«الخیر فی ما وقع» در شعر پروین - صفحه 62 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند مهربانم

اون چیزی که من از استاد عباس‌منش یاد گرفتم، فقط یه سری آموزش ذهنی یا قانون جذب نبود…

یه درک عمیق از “توحید عملی” بود؛ همون توحیدی که ربط مستقیم داره با قانون فرکانس و احساس.

من یاد گرفتم که یه رابطه‌ی مستقیم و روشن بین احساس خوب و اتفاقات خوب وجود داره،

بین ایمان به ربّ و تسلیم بودن در برابرش،

و این‌که تنها چیزی که واقعاً سرنوشت من رو توی این دنیا و حتی اون دنیا تعیین می‌کنه،

باورهای خودمه، نه هیچ چیز دیگه.

توحیدی که از استاد یاد گرفتم، فقط یه عقیده نیست برای ترس از جهنم یا امید به بهشت بعد از مرگ،

بلکه یه ابزار قدرتمنده برای ساختن بهشت همین‌جاست… همین لحظه… همین زندگی.

وقتی این توحید عملی رو به کار می‌گیرم،

یه آرامش عمیق میاد توی دلم… یه اطمینان قلبی که توضیح‌دادنی نیست.

و کم‌کم می‌بینم که این حس خوب، داره به تمام بخش‌های زندگیم نفوذ می‌کنه؛

از روابط گرفته تا پول، از جسمم گرفته تا ذهنم…

استاد به من یاد داد که معنای واقعی توکل یعنی چی؛

نه فقط گفتنش، بلکه زندگی کردنش.

این‌که توی سخت‌ترین شرایط، بتونم کانون توجهم رو نگه دارم

و همون‌جا، درست وسط آشفتگی‌ها،

یه‌جور قدرت درونی پیدا کنم که همه‌چی رو به نفعم تغییر بده.

و یه چیز دیگه… استاد ایمان به غیب رو جوری برام باز کرد که حالا می‌تونم توی شرایطی که هیچی ندارم، نه راهی، نه امیدی، نه دستی که کمک کنه…

با تمام وجودم بگم:

مهم نیست چی توی بیرون داره اتفاق می‌افته،

من از درون، به آرامش می‌رسم و این آرامش، جهان بیرونم رو عوض می‌کنه.

و وقتی به این سطح از یقین می‌رسم، دیگه می‌فهمم که مهم‌ترین کار زندگیم،

کنترل توجهمه… کنترل احساسم…

چون اونجاست که قدرت واقعی‌ام شروع میشه.

و چقدر این آیه‌ی قرآن، گواه این قانون قدرتمنده:

«وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ، وَ مَن یَتَوَکلَ‏ْ عَلىَ اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ…»

و از جایی که حتی فکرش رو هم نمی‌کنه، بهش روزی می‌رسه…

و کسی که توکل کنه، خدا براش کافیه…

یا حق