«هم_مدار شدن با خواسته» به کمک استعاره گاز و ترمز - صفحه 9

سلام به آرزوها ، سلام به کسی که آرزوها را تصرف کرد ، سلام به تویی که از آرزو ، فرشی ساختی و پاهایت را در بهترین جای این فرش گذاشتی ، عزیز بودی و با این حرفهای قشنگت عزیز تر شدی ، استاد عزیزم تو را میگویم که اینجا نیستی اما همیشه در بهترین لحظه در زندگیم حاضر میشوی ، خدایا شکرت که امروز که چشم باز کردم بهترین هدیه ، فایل جدید استاد ، را بمن عطا کردی ، امیدوارم به پاس این موهبت که نصیبم کردی بتوانم بندگی را در حق جهانت ادا کنم و با رسیدن به خواسته هام جهان تو را برقصانم و بخندانم

استاد عزیزم تو راست میگی ، انقدر که گاز دادم پای راستم درد گرفته ، چرا پرواز نمیکنم ، چرا انقدر یافتن ترمزها و پرواز بر آسمان را سخت میگیرم ، چرا مطمئنم که هواپیمای من سقوط میکند ، گاهی ترس از سقوط آنقدر زیاد میشود که عطای لذت اوج گرفتن را به لقایش میبخشیم و در چهارچوب ماشین قدیمی مان می نشینیم و همچنان گاز میدهیم ، بدون اینکه حرکت کنیم ، بدون اینکه لذت پیچیدن و دیدن جاده بعدی را بچشیم ، واقعا چرا ؟ شاید جاده بعدی سرسبز باشد ، اما استاد امروز من قسم می خورم که پرواز کنم ، خسته شدم ، از احساس های منفی ، از ترس های واضحی که از حضورشان خبر دارم ، از نگرانی های مزخرفی که اگر من بهشون بها ندم هرگز جرأت اتفاق را ندارند ، از اینکه تمام زندگیم را در شب سپری کردم ، از اینکه یک عمر به خودم حق دادم که پر از استرس و خستگی و فشار و روانپریشی باشم چرا که بچه جنگ بودم ، چرا که در ناف اهواز بودم ، خسته شدم ، من از تمام این ترمزهای سهمگین خسته شدم ، جنگ تمام شد و خیلی ها فراموشش کردند ، خیلی ها ازش درس گرفتند ، خیلی ها بعنوان تضاد بهش نگاه کردند و از اون پلی برای پیشرفت خودشون ساختند اما من عمری به خودم حق دادم که بدبخت و ترسو باشم و خودم را همچنان در سنگر حیاط مدرسه ، جایی که کلاس اول که بودیم با صدای آژیر بهش پناه میبردیم و مثل مور و ملخ بهش هجوم میبردیم ، حفظ کنم ، من خودم را بین تمام شیون ها و اشک ها نگه داشتم ولی خداوند هرگز با من مثل خودم رفتار نکرد ، خداوند هرگز اجازه نداد در تب و دردهایی که خودم برای خودم ساخته بودم ، بسوزم و بمیرم ، خداوند وقتی دید دنیا را میخواهم طور دیگری ببینم اما دست و پایم زنجیر شده ، استاد عزیزم را سر راهم قرار داد و من تا حالا خیلی خیلی خودم را رها کردم و پرده های زیادی را کنار زده ام اما خودم میدانم که زمینه مسائل مالی پایم شدیدا روی ترمز است اما قول میدهم که ترس را کنار بگذارم و پایم را بردارم و هرگز از سرعت نترسم ، سرعتی که تنها هدفش ، رساندن من به آرزوهایم هست ، سرعتی که به جز زیبایی هیچ چیز دیگری در مسیرش نیست …. و خدا را شکر میکنم بخاطر تمام موفقیت های استادم ، دلیلش واضح است ، استاد من کسی ست که موفق شد و جهان را هر لحظه جای بهتری برای زندگی میکند …. فرشته ای که با کلامش به پاهای من قدرت میدهد که ترمز ها را رها کنند …. زنده باد استاد عباس منش