قدرت تحسین در برابر حسادت

بنام خدا

سلام خدمت استاد عباسمنش عزیز و خانم شایسته و همه افراد عضو سایت

من امیر محمد هستم و این اولین کامنت من در سایت استاد هست ، خوشحال هستم که از برج 2 امسال ( 1404) وارد مسیر شدم و خدارو شکر میکنم که با استاد عزیز آشنا شدم ( واقعا جای شکر داره چون من برج 6 یک‌تایمی رو با یک استاد دیگه گذروندم و واقعا چنان تضاد هایی ایجاد میشد که با خودم میگفتم آخه مگه میشه همش تضاد ؟؟ و مجدد از اواخر برج 7 برگشتم به آموزه های استاد ، لذا واقعا شکر میکنم بابت حضور استاد عزیزم و افرادی که من با ایشون آشنا کردن) …

من تجربه دیدن دوره های روانشناسی ثروت 1 و احساس لیاقت رو با اکانت عزیز دلم دارم و تصمیم گرفتم خودم توی سایت عضو بشم ،خب استاد همیشه خیلی روی موضوع کنترل ذهن ، باور فراوانی و شرک و توحید و کلی مسائل دیگه صحبت کردن و ماهم همیشه مشتاق نشستیم نوشتیم در مورد این موضوعات ، این روزها یک موضوعی به من گفته میشه که نوشتن و گوش دادن صرفا مبنا نیست ، مبنا احساس شما خواهد ، این قطب نمای درونی شما که با شما صحبت می‌کنه ، تمامی مواردی مثل ایمان ، توکل ، توحید ، سپاسگزاری و… باعث ایجاد احساس خوب میشن و این نعمت بزرگی هست چرا که احساسات ما باعث میشه فیدبک از خروجی کار بگیریم و اون رو اصلاح کنیم دائم ، برگردیم به موضوع و ربط اش به موارد بالا :

برای من در یک هفته اخیر موضوعی پیش اومد که دو مرتبه بشدت احساس منو بد کرد ، یعنی 2 اخطار از درون به منزله نیاز به اصلاح باور و مسیر

وقتی نشستم و خوب دقت کردم دیدم موضوع حسادت در من هست و این درحالی است که من این روزها برای بار دوم احساس لیاقت رو میبینم و در اون دوره خیلی روی این موضوعات صحبت شده و من هم همیشه نوشتم گوش کردم که بله مقایسه نباید کرد ، هرکسی مسیر خودشو داره، هرکسی در هرجایی هست جای درست اش هست و…. اما موضوعی که بمن گفته میشه اینه که خب اوکی این صبحت ها شد اما امیرمحمد تو کجای کاری ؟!

تو چکار می‌کنی ؟ بیا برسی کن فلان جا احساس بد کردی ریشه اش چی بود ؟ چرا اون احساس داشتی ؟ این موضوع باعث میشه که من خودم رو درگیر کنم با موضوعات و وقتی دست به تعمق میزنم اون موقع انگار رمز گشایی ایجاد میشه و خداوند هدایت می‌کنه و راه درست رو توی قلب من نورانی تر می‌کنه ، وقتی ریشه رو متوجه بشم و موضوع آموزش که مثلا حسادت هست رو شخصی سازی کنم روی خودم بجای اینکه فقط سر تکون بدم و بگم آاااا بله بله درسته ! من باید باور فراوانی داشته باشم ، من باید به ذات خودم و خدای درونم مستقل باشم و از این صحبت ها. شخصی سازی موضوعات باعث میشه من هدایت بشم به راه حل و خود این موضوع هم تکاملی هست ، یعنی اگر ابتدا فقط حتی من بشنوم هم افکار منفی من شروع به خیس خوردن می‌کنه و یاد همون مثال استاد در مورد دیوار سیمانی میفتم و….

شخصی سازی که من در خصوص احساس حسادت داشتم و بنظرم رسید شاید به دوستان کمک کنه اینه که من پاشنه آشیل خودم رو برای ازبین بردن ترمز ها میشناسم و اون موضوع شرک هست ( نوعی ایجاد اهرم رنج و لذت که استاد آموزش دادن ) حالا یعنی چی ؟ ممکنه خیلی کامنت های زیر این ویدیو رو بخونید که نوشته حسادت یعنی کمبود احساس لیاقت ، من برای خودم اینجوری منطقی میکنم این موضوع رو :

زمانی که من از دیدن موفقیت یا هرچیزی از دیگران احساس بدی میکنم چطور فرکانس عدم احساس لیاقت میفرستم ؟ بیایید اینجوری نگاه کنید همه ما انسانهای زنده روی این کره خاکی از ذات والا و بلند مرتبه خداوند درون خودمون داریم ، این چیزی هست که خداوند گفته از ذات خودم درون انسان دمیدم …. تا اینجا قبوله ؟ ( و بعد خودم توی ذهنم پاسخ میدم آره قبوله ) یعنی اگر من هستم یعنی ارزشمند هستم ، یعنی از ذات خالق درون خودم دارم و یعنی قدرت خلق دارم یعنی لینک هستم با منبع الهی به شرطی که با فرکانس نامناسب فیلتر اش نکنم . زمانی که من به موفقیت دیگران حسادت میکنم حس بدی بهم دست میده ، لج ام میگیره یا هر نمودی که احساس بدی ایجاد کنه یعنی من دارم میگم خدای اون فرد بهتره !!!!! یعنی به اون میده به من نمی‌ده ، منو دوست نداره، به اون نزدیکه به من نیست ، من نمیتونم خودم با درون خودم ارتباط بگیرم ، می‌پرسید چرا ؟ پاسخ ساده است کافیه نگاه کنید به حس تون ….

اگر باور داری تو هم از ذات خداوند درون خودت داری تو هم لایق هستی تو هم هدایت الهی دریافت می‌کنی برای چی نگاهت به ظرف بقیه است ؟؟؟؟؟؟؟

و اینجا کمی جدی تر با خودم میگم :

مگه تو نمیگی خداوند منبع خیره ، مگه هی نمیگی خدایا من به هر خیری از سوی تو فقیرم ، مگه هی نمیگی خدایا من نمی‌دونم دانا تویی قدرت تمام تویی و صدتا حرف قشنگ دیگه …

پس چرا داری با پشت دست میزنی توی باور های خودت ؟ چرا اجازه نمیدی خداوند تورو هدایت کنه ؟ و صدها چرایی که توی ذهنم میاد …

یاد ی مثالی افتادم که برای عزیز دلم میگفتم ، سالها پیش جایی بودم که یکی بچه های کوچیک خانواده هم بود و کوبیده برای اون بچه گرفته بودن ، به من هم تعارف شد و دیدم بچه شروع به گریه زاری کرد که نه حق نداری بخوری و ….اونجا توی ذهنم گفتم اگر بجای گریه زاری می‌گفت فلانی مثلا تو یک لقمه بخور ولی باید بری برام دوباره غذا بگیری والله من برای کل اون جمع می‌گرفتم ( یعنی بجای گریه و حس بد و…. درخواست میکرد ! فقط همین درخواست میکرد نه تنها خودش بلکه کل اون جمع غذای بیشتری گیرشون میومد ) …..

چی می‌خوام بگم ؟

ما خیلی وقت ها توی زندگی همون بچه فامیل میشیم ، یکی ی چیزی داره ما نداریم یا کم داریم یا بیشتر می‌خوایم داشته باشیم بجای درخواست از خداوند شروع به احساس بد مثل حسادت و مقایسه و …. میکنیم و نتیجه چی میشه ؟ هیچی فقط فرکانس بدتر و ناخواسته بیشتر

پس دست از احساس بد برداریم و درخواست کنیم ، خدایا از فصل خودت بمن ببخش ، خدایا من ایمان دارم تو منو هر لحظه هدایت میکنی، خدایا من ایمان دارم گفتی « ما بر خودمان الزام کردیم که شمارو هدایت کنیم » ، خدایا من ایمان دارم و…. و این میشع یک خواسته درست تر !

البته که تکامل طی میشه و شاید بعدها بفهمم چطور میشه همین درخواست درست رو هم بهتر عنوان کرد

خلاصه که باید عمیق تر بنگریم

عاشقتونم ، ببخشید اگه طولانی شد یا رشته کلام جایی در رفت اولین کامنت من هست شاید بهتر باشه بعدا با سیستم کامنت بزارم یا پیش نویس توی نت گوشی بزارم . خداوند نگهدار همه ما باشد

ممنون از استاد و خانم شایسته عزیز