تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۸ - صفحه 34

بسم الله الرحمن الرحیم

فصل اول / قسمت هشتم

“علی آقا”

لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّـهِ

اگه با من ببندی … یکی از این دوتا راه بیشتر برات ندارم … !

یا هرچی که خواستی رو بهت می دم …

یا بهتر و قشنگ تر از اون چیزایی که خواستی رو نصیبت می کنم …

رب من !

من با تو بستم …

چون حالا یاد گرفتم به جاى پرسیدن ((چرا من؟)) بگم : ((سپاسگزارم، که منو براى این درس انتخاب کردی …))

و دیگه نمى ترسم از راه هاى ناشناخته،

چون با تو بستم …

صبرم حالا دیگه شبیه جنگ نیست، شبیه پروازه ، شبیه اعتمادِ پرنده ایه که بالشو باز می کنه بدون اینکه بدونه باد از کجا مى وزه چون ایمان داره که تو، نگهش مى داری…

مدت هاست که بعد از نماز صبح میام کنار دریا و روزمو با دریا شروع می کنم

تا قبل از اینکه هوا خنک بشه هر روز صبح می رفتم توی آب و طلوع خورشید رو از توی آب می دیدم ولی الان مدتیه تن به آب نزدم…

دبی، امروز هوای جادویی و اسرار آمیزی داشت مه غلیظی دریا رو پوشونده ، انگار سقف آسمون کوتاه شده ، چقدر این هوا رو دوست دارم

همیجوری که مه داشت از روی گوشیم رد می شد شروع کردم به نوشتن ستاره قطبی امروز :

“خیلی خوشحال و راضی و سپاسگذارم از اینکه هدایت می شم به افکار،افراد،اتفاقات،شرایط موقعیت ها و آگاهی هایی که باعث میشه احساس شادی،شور و شوق و اشتیاق،رضایت،ارزشمندی،بی نیازی،آزادی،عشق،سپاسگذاری و خوشبختی در وجودم بیشترُبیشترُبیشتر بشه

خیلی خوشحال و راضی و سپاسگذارم به خاطر اینکه با قدرت،تسلط و مهارت بالا ، تمام توان ذهنیم صرف بودن در احساس خوب،لذت بردن از مسیر و بی نیازی از من دون الله میشه

خیلی خوشحال و راضی و سپاسگذارم از اینکه به شکل شگفت انگیزی همه چیز راحت،آسان و لذتبخش پیش میره”

بریم مشهد،خیابان نواب صفوی،نواب صفوی8 ، لاواکافی ، یه مغازه خالی بدون آب و فاضلاب باسقف بلند و کرکره برقی و در ریلی …

طرحم برای دکور این بود که : دیوار ها رو مشکی کنم ، دوتا تصویر بزرگ روی دیوار چپ و راست نقاشی بشه و دیواری که قرار بود پشت کانتر قرار بگیره لوگوی خودم رو بزرگ نقاشی کنم زیرشم بنویسم : مرکز تخصصی قهوه

میز کانتر و صندلی ها که از مغازه قبلی بود، فقط باید نصب می شد ، تجهیزات و ظروف هم که داشتم

مسئله ای که می موند آب و فاضلاب بود

با خودم گفتم کاری که می تونم انجام بدم و می دونم باید چکار کنم اینه که نقاشیو شروع کنم

به مرور می فهمم که باید برای آب و فاضلاب چکار کرد

با آقای سلطانی که توی مغازه قبلی آشنا شده بودم و در حوزه نقاشی گرافیتی تخصص داشت تماس گرفتم و ایشون اومد کار نقاشی رو شروع کرد

یه روز که داشتیم نقاشی می کردیم ، حاج آقای نجات ، صاحب مغازه ، یه پیرمرد ساده و دوست داشتنی ، اومد داخل ، با تعجب به در و دیوار نگاه کرد و گفت: چرا در و دیوار و مشکی کردی ؟! یه رنگ روشن می زدی …! مردم دلشون می گیره که …!

بهش گفتم : حاجی ! قهوه پول عشقه …!

رنگ مشکی هم رنگ عشقه …. رنگ چشای مهربونت …! اونایی که قهوه خورن رنگ مشکی دوست دارن …!

به نشانه تعجب ابروهاشو بالا انداخت و گفت: خیره انشاء الله…

گفت : ما خیلی دوندگی کردیم که آب و فاضلاب مغازه وصل بشه ولی هربار یه سنگی جلوی پای ما می گذارن …!

فعلا برای اینکه آب داشته باشی با این همسایه که رستوران داره صحبت کردم قبول کرد که از مغازه خودش یه لوله آب برات بکشه … ولی برای فاضلاب دیگه نمی دونم …!

گفتم: خدا خیرت بده نمی دونی چه باری از روی دوشم برداشتی … برای فاضلاب هم خدا بزرگه درست می شه ، فوقش یه سطل می گذارم و هر دفعه خالی می کنم ، چون من زیاد مصرف آب ندارم ، فقط برای شستن فنجان قهوه و نظافت مغازه آب می خوام…

خلاصه به این شکل مسئله آب حل شد و همسایه بقلی شماره یه لوله کش رو داد و باهاش تماس گرفتم و با علی آقای لوله کش آشنا شدم …

باهاش قرار گذاشتم و اومد مغازه

یه جوون لاغر اندام ، با صدای زیر و لهجه لاتی مشهدی …باصفا …

ازش پرسیدم : چه خبر ؟ چکار می کنی؟کجا هستی؟

گفت : تو حوزه تاسیسات ساختمان کار می کنه

پرسیدم : الان کجا هستی؟

گفت: الان که فعلا زندان هستم ، اومدم مرخصی …!

پرسیدم چرا زندان؟

گفت: هیچی بابا … الکی الکی افتادم زندان… نزدیک 400 لیتر مشروب اعلا توی خونه انداخته بودم ، این رفیقای نامرد لوم دادن ، مامورا هم سر ظهر ریختن توی خونه،هم منو بردن ، هم آشو بردن هم جاشو …

گفتم: حالا راستشو بگو…! جنس خوب دست مردم می دادی یا نه ؟

گفت: به جان سید قرار بود 4 لیتر مشروب بندازم،فقط برای مصرف خودم … به جای 4 تا صندوق یک نیسان انگور فرستاده بودن،دیدم چه انگور مجلسی و دانه درشت و خوشمزه اییه ، کل بار نیسان رو خریدم و مشروب انداختم ، گفتم : هرکی این مشروب رو بخوره دعام می کنه ….

گفتم : آفرین به تو که جنس خوب دست مردم می دی ، منم جنس عالی دست مردم می دم ، هرکی یه بار از دست من قهوه خورد ، دیگه نمی تونه جای دیگه قهوه بخوره …!

علی آقای قصه ما چند روزی از زندان مرخصی گرفته بود تا به مادرش سر بزنه … که من باهاش تماس گرفتم …

مغازه جزء یک مجتمع تجاری بود که داشتن می ساختن و چون مغازه حاشیه خیابان بود قبل از تمام شدن ساخت مجتمع تحویل داده بودن

در همین حین که علی آقا مشغول لوله کشی آب بود ، به ذهنم رسید که برم با مدیر ساخت مجتمع صحبت کنم ، ببینم می گذاره لوله فاضلاب را از مغازه وصل کنم به چاه فاضلاب مجتمع؟

بالاخره موفق شدم پیداش کنم و جریان مغازه رو بهش گفتم و اون هم خیلی راحت و آسون قبول کرد که دیوار مغازه رو سوراخ کنم و لوله بکشم تا چاه فاضلاب مجتمع

خداروشکر مسئله فاضلاب هم حل شد

علی آقا با کمال محبت و شوق فراوان همه کارای مغازه از لوله کشی آب ، نزدیک صد متر فاضلاب توی ارتفاع حدود 7متر ، برق کاری ، جوشکاری ، نقاشی

گرفته تا نصب سینک ظرفشویی و تمیزکاری مغازه همه رو کمکم انجام داد

میز کانتر و قفسه و صندلی ها و بقیه وسایل هم که از مغازه قبلی داخل مجتمع بود همه اش رو آوردم و همه چیز آماده شد برای افتتاحیه …

دستمزد علی آقای گلمون رو آماده کرده بودم که بهش بدم ، ولی بهم زنگ زد و گفت:

نمیتونه بیاد مغازه باید بره زندان ، شماره کارت مادرش رو داد تا به حساب مادرش واریز کنم .

تا قبل از این که با علی آقا آشنا بشم نمی دونستم که خدا چه دست قدرتمندی از خودش رو وارد زندگیم کرده ، قلبش رو برام مهربون کرده بود تا کمکم کنه همه کارها انجام بشه….

و این قصّه سری دراز دارد…

‌

وَ السَّلامُ عَلى‏ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى‏