ایجاد آرامش و ایمان در شرایط جنگی - صفحه 96

سلام به همه دوستان عزیز سایت عباس‌منش. سلام به استاد عزیز خودم که همیشه میگم: «زندگی‌ای که داری نوش جونت، سایت خوبی که داری نوش جونت، پارتنری که داری نوش جونت»؛ چون تونستی ذهنتو کنترل کنی.

ما که الان توی ایران هستیم، توی این اوضاع می‌فهمیم که کنترل ذهن تازه چقدر می‌تونه اهمیت داشته باشه؛ چون توی شرایط سخت، کنترل ذهن سخت‌تر میشه و اون‌جوری آدم ارزش کنترل ذهن رو بیشتر درک می‌کنه.

ایده‌ای برای کنترل ذهن در روزهای سخت

یه چیزی به ذهنم رسید و یه ایده برای کنترل ذهن داشتم که گفتم بیام اینجا با بچه‌های سایت استاد عباس‌منش در میون بذارم. این روزا مسیر متفاوتی انتخاب کردیم برای کنترل ذهن، اما ندیدن اخبار، گوش ندادن به اخبار و فرار از جمع‌هایی که دارن راجع به اخبار صحبت می‌کنند، [گاهی سخت میشه].

حتی گاهی خودمون توی تنهایی، از سر کنجکاوی یا بی‌خبری، میریم تلگرامو باز می‌کنیم، تلویزیونو روشن می‌کنیم یا اخبار رو پیگیری می‌کنیم. می‌خوام اینو بگم: پیگیری نکردن این اخبار این روزا سخته و کاملاً قابل درکه. افسرده بودن این روزا حق طبیعی ماست، اما من این‌جوری حالمو خوب می‌کنم…

آگاهی به احساس و پذیرش مسئولیت

وقتی که حتی اخبار می‌بینم، به خودم میگم: «امید، احساست بعد دیدن یه خبر چطوره؟ فقط به این آگاه باش.» احساس جوری هست که بعدش بری بشینی تو طول روز کارتو انجام بدی؟ فقط به همین آگاه باش؛ اگر اون احساسِ بدِ بعد دیدنِ اخبار، باعث نمی‌شه یه فکری برای تو ایجاد کنه که بری بشینی کارتو انجام بدی، یعنی دیدن اخبار به تو کمکی نمی‌کنه.

می‌خوام بگم که من تو این روزا اگر اخبار هم می‌بینم و بعدش حالم بد میشه، میگم: «نوش جونت امید که اخبار دیدی! اولش دردشو کشیدی و فهمیدی مومنتوم منفی چه دردی داره.»

انتخاب بین مومنتوم منفی و مثبت ، الان باید بدونی همون‌جوری که جریان مومنتوم منفی آغاز میشه و تو رو میندازه تو افکاری که کار نکنی، همون‌جوری هم می‌تونه جریان مومنتوم مثبت آغاز بشه و تو رو بندازه توی جریانی که بیای بشینی کار کنی؛ و تو باید کدومو انتخاب کنی؟

این روزا وقتی با خودم تنها میشم میگم:

«امید، نوش جونت که تو بحث سیاسی شرکت کردی، نوش جونت که اخبار دیدی؛ حالا درد داره یا نه؟ حالا می‌تونه این فکر یا این احساس بعد از دیدن اخبار به تو خدمت کنه یا نه؟»

خدمت به جهان از طریق فرکانس شخصی

تو انتخاب کن! تو حواست باشه که روی چه فرکانسی هستی. همین‌قدر که این روزا حواسمون باشه اخبار داره چه بلایی سرمون میاره — یا نه بلا نه — داره چه فکری در ما ایجاد می‌کنه؟ ترس ایجاد می‌کنه؟ ترسی که بعدش منجر بشه به کار نکردن ما؟

همین‌قدر که ما بدونیم وقتی کار نمی‌کنیم، خدمتی نمی‌کنیم به جهان اطرافمون و به آدمای دوروبرمون، باید به ما درس بده.

ممنونم از استاد عباس‌منش عزیز و بزرگوار؛ ممنونم از خانم شایسته عزیز؛ ممنونم از سایت خوب عباس‌منش و بچه‌های خوب سایت و ممنونم از خداوند بزرگ که این سایت هست، این آگاهی‌ها هست، احساس خوب هست، فرکانس هست و توجه به خواسته‌ها.

دو پنجره در طوفان

1. مقدمه: آرامش قبل از طوفان

عصری آرام در قلب شهری شلوغ بود. بوی قهوه‌ی تازه و همهمه‌ی آرام گفتگوها، فضای دنج کافه را پر کرده بود. کیان و آرش، دو دوست صمیمی، روبروی هم نشسته بودند و با حرارت درباره آینده و رویاهایشان صحبت می‌کردند. شخصیت‌هایشان، مانند روز و شب، متفاوت بود. کیان، متفکر و آرام، با نگاهی عمیق به زندگی می‌نگریست و فنجان چایش دست‌نخورده روی میز مانده بود. در مقابل، آرش مضطرب به نظر می‌رسید؛ قهوه‌اش سرد شده بود و نور آبی‌رنگ گوشی، چهره‌ی رنگ‌پریده‌اش را در نیمه‌تاریکی کافه روشن کرده بود و انگشتانش بی‌وقفه صفحه را برای دیدن آخرین اخبار بالا و پایین می‌کردند.

ناگهان، سکوت نسبی کافه با صدای هشدار همزمان گوشی‌هایشان شکست. یک اعلان خبری فوری: «خطر حمله نظامی قریب‌الوقوع». کلمات روی صفحه می‌رقصیدند، اما مغزشان از پذیرش آن سر باز می‌زد. هر دو در بهت و ناباوری به یکدیگر خیره شدند.

——————————————————————————–

این لحظه، نقطه عطفی بود که مسیر زندگی این دو دوست را برای همیشه از هم جدا کرد.

——————————————————————————–

2. مسیر ترس: دنیای آرش

آرش در گرداب ترس فرو رفت. دنیای او به سرعت با نور آبی گوشی و طعم فلزی ترس در دهانش تعریف شد. در ساعات و روزهای اولیه، اقدامات او زنجیره‌ای از واکنش‌های کنترل‌نشده بود که او را عمیق‌تر در اضطراب فرو می‌برد:

* چک کردن مداوم اخبار: او خود را در کانال‌های خبری، شبکه‌های اجتماعی و شایعات بی‌پایان غرق کرد. نور آبی گوشی تا دیروقت چهره خسته و رنگ‌پریده‌اش را در تاریکی اتاق روشن می‌کرد و هر صدای نوتیفیکیشن، هیزمی بر آتش ترس او می‌افزود.

* گفتگوهای پراسترس: تلفن او بی‌وقفه زنگ می‌خورد و خودش نیز مدام با دوستان و خانواده در تماس بود. این مکالمات، به جای آرامش، میدانی برای خالی کردن ترس‌ها و نگرانی‌های مشترک بود. هر خبر بدی که می‌خواند، با یک تماس تلفنی وحشت‌زده تقویت می‌شد و هر یک، دیگری را مضطرب‌تر می‌کرد.

* تخیل آینده‌ای وحشتناک: افکارش مانند فیلمی ترسناک در ذهنش تکرار می‌شدند: «وای نابود شدیم رفت… دلار چی می‌شه؟… کارم رو از دست می‌دم… همه چیز از بین می‌ره…»

این روند، یک «مومنتوم منفی» قدرتمند ایجاد کرد. افکار ترس‌آلود، افکار نگران‌کننده بیشتری را به سوی خود جذب می‌کردند. یک خبر بد در تلویزیون، او را به سمت پستی ترسناک‌تر در شبکه‌های اجتماعی می‌کشاند و آن پست، او را به یک گفتگوی تلفنی ناامیدکننده سوق می‌داد. ترس اولیه او به اضطراب دائمی و سپس به وحشت تبدیل شد. در اوج این وحشت، تصمیم‌های عجولانه‌ای گرفت؛ تمام دارایی اندکش را با ضرر فروخت، چون باور داشت که به زودی همه‌چیز بی‌ارزش خواهد شد. دنیای او به سرعت در حال کوچک شدن و تیره شدن بود.

——————————————————————————–

در حالی که آرش در گرداب ترس و اطلاعات منفی فرو می‌رفت، کیان مسیری کاملاً متفاوت را انتخاب کرده بود.

——————————————————————————–

3. مسیر ایمان: دنیای کیان

کیان می‌دانست که نمی‌تواند جنگ را کنترل کند، اما می‌توانست واکنش خود را کنترل کند. او آگاهانه تصمیم گرفت تا افسار ذهن خود را به دست بگیرد. اقدامات او در تضاد کامل با آرش بود:

1. قطع ارتباط آگاهانه: اولین قدم، خاموش کردن تلویزیون بود. سپس برنامه‌های خبری را از گوشی خود حذف کرد و از دوستان و آشنایانی که مدام درباره فاجعه صحبت می‌کردند، فاصله گرفت.

2. تمرکز بر امور قابل کنترل: او بر روی آرامش خانواده‌اش تمرکز کرد. دست همسر و فرزند کوچکش را گرفت و آن‌ها را به کلبه‌ای کوچک در خارج از شهر، در دل طبیعت برد؛ جایی که بوی کاج باران‌خورده در هوا پیچیده بود و سکوت آرامش‌بخشش تنها با صدای جیرجیرک‌ها می‌شکست. در ذهن خود تکرار می‌کرد: «من نمی‌تونم مسیر موشک‌ها رو کنترل کنم، اما می‌تونم مسیر افکار خودم رو کنترل کنم. من نمی‌تونم جلوی جنگ رو بگیرم، اما می‌تونم برای خانواده‌ام پناهگاهی از آرامش بسازم.»

3. تمرین سپاسگزاری: یک روز صبح، در حالی که خورشید از پشت کوه‌ها طلوع می‌کرد و گرمای آتش ملایمی را بر پوستش حس می‌کرد، کیان در ایوان کلبه نشست. او به جای فکر کردن به چیزهایی که ممکن بود از دست برود، به چیزهایی که هنوز داشت فکر کرد: سلامتی خانواده‌اش، سقفی بالای سر، و زیبایی خیره‌کننده طبیعت اطراف. در سکوت با خود زمزمه کرد: «خدایا شکرت برای این آرامش… من در پناه تو هستم… هر اتفاقی بیفته به نفع منه. الخیر فیما وقع… این یک فرصته.»

این اقدامات یک «مومنتوم مثبت» ایجاد کردند. آرامش اولیه به سپاسگزاری عمیق‌تر منجر شد و این سپاسگزاری، ذهن او را آن‌قدر شفاف کرد که ایده‌های جدیدی در آن جوانه زد. آرامش درونی‌اش به او اجازه داد تا شرایط را از زاویه‌ای متفاوت ببیند و در دل بحران، فرصتی برای ارتباط عمیق‌تر با خانواده و خودش پیدا کند.

——————————————————————————–

این دو مسیر متفاوت، به دو سرنوشت کاملاً متفاوت منتهی شدند.

——————————————————————————–

4. نتایج: میوه‌های دو نگاه متفاوت

چند ماه گذشت. گرد و غبار جنگ فرو نشست، اما آثار آن بر زندگی مردم باقی مانده بود. این بحران، مانند یک غربال بزرگ عمل کرد و بنیان واقعی زندگی هر فرد را آشکار ساخت. تفاوت بین سرنوشت آرش و کیان، تفاوت بین دو جهان بود. این جدول به وضوح نشان می‌دهد که چگونه باورهای درونی، واقعیت بیرونی آن‌ها را شکل داده بود:

آرش از نظر مالی ضعیف شده بود (به دلیل فروش عجولانه دارایی‌هایش). روابطش با نزدیکانش به دلیل استرس و بدبینی دائمی تیره شده بود. از نظر جسمی، بیمار و خسته به نظر می‌رسید. او خود را قربانی شرایط می‌دانست.

کیان در آرامش کامل بود. در دوران دوری از شهر، یک ایده کسب‌وکار جدید مرتبط با طبیعت‌گردی به ذهنش رسیده بود و با انرژی و امید در حال پیگیری آن بود. او از دل بحران، فرصت ساخته بود.

یک اتفاق یکسان، یعنی جنگ، برای آرش به یک «مصیبت» ویرانگر و برای کیان به یک «سکوی پرتاب» برای رشدی جدید تبدیل شد.

5. نتیجه‌گیری: درسی از طوفان

یک روز، آرش که خسته و ناامید در خیابان قدم می‌زد، کیان را دید. از آرامش و چهره پرانرژی او در این شرایط آشفته شگفت‌زده شد. جلو رفت و با صدایی لرزان پرسید: «چطور ممکنه تو اینقدر آروم باشی؟ من نابود شدم…»

کیان با مهربانی لبخندی زد و بدون هیچ قضاوتی گفت: «آرش جان، می‌فهمم چقدر بهت سخت گذشته. برای همه ما سخت بود. تنها تفاوتی که بود، من خیلی زود فهمیدم که نمی‌تونم جنگ رو کنترل کنم. تنها چیزی که دست من بود، واکنش خودم بود. برای همین سعی کردم پنجره ذهنم رو به سمت آرامش باز کنم، نه ترس.»

داستان کیان و آرش فقط یک قصه نیست؛ یک انتخاب است که پیش روی شماست. زندگی هر روز طوفان‌های خود را خواهد داشت. سؤال این نیست که آیا طوفان خواهد آمد یا نه، بلکه این است که شما کدام پنجره را برای تماشا انتخاب خواهید کرد. آیا پنجره‌ای را به روی بادهای زوزه‌کش ترس باز می‌کنید، یا آن را که به باریکه‌ی نور خورشید در پس ابرها باز می‌شود؟ تمام دنیای شما به پاسختان بستگی دارد.