سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 127

بعد از مدت ها تصمیم گرفتم بازم کامنت بنویسم

همین الانی که ویدئو رو روی 17 دقیقه متوقف کردم و بی اختیار اشک هام جاریه :)

این فایل نشونه ای بود که من کمتر از 24 ساعت قبل، اما دیروز گرفتم

اونموقع فقط به این فکر میکردم که میخوام بدونم به معنای واقعی کلمه قدم بعدیم چیه

معمولا وقتی هدف خیلی واضح مثل یه تضاد یا سوال توی ذهنم نیست کلیپ های مربوط به سفر به دور آمریکا و یا زندگی در بهشت واسم میاد، اون موقع ست که با خودم میگم ” ببین عزیزم، همونقدر که سوالت در هاله ای از ابهام بود الان جوابتم تو دیواره!” و در اکثر مواقع چیز خاصی هم از اون فایل نشونه دستگیرم نمیشه و بیخیالش میشم یا نصفه میبینم!

اما امروز و این ویدئو! پوووووووووووووف

امروز بعد از مدت ها احساس امیدواری دارم. به معنای واقعی کلمه، به قول استاد باز شدن قلبمو احساس میکنم :)

نمیدونم چند ساعته که آنلاینم. فقط میدونم یه تضاد منو تا اینجا کشوند. تضادی که تازه نیست ولی امروز هدایتم کرد. شاید چون دیروز واقعا داشتم موقع نشونه گرفتن فکر میکردم که “خدایا قدم بعدیم چیه؟ چیکار باید بکنم؟”

بخوام خلاصه بگم، تضاد اول از یه آلرژی شروع شد. محل کاری که از نظر بقیه شرایطش خیلی ایده آله، و واقعا هم هست، خدارو شکر؛ اما خیلی آلوده ست و تغذیه ش هم مزید بر علت. ما یه امکان فوق العاده داریم، هم صبحانه و هم ناهار گرم تهیه میشه هر روز، اما ادویه هایی که استفاده میکنن آلرژی و اگزمای منو تشدید میکنه. تضاد دوم شرایط الان جامعه بود، هرچند که من خیلی اهمیت نمیدم و تقریبا اصلا اخبار رو دنبال نمیکنم، مگر اینکه از اطرافیان حین صحبتشون با همدیگه بشنوم. و یسری موارد این چنینی..

همه ی اینا باعث شد که واقعا بخوام یه جای بهتر واسه زندگی انتخاب کنم. امروز توجهم به عکس پس زمینه سیستم جلب شد. این عکس خیلی وقته روی صفحه ست، اما من امروز بهش دقت کردم. سرچ کردم ببینم کجاست و منو کشوند به جایی که کلی تحقیق کردم در مورد محل زندگی جدید. کلی تجسم، کلی چیدن مسیر.. و رسیدن به یکی از بزرگترین ترس هام! که در اون لحظه انقدری انرژی بالایی در من بود که انگار فهمیدم و میدونستم این مسیریه که به هرحال باید برم، هرچقدر هم که باهاش مقابله کنم یا ازش فرار کنم و بترسم. تصمیم گرفتم تهش و بیشتر ببینم، چیزای خوبی که داره و امکانات خوبی که بابتش در اختیارم هست. و این سری خیلی راحت تر از سری قبل (چند سال قبل) بنظر رسید :) انقدری که با فکر کردن بهش میتونم یه نفس راحت بکشم :) با خیال راحت و دل قرص :)

بعد از اون اومدم توی سایت که نشونه بگیرم و چون کمتر از 24 ساعت گذشته بود، همین فایل رو واسم اورد که دیروز ندیده بودمش :)

پلی شد و تمام :)

انقدر محو زیبایی ها و آرامش اول فایل با اون موزیک بی کلام بینظیر شدم که نمی تونستم هیچی ننویسم. دفترمو باز کردم و فقط نوشتم. در مورد حسای خوبی که هست و امیدهای بی نظیری که در من هست و چیزایی که میخوام. در مورد همه چیز. و بعد از تموم شدن قسمت موزیک بی کلام، باز فایل و زدم از اول و یا دقت بیشتری فایل و دیدم. چقدر قشنگ بود. یه هوای تمیز و آسمون آبی، یه شهر آروم در عین تکاپو، با اینکه کلی ماشین و آدم توی پارکینگ و خیابونا بود، اما نظم و آرامش بین شون بینظیر بود. زندگی در جریان بود. هیچ کس عجله ای واسه دویدن نداشت. همه در صلح، در حال خرید و گردش، سطح رفاه خوبی که از تمام لحظات تصاویر توی ماشین قابل لمس بود.

و من با هیجان رسیدم به اون نقطه ای که بعد از همه ی اینایی که گفتم استاد گفتن: ” یک روز بعد از اینکه مریم جان فیلم تایتانیک رو دیدن امروز اومدیم اینجا و واقعی ترشو دیدیم و میخوایم بریم از نزدیک موزه شو ببینیم!”

اصن این جملات.. گفتن و شنیدنشون.. انگار استاد داشت با من حرف میزد :) که ببین داری میرسی :) خیلی خیلی کوتاهتر و سریعتر از چیزی که فکرشو بکنی.. خیلی نزدیکتر.. شاید همین ماه آینده.. یا سال آینده.. :)

خیلی خیلی نزدیکتر..

یاد اون ویدئویی افتادم که استاد در مورد خرید پرادایس می گفتن، اینکه همون زمانی که تصمیم گرفتن یه خونه روی آب داشته باشن، بخش زیادی از دریاچه ساختش شروع شده، بدون اینکه صاحب قبلی اطلاع داشته باشن یا اصلا استاد هنوز این خونه رو دیده باشن. همون زمانی که تصمیم می گیری به داشتنش، خدا واست میسازه :) همون لحظه :) فقط کافیه باورش کنی، بهش اعتماد کنی و خودتو بهش بسپری و تلاشت و بکنی :)

خدایا شکرت

بخاطر تموم حسای خوب :)

بخاطر بودنت :)

بخاطر جواب دادن بی درنگ به هر چیزی که میخوام و هر سوالی که دارم :)