تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳ - صفحه 45

به نام خداوند بخشنده و مهربانم

سلام به همه ی شما هدایت شدگان قشنگم

در مورد تمرین امروز:

( در چه مقطعی از زندگی‌تان (شغلی، مالی، روابطی) به یک هدف بزرگ رسیدید، احساس کردید «دیگر تمام شد» و کار کردن روی خودتان را متوقف کردید؟

این توقف و احساس رضایت کامل، چه نتایجی (شاید حتی پسرفت، بی‌انگیزگی یا روزمرگی) برای شما به همراه داشت؟)

باید بگم که یکی از مهم ترین هدف ها و چالشی که داشتم قبول شدن دانشگاهم بود، که به لطف خداوند با به وضوح رسیدن توی خواستم و بعد از اشنایی با سایت بهش رسیدم ،اما نکته مهمی که برای اکثریت ما قطع به یقین اتفاق افتاده توقف بعد از رسیدنه ! که این مسئله به وضوح یکسان بودن قانون الهی رو داره نشون میده!

یادمه بعد از نقل مکان کردنم به خوابگاه از اونجایی که همه چیز جدید و شوق اور بود و از یک طرف دیگه هم مخلوط شدن چندین احساس باهمدیگه از جمله دلتنگی ، کنجکاوی، ترس،نا اشناییو…همه ی اینا دست به دست همدیگه دادن که من مسیر رو رهاکنم! منی که همیشه فایل هارو گوش میدادم مطالب روزمو منظم توی دفترم مینوشتم انقدر فاصله گرفتم که برگشتم به شرایط روحی بدتر از قبل اشناییم با سایت!

ویکی از بزرگترین بحران های روحیمو پشت سر گذاشتم ! دیگه هدفی نبود که جذابیت تلاش کردن داشته باشه ! به طور کامل تحت تاثیر دوستانم قرار گرفته بودم ،منی که کلی روی بحث غیبت نکردن کار کرده بودم کم کم الوده شدم به کنجکاوی و سر در اوردن از اسرار خوابگاه! و این روند انقدر ظریف و زیر پوستی اتفاق افتاد که اصلا متوجهش نشدم! وقتی خدای بی نظیرم من و از مخمصه ای که واقعا برام خیلی بزرگ بود بی سرو صدا و اروم نجات داد تازه فهمیدم ایمان یعنی چی!

اونقدر که میگفتم خدا قدرتمنده تازه درک کردم قدرت خدا چطوری میتونه باشه! کم کم به مسیر برگشتم اما دست و پا شکسته ، ولی همین برگشتن دستو پا شکسته هم باعث شد روابطم توی دانشگاه خیلی بهتر بشه ، همه اساتید کم کم منو شناختن و شاگرد خوبشون محسوب میشم ، و خدا بازهم زندگی دوباره ای به من بخشید…اما روزمرگی و فرسایش عضو جدایی ناپذیر این روند شد ، هر روز خسته از کلاسا و امتحانات.. تصمیم گرفتم تا پایان روند دانشگاهم

روی جذب یه خواسته ی دیگم متمرکز بشم و در راستای اون کلی سناریو نوشتم و دارم باور های مخربمو پیدا میکنم ، ورزش کردن رو هم به عنوان یک هدف جدید شروع کردم و صد البته اینکه دارم فعالیتمو هم توی سایت بیشتر میکنم و روند پروژه ی تغییر داره گام به گام بهم یاد اوری میکنه که چطور مسیر رو گذروندم و اینکه اشتباهاتم کجا بوده! تازه دارم به یاد میارم که چقدر توی مسیر الهی پیشرفت کرده بودم اما از اونجایی که شرک پنهانه و خیلیی نرم و اروم ادم بازهم میتونه برگرده به وجه سابقش، من همه ی این پیشرفتامو داشتم فراموش میکردم! الان احساس میکنم آرومتر شدم و نگرانی هام جاشون رو به ایمان به خدا دادن ،واقعا حس عجیب و قشنگیه انگار که یه مسکن خیلی خیلی قوی بهم تزریق شده…

خدای مهربانم سپاس گزارم…هر لحظه این مسیر حتی وقتی که بهت پشت کردم، سرمو که برگردوندم تو رو دیدم…

ممنونم از تک تک نگاهای قشنگتون⁦♡