ایجاد آرامش و ایمان در شرایط جنگی - صفحه 2

بنام خالق مهربان

سلام بر دوستان خوبم

خدای بزرگوار خودم را بی نهایت سپاسگزارم که برایم توفیق نوشتن کامنت دیگری را برای من داد.

درباره این فایل و توضیحات استاد بزرگوارمان باید بنویسم که:

این فایل منو به یاد وضعیت و شرایط اواخر مرداد ماه و اوایل شهریور ماه سال 1400 افغانستان (کشورم)، انداخت.

دقیقاً شرایطی را تجربه کردم که اصلاً قابل بیان نیست؟ قبل از اینکه اتفاقات نادرستی بیفتد، مردم افغانستان تمام توجه شان روی همان مواردی بود که برای شان بد اتفاق افتاد. و یک دفعه همه‌شان در شوک عمومی فرو رفتند.

همه از همدیگر می‌پرسیدند: که چی شده است؟ چی خبر شده هست؟ چی شده؟ در حالی که افغانستان، نظامش و همه‌ی دستآوردهای بیست ساله اخیرش سقوط نموده بود.

دقیقاً یادمه که مردم با توجه نمودن به اون اتفاقات نا درست و اون بلاهایی که سرشان اومد، خودشان آنها را برای شان خلق نمودند. ولی دیگر و ورق برگشته بود و شرایط برای مردم افغانستان خیلی سخت شده بود.

بله! واقعاً هم وقتی با چالشی روبرو می‌شیم، اون زمان هست که قدر شرایط قبلی مون رو می‌دونیم.

چیزی که من تجربه نمودم و عملاً آن را در سال 1400 دیدم که مردم افغانستان در چه شرایطی بودند و با چه شرایط بسیار بسیار بدی روبرو شدند؟

نمی‌خوام خدای ناخواسته به ملت کبیر ایران در این زمینه خورده بگیرم، اما! من هم همان شرایطی را تجربه نمودم که برای کشورم اتفاق افتاده بود و این در حالی بود که قبلش هیچ کسی سپاسگزار نعمت‌های خداوند در اون زمان نبود؟

من وقتی که استاد بزرگوارم گفتن، باید در هر لحظه و در هر موردی بر روی خوبی‌ها توجه کنیم، می‌خواهم درباره این خوبی در این کامنتم بنویسم که وقتی که شرایط آن زمان افغانستان را با شرایط کنونی ایران عزیز مقایسه می‌کنم، می‌بینم که آن زمان وقتی که افغانستان سقوط کرد و شرایطش بحرانی شد، متاسفانه مردم افغانستان هیچ مهر و محبتی از خودشان برای سایر هم‌وطنان شان(کسانی که آسیب دیده بودند)، نشان ندادند؛ اما! در شرایط کنونی ایران عزیز می‌بینم که شمار زیادی از مردم سایر استان‌های ایران عزیز، برای مردم تهران و سایر افرادی که به نوعی از این بحران آسیب دیده‌اند، همکاری و همدلی می‌نمایند.

و چقدر با دلی باز و با همدلی و با مهربانی با اونها برخورد می‌کنند و اون‌ها را می‌پذیرند. در حالی که این اتفاق متأسفانه در افغانستان اتفاق نیفتاده بودند، و من شاهدش نبودم. اما! در شرایط کنونی ایران عزیز شاهدش هستم. و این خودش نکته مثبتی است. این خودش توجه به موارد مثبت است که باید دیده شود.

من خودم یک افغان هستم که شرایط بسیار بسیار نادرست و بحرانی را تجربه نمودم و پشت سر گذاشتم و اکنون هم به لطف خدایم و با عمل به آموزه‌های قرآنی و ناب استاد بزرگورام (سید حسین عباس منش عزیز)، در سیدنی استرالیا هستم.

واقعا! نمی‌دونم اسمش را چی بگذارم؟ گویی، یک حسی، یک ندای درونی، یک حال و هوایی من را از درون وا می‌دارد که قلباً احساس کنم که من هم با مردم شریف و با ملت کبیر ایران در این مسیر احساس نزدیکی کنم و به نوعی این گفتگوی درونی را با خودم داشته باشم که:

خداوندا! ملت شریف ایران را خودت محافظ شان باش و خودت از ملت شریف ایران محافظت کن!

و امیدوارم که به زودی دوباره ملت شریف ایران همان گونه که استاد بزرگوارمان توضیح دادند: اگر بتوانیم ذهن مان را در این شرایط کنترل کنیم و بر زیبایی‌ها و بر خوبی‌ها توجه کنیم، این توجه نمودن بر خوبی‌ها و سپاسگزار بودن از خداوند و نعمت‌های او برای مون داده، باید یک وظیفه همیشگی همه مون باشد، اگر این مسیر را ادامه بدهند، بدون شک به گفته استاد عزیزمان این شرایط سکوی پیشرفت و موفقیت ملت کبیر ایران می‌شود.

دوست دارم در این کامنتم یک مورد دیگر را که خودم شاهدش بودم رو هم به اون اشاره کنم و آنم اینکه:

وقتی که افغانستان سقوط کرد، 6 ماه بعد از سقوطش من در اواخر بهمن ماه 1400 به ایران، یعنی به مشهد اومدیم. آن هم به این هدف آمدیم که به استرالیا بیاییم.

ما حدود 2 سال در ایران ماندیم. 8 ماه آخری که در ایران ماندیم، شرایط برای مهاجرین افغان خیلی سخت بود و عملاً پلیس ایران با تمام قاطعیت می‌خواست افغان‌هایی که مدرک ندارند رو از ایران اخراج شان کند.

من هم فقط مدت زمان ویزایی که به ایران با اون آمده بودیم، چهار ماه بود. اون چهار ماه هم همون اوایل زمانش سپری شد و ما عملاً حدود یک و نیم سال به صورت غیرقانونی در ایران ماندیم.

وقتی که در اواخر دی ماه 1402 از ایران بیرون شدیم (که من شرایط مون رو و اون وضعیتی که در آن داشتیم رو در کامنت‌های خودم در جلسات نخست دوره بروز رسانی شده‌ی کشف قوانین زنده‌گی کاملا! توضیح دادم و نوشتم)، بعدش دولت ایران قوانین بسیار بسیار سختی رو بر مهاجران افغان وضع نمود.

من، خانمم و دو فرزندم، دقیقاً یادمه هفته آخر دی ماه 1402 یعنی روز پنجشنبه ساعت 12 همون روز ایران را از طریق فرودگاه امام خمینی به مقصد فرودگاه قطر ترک نمودیم و آن هم در شرایطی بود که فقط 30 هزار تومان پول با ما همراه بود و ما دیگر هیچ پولی نداشتیم، حتی شرایط به حدی بحرانی بود که لباس‌هایی که ما داشتیم، لباس‌های 5 سال پیش ما بود.

وقتی که ما وارد قطر شدیم و از آنجا به استرالیا آمدیم، فقط از شنبه هفته آینده قوانین برای اتباع افغان در ایران 100 درصد تغییر کرد.

یعنی دولت ایران تصمیم گرفت که هر اتباع افغان که در ایران می‌ماند و سنش از 18 سال به بالاست، باید 100 میلیون تومان برای دولت ایران پول بدهد و اگر هر کسی که می‌خواهد ایران را ترک کند، اول باید این 100 میلیون تومان را به حکومت ایران بدهد و بعد ایران را ترک کند.

اما! وقتی که ما ایران را ترک کردیم، این قانون در ایران هنوز عملی نشده بود.

و وقتی این طرع اجرایی شد که دقیقاً همانند کشتی طوفان نوح، من و خانمم و دو فرزندم از ایران بیرون شده بودیم و ایران را ترک کرده بودیم و این قانون از هفته بعدش درباره مهاجرین افغان در ایران عملی شد.

وقتی که به استرالیا رسیدیم بسته‌گان مون این خبر را برامون دادن.

حالا که واقعاً به اون موارد و به اون اتفاق و اتفاقات دیگری نگاه می‌کنم، می‌بینم که:

اگر بتوانیم ذهن مان را کنترل کنیم و اگر بتوانیم بر خوبی‌ها توجه کنیم، خداوند بزرگوار همان گونه که استاد بزرگوارمان می‌گوید؛ بدون شک ما را هدایت مان می‌کند. خداوند مهربان بدون شک ما را از اون افرادی که در مدار ناسپاسی‌ها هستند جدای مان می‌کند و آن گاه هست که ما رشد می‌کنیم.

ما آمدیم به استرالیا؛ و از امسال هم که دیگه دولت ایران تصمیم گرفته تمام افغانهایی که حتی مدرک هم دارند باید از ایران خارج شوند. و ما در مدار دیگر بودیم. با آنکه شرایط مالی مون خیلی خیلی نا مناسب هم در دو سال پیش بود.

خوب! زنده‌گی کنونی من با اون زنده‌گی و با اون شرایطی که در ایران و حتی در افغانستان داشتم، اصلا قابل مقایسه نیست؟ من حالا خیلی خیلی از درون بزرگ شده‌ام. و اون شرایط بود که منو ساخت و رابطه من رو با خدایم قوی کرد.

حالا که به اون شرایط نگاه می‌کنم، و اون اتفاقاتی را که پشت سر گذاشتم نگاه می‌کنم، واقعاً می‌بینم که همان اتفاقات بودن که سبب شدن من امروز قدر نعمت‌هایی که خداوند برای من داده و می‌دهد را بهتر، راحت‌تر و بیشتر بدانم و بیشتر بابت شان سپاسگزار خدای مهربانم باشم.

این موارد همه شون دیدگاه خودم و اون اتفاقاتی برایم رخ دادن، بودند.

حالا هم به گفته استاد عزیزمان! باید بتوانیم ذهن مان را کنترل کنیم و باید بتوانیم سپاسگزار خداوند و نعمت‌هایی که برای مان داده باشیم. حتی سپاسگزار همین نعمت بزرگ سلامتی که داریم، باید باشیم.

می‌خواهم این مورد را هم در این کامنت خودم اشاره نمایم که وقتی استاد گفتند:

افرادی بودند که از چنین شرایطی موفق بیرون آمدند و باز هم رشد نمودند، این مورد را می‌نویسم که:

وقتی دولت قبلی افغانستان سقوط کرد، افرادی که در حکومت گذشته در پُست‌های بزرگ دولتی کار می‌کردند و یا هم با خارجی‌ها کار می‌کردند و افراد دانشگاهی و تحصیلکرده بودند، همون‌ها مثل آب خوردن به آمریکا، کانادا، استرالیا و اروپا رفتند و اون افرادی که به اصطلاح فقیر بودند و چیزی نداشتند که اکثریت جامعه هم بودند، همون‌ها در افغانستان ماندند و همون‌هایی که فقیر بودند، باز هم فقیر و فقیرتر هم شدند.

حتی ما شاهد بودیم که طی دو سال گذشته به سر همون مردم زلزله هم آمد، سیلاب هم آمد، قوانین سختگیرانه طالبان هم آمد و هنوز هم اون مردم فقیر و فقیرتر شدند.

ولی این طرف اون‌هایی که در افغانستان رشد کرده بودند و پیشرفت نموده بودن، همون‌ها باز هم در خارج رشد نمودن و پیشرفت کردند و باز هم بر موفقیت‌های خودشان در خارج هم افزودن.

این هم تجربه خود منه. و افرادی که دیدمشان و می‌بینم شان.

خدایا! سپاسگزارت هستم.

خداوندا! ملت شریف ایران را هدایت شان کن!

خداوندا! ملت شریف ایران را بازهم سرفراز و سربلندشان کن!

تا من فارسی زبان افغان به دوستان ایرانی خودم افتخار کنم.

زنده‌ باد ایران عزیز و سربلند باد.

حتی در همین استرالیا هم هر جایی که دوستان ایرانی را می‌بینم، احساس می‌کنم که با هم یکی هستیم و این حس درونی خوب، برای من یه افتخار ه و مایه مباهات منه؛ و باز هم سپاسگزار خدای خودم هستم.

تشکر دوستان خوبم.

استاد ممنون ازتون.

خدایا! شکرت.

بَلِ اللَّهُ مَوْلَاکُمْ وَهُوَ خَیْرُ النَّاصِرِینَ.

آرى خدا مولاى شماست و او بهترین یارى ‏دهندگان است (150). آل عمران.

إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَکُمْ وَإِنْ یَخْذُلْکُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُکُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ.

اگر خدا شما را یارى کند هیچ کس بر شما غالب نخواهد شد و اگر دست از یارى شما بردارد چه کسى بعد از او شما را یارى خواهد کرد و مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند (160) آل عمران.

خدایا! هدایت مان کن!

تشکر.