تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱ - صفحه 33 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند بخشنده ی مهربان تشکر میکنم از استاد عزیزم به خاطر شروع این دوره که فرصتی برای فکر کردن و شناخت بیشتر خودمون و برداشتن قدم هایی برای بهتر شدن

تا الان زندگی با تضادهایش چه چیزی را بهم یاد داده؟( اینا رو مینویسم تا اینجا ثبت بشن هم خودم بیام بخونم و هم شاید به درد کسی خورد تجربیاتم)

اوایل عروسیم همه ی خانواده ی شوهرم من و مسخره می‌کردند چون دست و پا چلفتی رفتار میکردم سنمم کم بود و همیشه هم ایم نجوا تو ذهنم بود که من دست و پا چلفتیم، من نمیتونم از پس هیچ کاری بربیام، من فعال و زبر نیستم، و این نجواها هم حاصل حرف های مامانم و خانوادم بود که اونقدر گفته بودند این حرفا رو به من که ملکه ی ذهنم شده بود و باور کرده بودم من آدم به درد نخوری هستم

مت از بچگی دنبال پیش رفت بودم رویاهای بزرگی داشتم و همیشه از خدا میخاستم که من روببره بالا و آگاه کنه از همون بچگی زودتر از سنم میفهمیدم چون زود بزرگ شده بودم . خلاصه که دوست نداشتم مثل مامانم ضعیف باشم . تا اینکه پدرم با اصرار و زور من و محبور کرد که ازدواج کنم و وارد یه خانواده ای شدم که همیشه بگو بخند می کردند آدم های با جنبه ای بودند ولی من آدم زود رنجی بودم و این باعث می‌شد که همه ی حرف های اونا رو به دل بگیرم و یه عقده بشه در دلم و یه حرف هایی بهشون میزدم که ناراحت می‌شدند

این رفتارها این تحقیر ها آنقدر تکرار شد (چکش جهان) که من یواش یواش آگاه شدم که آقا زود رنجی و منزوی بودن و …خوب نیست و فقط باعث میشه که خودم اذیت بشم منم باید مثل اینا شاد باشم و بگم و بخندم بدون اینکه عقده ای در دلم نگه دارمو اگر هم از کسی ناراحت شدم محترمانه جوابش رو بدم.

من قبل از ازدواجم روابط اجتمایی بسیار ضعیفی داشتم به طوری که از بودن در جمع و صحبت کردن در جمع واهمه داشتم همه بهم میگفتن تو چقدر کم حرفی !! ولی یواش یواش تصمیم گرفتم که منم سطح روابطم رو مثل خانواده ی شوهرم ببرم بالا و صحبت کنم الان تو جمع می گم و میخندم بدون اینکه خجالت بکشم حرف میزنم .

الان چند وقتیه که به یه تضادی برخورد کردم که فعلا حل نشده من از وقتی ازدواج کردم خونه ی مادرشوهرم زندگی می‌ کنیم و همسرم اصلا راضی به جدا شدن از خونه ی مادرش نیست البته من خودمم اوایل سنم کم بود و نمی فهمیدم به شوهرم میگفتم اره جدا نشیم همینجا بمونیم ( از بس که تباه بودم من)

اگه جدابشیم بریم خونه ی خودمون خونمون حیاط نداره پسرم افسرده میشه اینجا حیاط داره بزار بمونیم اینجا پسرم بازی کنه من حتی کلی سختی به جون میخریدم ولی حاضر نبودم از اون خونه دل بکنم ولی مدتیه که میخام از این شرک ( وابستگی به خونه ی مادرشوهر) خلاص بشم چون شاد بودن پسرم ، فعالیت و بازی کردن پسرم وابسته به حیاط مادرشوهر نیست و خداوند بی نهایت راه های فراوان داره برای اینکه پسرم بازی کنه و شاد باشه و آگاه شده ام که من هیچ مسئولیتی در قبال پدر و مادر همسرم ندارم و این حق منه که برای خودم یه خونه مستقل داشته باشم و این حق منه که با شوهرم و بچم وقت بگذرونم ،برم مسافرت تجربه های مختلف کسب کنم و.. از زندگی لذت ببرم

و یه تجربه ی دیگه ای که دارم اینه که ما چون با برادرشوهرم اینا و پدر شوهرم اینا تو یه حیاطی وقتی پسرم میخاست با پسرعموهاش بازی کنه من همیشه کنترلش میکردم و دنبالش بودم که یه وقت کسی اذیتش نکنه یا زمین نخوره و هر وقت پسرعموش می اومد که با این بازی کنه من یه دلشوره ای میگرفتم و اذیت میشدم از درون یه خشمی از پسرعموش به دلم میگرفتم که الان پسرم و میزنه یا بازیش نمیده و اذیتش میکنه یه جورایی قدرت و داده بودم دست عوامل بیرونی و یه مدتیه که دارم روی خودم کار میکنم که هیچ عامل بیرونی قدرا این و نداره که به پسرم آسیب برسونه و اگرم مشکلی هست از درون من نشات میگیره قدرت فقط دست خداست که حواسش به همه چی هست و اگرم مشکلی باشه لز درون خود من نشات میگیره اگه من با خودم درصلح باشم پسرمم با خودش در صلحه و بهترین رفتار و میکنه و کسی قدرت اینکه بهش آسیب برسونه یا اذیتش کنه رو نداره️

با تشکر