خیلی‌هاشو فیلم نگرفتم؛ ولی تجربه خیلی خوبی بود. با آدمای زیادی صحبت کردم. خیلی احساس خیلی خوبی به من می‌داد. فضا، هوا، نمی‌دونم، طبیعت، همه‌چیز، همه‌چیز بی‌نظیر بود. حتی گوت لیدی هم که تو قسمتای قبل دیدید، خب اصلاً تو برنامه نبود؛ چون اون کارما یوگی کلاً کارش جای دیگه‌ای بود و اتفاقی که افتاد این بود که اون گوت لیدی، اون فردی که داشت بهش کمک می‌کرد رفت و اون دست‌تنها شد و بعد من تقاضا کردم که برم به اون کمک کنم و اون همه تجربه خوب و اون انسان فوق‌العاده رو ملاقات کردم که چقدر دوست‌داشتنی بود و می‌خوام در مورد تجربه هدایت و اینکه چطور اصلاً این سفر ایجاد شد و چه درس‌هایی برام داشت صحبت کنم.

وقتی که من رفتم مدیتیشن ریتریت، نمی‌دونستم اصلاً چه چیزی رو می‌خوام ببینم. تا حالا تو این فضاها نرفته بودم تو این بحث مدیتیشن و این صحبت‌ها. رفتم اونجا و دوست داشتم که تجربه کنم و هر روز مدیتیشن می‌کردیم یک ساعت و خورده‌ای؛ ولی یه چیزی که برای من یه ذره شاید مقاومت ایجاد می‌کرد این بود که اون‌ها یه سری مجسمه داشتن و یک سری اساتید معنوی داشتن که قبل از هر دعایی از اون‌ها یاد می‌کردن و یه جورایی از اونا تشکر می‌کردن و جلوی مجسمه‌های اونا عبادت می‌کردن که خب خیلی من مقاومت داشتم؛ ولی همیشه وقتی که من داشتم مدیتیشن می‌کردم، وقتی که اونا اون در واقع عبادت‌هاشون رو در معطوف می‌کردن به اون افراد، من تو ذهن خودم با خدای خودم صحبت می‌کردم و از خداوند سپاسگزاری می‌کردم به‌خاطر هدایت‌ها و به‌خاطر نعمت‌هایی که داده و یک بار هم توی جلسه‌ای که داشتن آموزش می‌دادن، من سؤال پرسیدم که چرا باید در واقع تو این فضای معنوی و فضایی که خداوند ایجاد کرده همه ما رو هدایت داره می‌کنه، چرا باید این افراد رو عبادت کنیم یه جورایی و ازشون تشکر کنیم و این‌قدر در واقع مرکز توجه ما باشن و اون‌ها هم همون جواب نخ‌نما این که توی قرن‌های گذشته در تمام مذاهب اومده جواب دادن که بله، از اونجایی که ما انسان‌های انسان‌هایی هستیم که خیلی دور هستیم از فرکانس خداوند و اون‌ها، اساتید معنوی ما بسیار بسیار به خداوند نزدیک‌تر بودن، ما از اون‌ها استفاده می‌کنیم و یه جورایی به اون‌ها می‌گیم درخواست‌هامونو و از اونا می‌خوایم که اونا به خدا بگن به‌خاطر اینکه اونا نزدیک‌ترن به خدا. همون داستان هؤلاء شفعاؤنا عند الله توی قرآن دیگه. همون داستان همیشگی که انسان‌ها همیشه فکر می‌کنن که از خداوند دور هستن و یک میدل‌من، یک در واقع یه سری افراد یا یه سری چه می‌دونم، آبجکت‌ها، یه سری بت‌هایی رو باید داشته باشن برای اینکه بین اون‌ها و خدا شفاعتی کنه و سر همین قضیه، از یه جایی به بعد دیگه من احساسم این بود که بسمه تجربه که اونجا داشتم و تصمیم گرفتم که حرکت کنم.

برای اینکه حرکت کنم چند تا جا رو می‌تونستم برم و از خدا هدایت می‌خواستم که کدوم سمت برم. یه جا این بود که برم سمت ال‌ای، سمت جنوب و یه جا هم یک جایی رو پیدا کرده بودم، دوباره یه گروه دیگه‌ای بودن که اون‌ها هم یک زندگی در واقع خاصی داشتن. یه جایی توی بیابونا زندگی می‌کردن. می‌خواستم برم زندگی اونا رو هم ببینم که اون سمت آریزونا بود، ایالت آریزونا که اگه می‌خواستم اون‌ور برم کلاً مسیرم عوض می‌شد و از خدا هدایت خواستم که خدایا، من به کدوم سمت برم و نشانه‌ها اومد که برو به سمت لس‌آنجلس که این مسیری که دارید می‌بینید مسیریه که اومدم سکرمنتو و بعدش سان‌فرانسیسکو و بعدش هم از اتوبان های‌وی وان اومدم سمت لس‌آنجلس که واقعاً زیباترین جاده کنار آب امریکاست با اختلاف. همه اینو قبول دارن. از شمال هم شروع می‌شه دیگه. از سمت ایالت واشنگتن شروع می‌شه تا جنوب کالیفرنیا و مناظر باورنکردنی در کنار اقیانوس آرام هست و این هدایتی که من اصلاً نمی‌دونستم که چی منتظر منه توی ال‌ای و چرا به اون سمت دارم می‌رم. چون مسیر خیلی طولانی هم بود، مخصوصاً از های‌وی وان که می‌ری، خیلی مسیر 12، 13 ساعته راهه؛ ولی یه جورایی اعتماد کردم. یاد گرفتم که اعتماد کنم به هدایت‌ها. یاد گرفتم که همیشه برای هر قدم از خداوند کمک بخوام که بهم بگه که کدوم مسیر به درد من می‌خوره. کدوم مسیر برای الان من مناسبه. درس‌هایی برای پیشرفت داره. شادی و لذت و آرامش بیشتری برای من داره و همه این سفر به همین شکل بود. اتفاقات، معجزات، از در و دیوار برای من تو این سفر واقعاً بارید.

این‌قدر اتفاقات قشنگ، این‌قدر شرایط خوب پیش اومد که اصلاً می‌گم فیلم هم نگرفتم. حالا من خیلی هم اهل ولاگ کردن و اینا نیستم؛ یعنی یه جورایی تازه خودمو زور می‌زدم که مثلاً یه چهار تا فایل هم بگیرم. خیلی اتفاقات افتاد که فیلم گرفته نشد و این سفر یک نشانه‌ای بود برای اینکه مثل بقیه نشانه‌های زندگی من که وقتی که می‌سپاری به خداوند، وقتی که درخواست می‌کنی، وقتی که قبل از سفر از خداوند می‌خوای، خدایا، من نمی‌دونم و تو می‌دونی، منو هدایت کن به جاهای خوب، به آدمای خوب، به فضایی که باعث رشدم می‌شه، باعث پیشرفتم می‌شه و من رهام. من انتخاب خاصی نمی‌کنم و اجازه می‌دم که تو منو هدایت کنی. حالا توی سفرهای قبلی هم توی سریال سفر به دور امریکا دیدید که چه چقدر این هدایت‌ها ما رو به جاهایی برد که اصلاً ما هیچ آیدیایی در موردشون نداشتیم، هیچ اصلاً نمی‌دونستیم یه همچین فضاهایی هست و چطور ما هدایت شدیم و این سفر هم همین‌طور. همه اون آدمایی که من اونجا دیدم، همه اون اتفاقاتی که افتاد و بعدش اینکه برو به سمت لس‌آنجلس، با اینکه یه مقاومتی هم من داشتم نسبت به شهر لس‌آنجلس از قبل، کلاً به شهرهای بزرگ من مقاومت دارم. یه جورایی دوست دارم توی بیشتر توی فضای طبیعت باشم، توی فضای آدمای، شهرهای کوچیک‌تر که انرژیشون پاک‌تره باشم؛ ولی اون حس به من گفتش که برو لس‌آنجلس و من راه افتادم و چقدر اتفاقات خوبی افتاد و چقدر آدمای فوق‌العاده‌ای رو ملاقات کردم. اصلاً یه جورایی یه مسیر جدیدی توی زندگی من ایجاد کرد که حالا توی قسمت‌های بعدی شاید یه قسمت‌هاشو ببینید؛ هرچند که می‌گم خیلی هم فیلم نگرفتم.

ولی این ویژگی که اگر ما بتونیم در خودمون ایجاد کنیم، این رها بودن، این اجازه دادن به هدایت. یعنی خداوند همیشه می‌خواد ما رو هدایت کنه؛ ولی خیلی از ماها مقاومت داریم. خیلی از ماها پیش‌فرض‌های ذهنی خودمون رو داریم و اجازه نمی‌دیم که در زمان درست، در مکان درست باشیم؛ ولی تو این سفر و مثل بقیه سفرها، من اجازه دادم که این اتفاق بیفته و خیلی، می‌گم، این تجربه همیشگی من بوده که اگر اجازه بدی که خداوند هدایتت کنه، از بهترین مسیرها به خواسته‌هات می‌رسی. چیزایی که باید بفهمی، چیزایی که حتی شاید اون موقع که می‌بینی یا تجربه می‌کنی، ندونی دقیقاً به چه دردت می‌خوره؛ ولی بعدها می‌بینی که کجاها به دردت می‌خوره، کجاها مثل یه آچار فرانسه برات پیچ‌ها رو باز می‌کنه و این تجربه رو من دوست داشتم که به شما بگم و بگم که سعی کنیم، سعی کنیم توی زندگیمون اجازه بدیم که هدایت بشیم و خداوند همیشه راه‌های بهتری رو می‌دونه. خداوند همیشه داره ما رو هدایت می‌کنه. همیشه درس‌هایی که باید بگیریم رو در زمان مناسب بهمون می‌ده و اگر خودمون رو باز بذاریم و اجازه بدیم، زندگی برامون خیلی آسون‌تر می‌شه. خیلی راحت‌تر می‌شه. خیلی چرخ زندگی روان‌تر می‌شه.

این صحنه‌هایی هم که می‌بینید برمی‌گرده دوباره به یک ساحلی که من وسط راه خسته‌م شد، می‌خواستم استراحت کنم، اومدم زدم بغل، بعد اومدم دیدم که هوا بسیار سرده و آب بسیار بسیار سرد بود؛ ولی بچه‌ها اینجا داشتن شنا می‌کردن، موج‌سواری می‌کردن توی هوای بسیار سرد که اصلاً حالا خود این سرمای هوا هم خیلی عجیب بود؛ چون تو سکرمنتو هوا 110 درجه فارنهایت بود. اینجا مثلاً شاید هوا 55 درجه بود. آب هم که خیلی سردتر از هوا بود؛ ولی این شور و شوقو من دیدم توی بچه‌های کوچیک که داشتن موج‌سواری می‌کردن و از آب لذت می‌بردن و یه صحنه‌ای اصلاً، یه مدیتیشنی بود واسه خودش که بشینی فقط این مردم رو نگاه کنی و ببینی که چطور دارن از این طبیعت زیبا لذت می‌برن. کل این مسیر، مسیر زیباییه بین سان‌فرانسیسکو تا ال‌ای، اگر از سمت های‌وی وان بیای و می‌گم، همه این تجربه‌ها داره به من اینو می‌گه که اجازه بده که خداوند هدایتت کنه و می‌بینیم که چطور خدا همیشه مسیرهای قشنگی رو می‌آره برامون.

اینجا هم دوباره یکی از هدایت‌های خداوند بود. توی مسیری من داشتم می‌رفتم، یهویی یه تابلویی رو دیدم، نوشته بود که می‌تونید بیاید توت‌فرنگی بچینید و بعد من رفتم اونجا، یک ظرفی رو به من دادن که می‌تونستم بیام توت‌فرنگی بچینم. توت‌فرنگی‌های اینجا هم با فلوریدا فرق می‌کرد؛ چون فلوریدا ما، اگه یادتون باشه، توی قسمت‌های خیلی خیلی قدیمی‌تر رفتیم، یک شهری هست به نام پلنت سیتی در یه جورایی مرکز ایالت فلوریدا که اصلاً معدن توت‌فرنگیه دیگه. حالا نمی‌دونم، یادم نیست فصل برداشت توت‌فرنگی کی بود؛ ولی تفاوت بسیار زیادی داشت توت‌فرنگی‌هاش با اینجا. اونا خیلی بزرگ‌تر بودن توت‌فرنگی‌ها. تو کالیفرنیا توت‌فرنگی‌ها کوچیک‌تر بودن؛ ولی یه جورایی انگار که مثلاً واقعی‌تر بودن یا خوشمزه‌تر بودن، شیرین‌تر بودن. این شکلی هم که دارید می‌بینید از توت‌فرنگی‌ها، برمی‌گرده، چون قبلاً هم پرسیده بودید. این نوع کشتی که دارن، در واقع خاک رو می‌آرن بالا و بعد توت‌فرنگی‌ها رو به شکلی می‌کارن که دورش یه پلاستیک سیاهه برای اینکه هیچ علف هرزی در نیاد. فقط اونجایی که بوته توت‌فرنگی رو می‌کارن سوراخ می‌کنن و به این شکل هم رطوبت توش می‌مونه، آب همیشه مرطوبه، تبخیر نمی‌شه، هم اینکه نور نمی‌رسه به خاک برای اینکه علف‌های هرز دیگه‌ای در بیاد و اینم توت‌فرنگی‌هایی که من چیدم. جاتون هم خالی. بسیار بسیار خوشمزه بود و تجربه فوق‌العاده‌ای بود. کلاً همیشه چیدن میوه توی مزرعه تجربه فوق‌العاده‌ایه که من دوست داشتم. اینم دوباره یکی از هدایت‌هایی بود که تو راه اتفاق افتاد.

کلاً توی این مسیر و توی همه سفرهای من، خیلی اتفاقاتی می‌افته که اصلاً پلنی براش ریخته نشده؛ ولی از اونجایی که اجازه می‌دم و از خدا همیشه قدم‌به‌قدم طلب هدایت می‌کنم که خدایا، تو می‌دونی، تو منو هدایت کن و اجازه می‌دم، به جاهای عجیب و غریبی هدایت می‌شم که حالا خیلی‌هاشو فیلم نمی‌گیرم، بعضی‌هاشو که حال و حوصله دارم فیلم می‌گیرم که دارید می‌بینید. حالا در ادامه هم توی ال‌ای، خیلی دوستای فوق‌العاده‌ای رو ملاقات کردم. بچه‌های بسیار بسیار دوست‌داشتنی که اومدن پیشم یا منو دعوت کردن. می‌رفتیم این‌ور، اون‌ور و یکی از بهترین تجربه‌های من بود توی سفرهام. با اینکه می‌گم خودم مقاومت داشتم برای اینکه برم لس‌آنجلس؛ ولی وقتی رفتم و دیدم خدا هدایت کرد، بعدش فهمیدم دلیلش چی بود. بسیار بسیار تجربه رؤیایی بود که حالا در ادامه باهاش برخورد خواهیم کرد.

در مسیر شهر لس‌آنجلس کلی چیزای باحال دیدم؛ ولی داشتم رانندگی می‌کردم دیگه فیلمشو نتونستم بگیرم. یک مزارع بسیار زیاد کشت و کار، کاهو، کلم نامحدود. بعد جاهایی بود درختای میوه؛ ولی این یه تیکه رو گفتم دیگه وایسم بگیرم. البته از این مزارع نفت چیه؟ چاه نفته. از اینا هم خیلی زیاد دیدیم. تا چشم کار می‌کنه هستن‌ها؛ یعنی شما اگر نگاه کنید، تا چشم کار می‌کنه این مزارع هستن. اون‌ور خیابون هم همین‌جور و داشتم فکر می‌کردم که چقدر جالبه. این خداوند رزاق و بخشنده چقدر به ما نعمت داده. هم از دل زمین، هم از روی زمین. این‌ورتر الان نگاه کنید، اینا درختای میوه‌ست. این سبزا اون ته. داشتم می‌گفتم که خدایا، شکرت. اون‌ور از روی زمین داری نعمت می‌دی، این‌ور از دل زمین داری نعمت می‌دی و چقدر رزاقی. چقدر فوق‌العاده‌ست. همیشه هم دوست داشتم این چاه‌های نفتو از نزدیک ببینم و الان داریم می‌بینیم دیگه که اینا در واقع نفت رو دارن از اینجا خارج می‌کنن، بعد می‌دن به این لوله‌ها. این لوله‌ها هم از این‌ور می‌بره و احتمالاً توی مخزنی چیزی نگه می‌دارن دیگه. نمی‌دونم ریتشون چقدره اینا. با چه ریتی نفتو می‌آرن، می‌دن بیرون. اینم از این تجربه زیبا.

خب، بریم سراغ شهر لس‌آنجلس. وقتی من رسیدم، یک دوست عزیزی به من گفتش که یک قسمتی از این شهر هست به نام چتسورث که طاووس هست و تو خیابون همین‌جور طاووس‌ها زندگی می‌کنن و خلاصه یه صحنه جالبی رو ایجاد کردن. اصلاً اسمشو گذاشته بودن شهر طاووس‌ها و من خیلی علاقه‌مند بودم و با این دوستمون رفتیم و دیدم که چقدر زیبا توی خیابون، توی کوچه‌ها، همه‌جا پر طاووسه. حتی عکس طاووس هم یه سری جاها روی خونه‌هاشون زده بودن و طاووس‌ها آزادانه اونجا زندگی می‌کردن، بدون اینکه اصلاً مشکلی باشه و یک تجربه فوق‌العاده‌ای بود از اینکه ببینی این پرندگان زیبا به چه شکلی در این شهر آزادن و هیچ‌کس هم بهشون کاری نداره. اونا هم حتی مثلاً می‌گفت بعضی مردم براشون نون هم می‌آرن و یه صحنه واقعاً، این‌قدر صحنه‌ش رؤیایی بود و قشنگ بود که من داشتم فکر می‌کردم که آقا، من یه زمینی، یه خونه‌ای اینجا بخرم که بیام اینجا هر چند وقت یک بار و این فضا رو ببینم و این کوچه‌های زیبا. چون روی ارتفاع هم بود این شهر یه قسمت‌هایی‌ش، یه ویوی خیلی قشنگی داشت نسبت به مناطق اطراف. این طاووس‌ها هم می‌اومدن، سر و صدای خیلی قشنگی هم داشتن، تصاویر خیلی رؤیایی ایجاد می‌کردن که اینم بازم از همون قسمت‌های هدایت پروردگار بود که اومدیم و اینجا دیدیم.

حالا بعداً در ادامه خواهید دید که من رفتم اوسی، دوباره اونجا هم یکی از دوستان منو برد جایی که طاووس‌ها آزادانه توی خیابون‌ها و توی کوچه‌ها زندگی می‌کردن. برای من خیلی تجربه قشنگ و جالبیه که ببینم این پرندگان زیبا به این حد از فراوانی، همه‌جا حضور دارن، همه‌جا هستن و می‌شه فقط بشینید جلوی در خونه‌ت و این طاووس‌ها بیان و برن و این صحنه‌های زیبا رو ایجاد کنن. حالا در ادامه خواهید دید که حتی ما یک طاووس سفید رو هم دیدیم که بازم این دوستمون قبلش به من گفته بود که آره، یه طاووس سفیدی هم هست و اون موقع که ما رفتیم، هرچی نگاه کردیم همین طاووس‌های سبز و آبی خیلی زیبا بودن و اون زمانی که دیگه می‌خواستیم برگردیم به سمت شهر، دیدیم که اون طاووس سفیده هم اومد و اونم دیدیم و گفتم که چقدر تجربه بی‌نظیر و فوق‌العاده‌ای ایجاد شد که حتی اون طاووس سفیدی که شاید خیلی طاووس کمیابی باشه، اون هم توی تصاویرمون اومد و ما ملاقات کردیم. خیلی، می‌گم، یه منطقه زیبا.

یه نکته‌ای هم بگم در مورد خاک این ایالت کالیفرنیا که به شدت خاک حاصل‌خیزی داره؛ یعنی هر آنچه میوه که من تو زندگیم دیده بودم و ندیده بودم، توی این شهر و تو این ایالت کاشته می‌شه؛ حالا چه سمت ال‌ای‌ش، چه سمت شمالش. یعنی بسیار بسیار خاک حاصل‌خیزی داره که بیشترین باغ‌های امریکا، باغ‌های میوه‌ای امریکا هم تو ایالت کالیفرنیا هستن؛ یعنی ایالت کالیفرنیا به اندازه خود، به اندازه کل کشور شاید مثلاً باغ میوه داشته باشه، به اندازه بقیه کشور و یک طبیعت عجیب و غریب داره برای کشت و زرع. یک، می‌گم، فضای فوق‌العاده‌ای داره. من نمی‌دونم چجوریه این خاکش که همه‌چی رو می‌شه بکاری. هر نوع میوه‌ای، میوه گرم‌سیری، سردسیری، همه میوه‌های مختلف رو من دیدم و اینم یه تجربه فوق‌العاده‌ای بود از این شهر ال‌ای و بعدش هم همون دوستمون منو دعوت کرد به کلاس رقص و برای اولین بار در زندگیم رفتم کلاس رقص. من تنها مردی بودم که تو اون کلاس بود. اول هم سعی کردم که باهاشون تمرین کنم و برقصم. بعد دیدم که نه، خیلی کار سختیه. نیاز به تمرین خیلی بیشتری داره؛ ولی تجربه فوق‌العاده‌ای بود که با هم قسمت‌هاشو می‌بینیم.

اینجا هم سیستم مکانیزه جمع‌آوری زباله رو می‌بینید که توی امریکا به این شکل عمل می‌کنن که تقریباً هیچ‌کسی دست نمی‌زنه و این باعث می‌شه که خیلی بهداشتی و تر و تمیزتر بشه. در ادامه، یکی از دوستان منو دعوت کرد به اوسی، اورنج کانی. با اینکه این دو تا کانی، ال‌ای کانی و اورنج کانی اینا به هم خیلی نزدیک‌ان؛ ولی طبیعت متفاوتی داشتن. هر دو تاشون هم میزبان جمعیت ایرانی بسیار زیادی هستن و بسیار بسیار صحنه‌های قشنگی رو با هم دیدیم. دوستمون زحمت کشید، با عشق. ایشون خودش ایرانی هستن، همسرشون روسی هستن. منو دعوت کردن به خونه‌شون. چقدر تجربه فوق‌العاده‌ای بود. چقدر خانم بی‌نظیر و فوق‌العاده‌ای داشت که اتفاقاً ایشون هم تازه همون روز یا یه روز قبلش از مدیتیشن ریتریت اومده بود از یه جای دیگه و با هم رفتیم کلی صحنه‌های قشنگ دیدیم. حتی یه جایی رو منو برد که دوباره اینجا هم توی شهر همین‌جوری طاووس‌ها دارن زندگی می‌کنن، آزادانه. بسیار بسیار صحنه‌های فوق‌العاده‌ای بود. کتاب‌خانه خیلی معروفی منو برد. خیلی جاهایی رو برده بود که توی اون همه سالی که اونجا زندگی می‌کرد دیگه به قول خودش گلچین اون مناطق بود. با عشق برای من همه رو توضیح می‌داد.

واقعاً چقدر سپاسگزار خداوندم که یک همچین دوستای خوبی توی زندگی من هستن که هر کجا می‌رم، اغلب هم از بچه‌های سایت هستن. این‌قدر با عشق وقت می‌ذارن، توضیح می‌دن، منو می‌برن جاهای مختلف، جاهای جدید که این دوستمون هم بسیار بسیار با عشق فضاهای فوق‌العاده‌ای رو بهم نشون داد که حالا من خیلی کم فیلم‌برداری کردم؛ ولی تجربه‌های بی‌نظیری رو با هم داشتیم. جاهایی که اصلاً من فکر نمی‌کردم اصلاً وجود خارجی دارن رو به من نشون داد و توضیح می‌داد برای هر کدومشون و بعدش هم از اونجایی که من کباب زیاد دوست داشتم، دوستان دیگه‌ای اومدن پیش من و تقریباً توی اون مدتی که من ال‌ای بودم، یک ماه و خورده‌ای، یک خونه بزرگی رو من اجاره کرده بودم و دوستان هفته‌ای دو سه بار می‌اومدن پیش من و کباب می‌زدیم؛ یعنی قشنگ یک شکم سیر از کباب اونجا دیگه همه‌جوره جبران شد دیگه. هرچقدر که ما این‌ور کباب نخورده بودیم، اونجا هر بار، هفته‌ای شاید یکی دو بار کباب‌های خیلی خوشمزه، این دوست عزیزمون برامون درست می‌کرد. دور هم جمع می‌شدیم. اغلب هم تا ساعت دو و سه بامداده. می‌گفتیم، می‌خندیدیم. بسیار فضای لذت‌بخش و بی‌نظیری بود با غذاهای خوشمزه. کلاً این سفر، می‌گم، برای من یک تجربه بی‌نظیر بود و دوستان فوق‌العاده‌ای که باهاشون ملاقات کردم.

حالا خیلی از دوستانی که ملاقات کردم خب اصلاً فیلم نگرفتم که اصلاً بخوام تو سفر به دور امریکا بذارم. اون قسمت‌هایی که فقط فیلم گرفتم رو دارم براتون نشون می‌دم؛ ولی بسیار تجربه بی‌نظیر. انسان‌های دوست‌داشتنی، جاهای مختلفی که رفتیم، چیزایی که به من نشون دادن که اصلاً من واقعاً نمی‌دونستم وجود داره. همه این تجربه‌ها به‌خاطر اون هدایتی بود که من عمل کردم بهش و خداوند هم یه جورایی پاداش داد به اطاعت کردن من، به اینکه بپذیرم هدایت‌ها رو و همه اون چیزایی که تو دلم بود دیگه. حساب کنید این کباب‌ها، هر، هر تیکه از این کباب‌هایی که دارید می‌بینید مال یه یک شبه. می‌رفتیم از رستوران ایرانی کباب می‌گرفتیم، کباب خام. گوشت خامشو می‌گرفتیم و می‌اومدیم اینجا برای خودمون کباب درست می‌کردیم.

شما ما روز آخری که دارم از لس‌آنجلس می‌رم، با بچه‌ها نشستیم یک عدد کله‌پاچه هیولا درست کردیم و چقدر هم عالی شده. ببین، ببین، ببین و من این کله‌پاچه رو بعد از مدت‌ها دارم در واقع، دارم کله‌پاچه می‌خورم بعد از مدت‌ها.

در پناه خالق همیشه شاد، سالم، موفق، ثروتمند و عاقبت بخیر باشین در دنیا و آخرت