در مقابل بی احترامی چگونه احساسمون رو خوب نگه داریم

کاملا درسته منم اینو تجربه کردم همش تو ذهنم میگم نکنه الان دوباره فلانی ی چی بگه ناراحت شم یا دوباره بی احترامی کنه

باید باور درستو جایگزین کنم

سپاس از شما ❤️

خدای من……

علی آقا چه میکنی باما با این کلمات الهی که به زبون میاری مچکرم ازت

شما شدی ندای درون من

ممنونم ازت

سلام ودرود به جناب آقای ابودردائی عزیز،

چقدر کامنت های شما پر محتوا و پر از آگاهی هست.

عاشق این دو جمله شما شدم ،

(چیزی که از دیگران بیرون می آید

به من ربطی ندارد

چیزی که من میفرستم ، به من مربوط است)

این دو جمله خیلی پر بار هستند و خیلی لذت بردم،

انتهای کامنتتون یه جمله داشتید،

(تمام ذراتِ آسمانها و زمین و درختان و هوا و آب ها و آدم ها ، فقط برای تحسین و تمجید و تشویقِ من در کارند)

چطور میشود فکر کرد وقتی کسی بمن توهین میکند من همچین نگاهی به اون شخص داشته باشم یعنی فکر کنم داره تمجید میکنه. میدونید نتونستم درکش کنم اگه بیشتر توضیح بدید ممنون میشم،

ارادتمند

علی

سلام جناب ابودردائی،خداقوت دوست عزیز.

سپاسگزارم بابت پاسخ های زیبایی که میدین،چقدر بوی توحید میده،چقدر دلنشینه،همیشه منتظرم ایمیلی برام بیاد که از آقای ابودردائی عزیز باشه،ممنون که برامون مینویسین و خدا رو بیشتر در قلبم جا میدین.سپاسگزارم ازتون.

نمیتونستم فقط به یه لایک اکتفا کنم،باید همین چند جمله رو حداقل برای سپاسگزاری از شما مینوشتم.

شاد سلامت و ثروتمند باشید دوست عزیز

سلام آقای ابودردائی عزیز

سپاسگزارم بابت متن زیبایتان

و سپاسگزارم که توحیدی بودن را آموختید و از احساس زیبایتان برای ما می‌نویسید.انشاالله روزی ماهم بشود که از لذت حرکت در مسیر سیر نشویم و همچنان عطش لذت و ماندن در مسیر برایمان بیشتر شود و هر لحظه حال و دلمان پر از احساس ناب خدایی باشد. موفق و پایدار باشید.

سلام این جمله خدا بود: نگاهم به خدای درون سبقت بگیرد ، بر نگاه کردن به عناصر و اتفاقاتِ بیرون.

ب نام خدا

سلام ب همه بچه های خوب خدا

سلام ب دوست عزیزم اقای ابودردائی

چققد لذت میبرم از تک تک کلماتتون

سرشار از عطر ایمان وباهمه وجودم

حضورخداوند رو تو تک تک کامنتاتون احساس میکنم

گریه ام میگیره از داشتن دوستان عزیزی

مثل شما ک خداوند

ازفضلش سر راهم قرار داده

ازصمیم قلبم واستون ارزوی سلامتی و ثروت

دردنیاوآخرت دارم ازخدای خوبم

سپاس

💞🙏

سلام دوست عزیز.چقدر عالی مینویسید.چه درک عالی ای دارید.امیدوارم بیشتر تو مسیر درک این آگاهیها قرار بگیرم..

سپاسگزارم که برامون مینویسید.سپاسگزارم

آخه اگر جواب ندیم طرف مقابل این اجازه رو بخودش میده که دوباره بی احترامیشو تکرار کنه نمیفهمه که اگر جواب ندادم برا شخصیت خودم ارزش قایل شدم

سلام دوست عزیزم

خواستم تشکر کنم من الان توی یه کافی شاپ تو آ اس پ تهران نشستم و داشتم در یک عصر برفی کنار یک چای سیاه ارلگری خواسته هامو مینوشتم از دل تضاد و بی احترامی که برام پیش اومده بود تو باشگاه و توجه و تمرکزم روی زیبایی ها گذاشتم الان روی خوبی های اون دختر گذاشتم الان نوشتم خوبی هاشو و اینو میدونم که توجه به زیبایی ها و قشنگی ها هدایت شدن به زیبایی های بیشتر هست و ما در جهانی هستیم که چیزی رو دفع نمیکنه فقط داره جذب میکنه پس باید تمومه تمرکزمون رو بزاریم روی خوبی ها و ویژگی های خوب ادمها و زیبایی هاشون و هدایت شدم به این کامنت زیبای شما که دقیقا من قبلش بهش رسیدم و کامنت زیبای شما مهر تاییدی براین الهامات و نشونه های من شدخوشحالم که بی نهایت با خودم در صلح و هماهنگی هستم خدارو میلیاردها بار شکرت

عاشقتونم

در پناه الله یکتا باشین

چقدر لذت میبرم از نگاهتون،چقدر این کلمات منو با خودم آشنا تر میکنه

وقتی دیدگاههای شمارو میخونم ،خیلی آروم ترم ،با خودم مهربون ترم،در صلحم

چقدر زیباست،چقدر درکتون تحسین برانگیزه

وقتایی که احساسم رو نمیتونم کنترل کنم،به نوشته های شما پناه میبرم و دوباره برام یادآوری میشه که دنیا فقط یک بازی تک نفره است،اگر من با خودم در صلح باسم کل دنیا با من در صلح است.

یاد دوستم افتادم که تو باشگاه ازم پرسید اگر کسی به تو بدی کنه ،چه عکس العملی در مقابلش داری؟؟!!

ومن در جواب گفتم آرامش من از همه چیز مهمتره،من آرامشمو احساسمو به خاطر دیگران بد نمیکنم.من اولویت دارم ،احساس خوب من اولویت داره…

قیافه ی تعجب کرده ی دوستم برام

خنده دار بود،نمی تونست منو درک کنه😂

ومن خدارو شکر میکنم بابت این آگاهی ها،بابت هدایتم به اینجا و این همه دوستان ناب🥰

سلام اقای ابودردائی

خیلی خوشحالم چون بنظرم در مدار خوبی قرار گرفتم چون دارم نوشته های شمارو بیشتر از همیشه درک میکنم

من چرا نباید از دیگران ناراحت بشم؟

یک به این دلیل که هر کس در هر مداری هست دسترسی به اگاهی و رفتارو برخوردهای مدار بالاتر به هیچ عنوان نداره افراد قد مداری که توشن رفتار میکنن و نباید انتظاری بیشتر داشت ازشون ولو ماهم اگر در مدار اونها بودیم همچین رفتار و برخوردی داشتیم این باعث میشه به ضعف انسانها پی ببریم و باهاشون مهربون تر باشیم و از خدا براشون هدایت بخوایم چون رفتار بد از درون ناهماهنگ میاد درون ناهماهنگ اول به خود اون فرد ضربه میزنه

دوم اینکه من و توجهات من باعث شده اون قسمت از فرد رو برانگیخته کنم این اتفاق باید باعث بشه من مصمم تر بشم برای توجه به نکات مثبت

ارمغان عزیزم ممنونم از یاداوری اینکه ما در جهانی زندگی میکنیم که فقط جذب میکنه خبری از دفع نیست

خدایا هزارران بار شکرت

سلام رویا جون

خواهش میکنم عزیزدلم و چقددددد عالی قانون‌رو درک میکنی همیشه و من این حد از درک بالاتو واقعا تحسین میکنم

تو بینظیری دختر

منم ازت ممنونم که باعث شدی بیام و کامنته سرشار از آگاهی تو بخونم و ریپیت بشه برام قانون

واقعا عالی بود دمت گرم دوسته قشنگم

عاشقتم

در پناه الله یکتا باشی زیبا

سلام اقای ابودردائی عزیز

این جمله

از متن این بی احترامی ها برای ان هماهنگی استفاده میکنم

میشه بیشتر توضیح بدید

من خودم سعی میکنم وقتی از چیزی ناراحت میشم و احساسم بد میشه بیام بنویسم چرا ناراحتم کرده و بفهمم ترمزم چی بوده که ناراحت شدم از اون اتفاق بعد اغلب مواقعم میرسم به احساس ارزشمندی که یا تایید نشدم یه خودمو دوست نداشتم یا …

ایا منظور شما اینه؟

یا باید اینجور مواقع بنویسیم چه چیزی میخوایم بجای اون تضاد؟ مثلا من بی احترامی میبینم بگم من احترام میخوام و حالا برای دریافت احترام چه تغییری تو فرکانسم بدم

سلام ، بله کاملا درست گفتید همون مساله یافتن ترمز ،

باید به جایگاهی رسید که اصلا نیازمند و یا منتظر تایید و احترام و تحسین نباشیم

آن قدر از درون احساسمان خوب باشد

که هیچ تحسین و احترام بیرونی به گردِ پایش نرسد

همینکه مشغول نوشتن چیزهای خوب شوید ، بدون اینکه خود متوجه شوی ، ارتعاش تغییر می کند

حالا اگر این نوع قَدَم در طول روز بیشتر تکرار شود ، پُخته تر خواهی شد و دیگر بخش زیادی از زمان هایت صرفِ زندگی در خواسته ها در سطحِ ذهن و درون می شود.

سلام رویاجون

من هدایت شدم جوابه شما رو از اگاهی هایی که دریافت کردم بنویسم

چیزی که میخوایین رو باید بنویسین۱۰۰٪

توجه توجه توجه توجه

خیلییییی مهمه

به چی دارین توجه میکنین و اون فرکانس رو دارین به جهان میفرستین و از ناخواسته ها اعراض کنین بی توجهی کنین از بی احترامی ها

سریع جایگزین کنید با یه کاری که حالتون رو خوب میکنه مثله اب دادن به گلها درختان

یا هر چیزی دیگه ای

تنها راه حلش اعراض هست

اما برای پیدا کردن ترمز سریع متوجه شدین دلیله این رفتار اون طرف دلیل این بی احترامی چیه

باور مثبت رو سریع جایگزین کنی و تو اون رفتار نمونین باز با اگاهی های استاد رو خودتون کار کنین تا تو مدار مناسب بیایین بعد هم این نکته رو که مسئولیت اون رفتار

اون بی احترامی رو بپذیرین

که مسئولش خودتون هستید وتمام

سعی کنین جوری به اون مسئله نگاه کنین که به حال بهتر برسین بعد یواش یواش در مداری قرار میگیرین که رفتارهای عالی از افراد و احترام های بی نهایت رو دریافت میکنین

موفق باشی خوشگلم

در پناه الله یکتا باشین

سلام آقا ابراهیم واقعا لذت بردم از کامنتتون ..

واقعا با نظر شما موافقم ..

اتفاقا منم جزو افرادی بودم ک فکر میکردم اعراض کردن یعنی وقتی اجازه دادم بهم بی احترامی بشه دیگه بی عار بشم و بگم اها این اعراض هست و در اصل آشغالها رو زیر مبل قایم کنم ..واقعا همینطوره به محض دیدن بی احترامی باید ذره بین برداریم رفتارهای گذشته خودمونو بررسی کنیم تا ریشه اصلی رو پیدا کنیم ..عالی مثال زدید ..عالیییی

سلام

اقا ابراهیم واقعا لذت بردم از پاسخی که دادین دقیقا درسته

در مورد بی احترامی اعراض کردن اصلا و اصلا درست نیست

من چندین سال به خاطر اعراض بی احترامی های شدیدی دیدم که نگم براتون

به نظر منم اول باید روی احساس لیاقتمون کار کنیم و اعتماد به نفسمون

وقتی ما به خودمون احترام بزاریم یعنی اینکه اجازه ندیم کسی بی احترامی کنه نه با دعوا بلکه با اعتماد به نفس کامل

استاد هم در یکی از فایل هاشون گفتن که

وقتی من به همه احترام میزارم حتی شده یک کلمه عمو اضافه میکنم به کسی به اسم صدانمیزنم انتظار دارم طرف مقابلم به من احترام بزاره یعنی اعراض نکرده

اتفاقا وقتی توجه نمیکنی یعنی دوست داری بی احترامی بشه بهتون

پس باید به شدت رو خودمون کار کنیم و به خودمون احترام بزاریم و برای خودمون ارزش قائل باشیم.

سلام ابرهیم دوست خوبم، اما یه وقتهایی هست بعضی آدما کلا بی ادب هستن و هر چقدر با احترام رفتار میکنی باز بی احترامی میکنن، محکم رفتار میکنی باز بی احترامی میکتن و کلا یه دعوای حسابی پیش میاد اما اونا درست نمیشه رفتارشون، مثلا من جاریم ازم متنفره و بهم حسودی میکنه، اما توی جمع اینو نشون نمیده اما مشخصه که توی خونش درباره من بد حرف میزنه، چون همیشه همسرش(برادرشوهر من) و پسرش با من با بی احترامی رفتار میکنن و جاری من هم یکبار به پسرش و همسرش نمیگه درست رفتار کنید بامن….جالبه من اصللللللا کاری بهشون ندارم، در حده یک سلام والسلام.

خب من بعضی وقتا جواب بی احترامیه برادرشوهرم و پسرش که ۱۳ ساله هست رو میدم اما دقیقا احساسم بد میشه….. خب الان اینجا من اعراض کنم که بهتره…. حداقل احساسم بد نمیشه، حداقل دعوا نمیشه، بحث نمیشه توی خانواده همسرم…. آخر سرم همه بهم میگن تو بی محلشون کن. حالا نظرتون چیه در این باره؟

سلام دوست خوبم.

شما تو سایت زیاد فعال هستید، و باید شناخت خوبی از خودتون و از قانون داشته باشید.

پس اینجا مشکل از عملکرد شماست نه از اونها.

اوکی!

منم قبول دارم بعضی از افراد کلللا آدمایی هستن که از نظر دیدگاه، شخصیت و رفتاری با ما متفاوتند جوری که واقعاً نمیشه کنارشون بود یا حتی زمانهای کوتاه هم باهاشون سپری کرد.

من تا جاااایی که بتونم فاصله میگیرم از این آدما!

اگر هم شرایطی پیش اومد که رفتار بی احترامی از اونها سر زد، بسیار محکم، قاطع و جدی اما با نهایت ادب و احترام و آرامش جواب بی احترامی اون شخص رو میدم، اما نه با بی احترامی متقابل! بلکه بهش اخطار میدم که دیگه همچین رفتاری رو نکنه یا همچین حرفی رو نزنه و یا بابت رفتارش ازش توضیح بخوام.

اینجا یا شما خیلی تمرکز کردید روی اون وجه از اون افراد که این بی احترامی هارو میبینید، یا بخاطر نداشتن اعتماد به نفس از شخصیت و خط قرمزهاتون دفاع نکردین، یا عقب تر اونها رفتارهایی از شما دیدند که به خودشون اجازه ی ار رفتاری رو میدن.

مثلاً قبلآ دیدن از شما که در برابر بی احترامی واکنش جدی نشون ندادین، یا اینکه دیدن خودتون به خودتون احترام نمیزارین.

من یه جمله ای بهم الهام شد همین الآن که برای خودمم جالب بود میگم شاید شما هم استفاده کنید.

90 درصد از زندگی ما، رفتارهای دیگران، واکنش های دیگران نسبت به ما، بستگی داره به اینکه ما تو اون لحظاتی که خودمون با خودمون تنهاییم چطور رفتار میکنیم، چطور برخورد میکنیم، در مورد خودمون چطور فکر میکنیم.

یعنی اگه من تو خونه تنها باشم، اون جوری که لباس میپوشم، اون دیزاینی که میچینم برا خودم غذا بخورم، اون اهمیتی که میدم که وقتی تو خونه ام مودب باشم، وقتی خودم تو خونه تنهام عطر بزنم به خودم، وقتی میخوام تو ظرف غذا بخورم بببهترین ظرفهارو بزارم برا خودم، وقتی تنهام برا خودم 2،3 مدل دسر بزارم سر سفره،اگه زیتون یا روغن محلی، یا غذای لذیذ بلدم برای خودم درست کنم نه اینکه بزارم تا مهمون بیاد، تو لحظه هایی که تنهام به چیزایی فکر کنم که احساسم رو خوب میکنه، احساس لیاقت بهم میده و…اینها هستند که باعث میشن بقیه با احترام باهامون رفتار کنن و یا اجازه ی بی احترامی ندیم به بقیه.

من همیشه میگم بازی اصلی دسته خودمونه تو اون روزایی که تنها هستیم و تو خلوت خودمون هستیم تو ذهنمون!

اون خلوتها و اون تفکرات و اون رفتارهایی که ما با خودمون میکنیم، واکنش و رفتارهای دیگران رو نسبت به ما ایجاد میکنه.

سلام اقا ابراهیم. بازم مثل همیشه عالی پاسخ دادین خیلی اصولی و کاربردی. ویه مساله دیگه که هست ما وقتی روی احساس لیاقتمون کار کنیم وقتی کسی بهمون لطف میکنه و احترام میزاره خودمون خیلی با این رفتار راحت نیستیم و مشکل از جایی شروع میشه که ما با خودمون میگیم من لایق این همه احترام نیستم که از احساس عدم لیاقت ناشی میشه ورفته رفته ورق بر می گرده احترام که تموم میشه هیچ.تازه جاش و نهایت بی احترامی و گستاخی میگیره. من امروز بعد ۵ سال که دارم روی خودم کار میکنم با تک تک سلولهای بدنم به این اگاهی رسیدم.و با اراده قوی تر می خوام روی احساس لیاقت کار کنم. از این راهکار شما هم خیلی لذت بردم و احساسم صد چندان عالی شد بی صبرانه منتظر کامنتهای تیز بینانه شما هستم. متشکرم

سلام آقا ابراهیم گل امیدوارم حالتون عالی باشه

خیلی قشنگ توضیح دادید دقیقا دست گذاشتید روی نقطه ضعف من ک مدتیه هم ذهنم رو مشغول کرده بود و هم حسابی دارم روی این موضوع کار میکنم

احساس لیاقت و اعتماد به نفس چیزیه ک فکر میکنم درحال حاضر بزرگترین پاشنه آشیل من هست

البته ک هدایت خدا بود تا من رو آگاه کنه و روی این دو موضوع خوب کار کنم

یه شب یکی از خاله هام اومد خونمون و دقیقا زمانی ک من اومدم توی جمع و نشستم تا میوه بخورم، ی خاطره ای رو تعریف کرد گف یه پسره توی فامیل شوهرم هست مادرش خیلی ساله فوت شده و چند وقت پیش ک داییش فوت شد پدرش برای مراسم دایی پسرش فقط بخاطر پسرش اومد وگرنه بعد فوت همسرش دیگ هیچ رابطه ای با خانواده زنش نداشته اما به خاطر پسرش توی مراسم شرکت کرده

و به دنبال صحبتش گف ک یه دختره هم توی فامیل شوهرم هست پدرش فوت شده اما چون خانواده ی پدرش خیلی دوسش دارن و براش احترام قائل هستن حتی بعد فوت پدرش با وجود اینکه اصلا مادرشو دوست ندارن و دارن تحمل میکنن، اما توی تمام مراسم ها دختره و مادرش رو دعوت میکنن ک تنها نباشن و خیلی براش احترام قائل هستن

این دو مورد مثل یه جرقه توی ذهنم بود و باخودم هی فکر کردم چرا با منی ک پدر و مادرم از هم جدا شدن، خانواده پدرم همچین رفتاری رو نکردن، چرا حتی زمانی ک پدربزرگم (پدرِمادرم) فوت شد به خاطر دلگرمی من خانواده پدرم حضور پیدا نکردن و حتی پدرم، چرا توی جمع هاشون ک همه هستن و میگن و میخندن من رو دعوت نمیکنن، چرا با وجود اینکه پدرم خیلی پول داشت و داره اما به من ک میرسه میگه ندارم؟ چون من همیشه انتظارم کم بود و وقتی میگفتم پول میخوام و میگفت ندارم قبول میکردم و میکشیدم کنار و هیچی نمیگفتم و تحمل میکردم، میپذیرفتم و حتی خیلی وقتا براش دلسوزی هم میکردم

چرا من هنوزم شماره عمه هام رو دارم درحالی ک سال به سال از من یه سراغ هم نمیگیرن؟

مگه استاد نمیگه تمام زندگیمون رو خودمون خلق میکنیم پس چرا دور اطراف من این شکلی هست؟

من ک مدت ها روی خودم کار کردم از لحاظ اجتماعی، تحصیلی و… خیلی رشد کردم

دیدم بزرگترین پاشنه آشیل من احساس لیاقتم هست ک بهم ضربه زده

متوجه شدم من حتی یه وقتایی درخواست نمیکردم چون خودم رو لایق نمیدونستم

تصمیم گرفتم رابطه هایی ک مریض پیش میرفت رو قطع کنم، تمام اکانت و شماره افرادی ک مدت ها فقط همینطوری داشتم رو حذف کردم شماره مادربزرگ و پدربزرگم رو بلاک کردم ک هرموقع زنگ زدن حتی متوجه نشم، چون سه ماه یکبار اونم برای اینکه پیش بقیه بگن ما از نومون دلجویی میکنیم یه شام دعوت میکنن، یه شام تظاهری فقط بخاطر حرف مردم، من هیچ حرفی باهاشون ندارم و فقط میرم در و دیوارو نگاه میکنم، بخاطر این باور ک چون بزرگترن باید احترامشون رو نگه دارم درحالی که خودم دوست ندارم برم

متوجه شدم ک این من بودم ک اجازه میدادم من رو هیچکس نبینه و الویت نبودم، این رفتار من بود ک پدرم پولشو خیلی وقتا جاهای دیگ خرج کرد ولی من و خواهرم رو ندید

من ریشه همه اتفاقات رو خودم دیدم، رفتار خودم، دلسوزی های بیجا خودم، سکوت کردن دقیقا جایی ک باید حرف میزدم

خداوند خیلی قشنگ من رو هدایت کرد، من قول دادم که هیچ کاری رو شروع نکنم تا وقتی روی این دوتا پاشنه آشیل زندگیم کار کنم

یه نمونه از رفتاری ک دیروز با حس لیاقت انجام دادم و نتیجه ایی ک گرفتم رو میگم که برای خودمم یادآوری بشه ک همه چیز احساس لیاقت و اعتماد به نفسه، حتی جاییکه هیچی نداشته باشی

دو روز پیش ک داشتم درس میخوندم و یه امتحان سخت داشتم و نمره این امتحان هم برام خیلی مهم بود، داشتم با خودم فکر میکردم ک ببین تو حتی برای خوندن درس هم احساس لیاقت نداری ک به خودت اعتماد کنی بگی من با یکبار خوندن متوجه میشم و مدام وسواس داری ک یکبار دیگ بخونم

با خودم گفتم من دیگ مثل گذشته رفتار نمیکنم به اندازه کافی تلاش خودم رو انجام دادم دیگه درس رو نمیخونم و خودمو تحت فشار نمیذارم چون من لایق راحت درس خوندن هستم، با همین مقداری ک خوندم کافیه و مطمعن هستم نمره کامل رو میگیرم حتی برخلاف گذشته ک صبح امتحان زود بیدار میشدم و بشدت میخوندم صبحش راحت استراحت کردم، انرژی گرفتم رفتم دانشگاه و با دوستم یکم دیگ خوندم طوریکه خودمو اذیت نکنم

حتی دوستم ناهار نخورد و گفت میخونم اما من رفتم ناهارمو خوردم و با آرامش امتحان رو دادم توی تایمی ک بیکار بودم و درس نمیخوندم ذهنم مدام نجوا میکرد ک یدور دیگ بخون اما سعی داشتم کنترلش کنم و طوری رفتار کنم ک احساس لیاقت بهم بده

در نهایت هم امتحان رو عالی دادم و نمره کامل رو گرفتم با کمترین زمان و کمترین تلاشی بدون اینکه خودمو اذیت کنم :)

سلام آقاابراهیم، احسنت برشمابرادرعزیزم، همه چیزخودمونه، ازماست که برماست ولی فهم این طول میکشه، حرفاتون حق بود،سپاس ازشما

سلام دوست خوبم.

خیلی ممنونم از نظر لطفتون.

در مورد اینکه فرموید(من امروز بعد ۵ سال که دارم روی خودم کار میکنم با تک تک سلولهای بدنم به این اگاهی رسیدم.و با اراده قوی تر می خوام روی احساس لیاقت کار کنم.) باید بگم که، شما قققطعا بک درخواستی از جهان داشتید که بعد از 5 سال این آگاهی به شما داده شد ولی باید اینم در نظر بگیرید که یک نکته ی بسیار مهم هست اونم اینکه

اگر، شما از این آگاهی استفاده کردید و این آگاهی رو به معرض اجرا تو زندگیتون درآوردین، برای پاداش اگاهی های بیشتری بهتون داده میشه و قدرت اجرا به این آگاهی ها حسابی میره بالاتر

سلام ابراهیم جون

یه توضیح به من میدی؟

کامنت های اولتون که در روابط عاطفی با همسرتون بود یه جا بود که خیلی نتیجه گرفته بودین و خوشحال بودین و گفتین من از تمام رفتارهای بد همسرم اغراض کردم و یه مدت فقط خوبی هاشو دیدم و نوشتم و خودتون گفتین که خیلی برام سخت بود که یه چیزا و رفتارهایی رو از همسرم می‌دیدم ولی اعراض میکردم ولی انجامش دادم و خیلی نتیجه های خوبی هم گرفته بودین که خود من خیلی دارم ازشون استفاده میکنم .

حالا چطور اینجا میگین اعراض کیلوچنده ؟؟و میگین که جواب نمیده ؟؟؟

سلام بر ابراهیم دوست خوبم، این کامنتی که برای من نوشتین رو چند بار خوندم و بهش فکر کردم، دیدم شما درست میگید، من رو نکات منفیه خانواده برادرشوهرم سالهاست تمرکز کردم و هروقت فرصتش پیش اومده دربارش پیش دیگران صحبت کردم، برا همین با وجه منفیه شخصیتشون همیشه روبرو بودم، این از این، درباره احترام به خودمون در تنهایی هم متاسفانه من به خودم احترام نذاشتم و از خودم خوب مراقبت نکردم و همه چیزهای خوب رو برا مهمونیها گذاشتم از لباس بگیر تا ظرف و خوراکی و… اینم اعتراف میکنم من در گذشته برا خودم ارزش قائل نبودم و فکر میکردم با از خودگذشتگی من ثواب میبرم، یادمه دندونم خراب شد و نیاز به عصب کشی داشت ده سال پیش و من دلم نیومد ۱۵۰ هزارتومن بدم دندونپزشک درستش کنه و دندونم شکست و فقط ریشه اش موند… اما دوستم ازم پول قرض خواست همین مبلغ،  بهش دادم و هیچ وقت پسش نداد… میدونید من توی همه زندگیم فقط با خانواده برادرشوهرم و مادر خودم از لحاظ روابط مشکل دارم… که البته سعی کردم تا اونجایی که بشه رابطمو باهاشون کمتر کنم. اما من دارم روی تغییر شخصیتم هم کار میکنم….

شاید باورش عجیب باشه ولی من از طریق قانون برانگیختگی رابطمو با مادرشوهرم عالی ساختم، طوریکه امروز که از سفر برگشته بود فقط برای من سوغاتی آورده بود..فقط من…. اما نمیدونم چرا در مورد مادرم جواب نگرفتم.

من به یک نتیجه هم رسیدم جدیدا…. به میزانی که ما روی خودمون و تعهدمون در عمل کردن به قانون جدی هستیم، به همون میزان خداوند به آگاهیهای ما در مورد قانون اضافه میکنه و این هم تکامل میخواد…. با چشمهایی پر از اشک از خدا میخوام هدایتم کنه توی این مسیر، اینبار دیگه ثابت قدم ادامه بدم و نذارم نجواهای ذهنم با عجله کردن برای گرفتن نتایج بزرگ منو از این مسیره زیبا منحرف کنند، ابراهیم عزیز خدارو بخاطر وجود شما هزاران بار شکر میکنم که کمک میکنید به آگاهیهای من اضافه بشه و یه پله بیشتر به خدا نزدیک بشم… سپاسگذارم. براتون از خداوند زیباترین رابطه ها رو آرزومندم.

سلام دوست خوبم.

ببینید!

ما باید از اتفاقات بد، اعراض کنیم.

اوکی!؟

خوب

حالا اگر تو جاده یه تصادف بشه و یکی هم خون از صورتش بیاد شما باید به اون صحنه نگاه کنید!؟

نه

این یعنی اعراض کردن

اما اگه دستتون رو چاقو ببره و خون بیاد شما باید به خونی که داره از دستتون میره بی توجه باشید و نگاه نکنید!؟

نه

باید دقیق نگاه کنید و جای زخم رو مداوا کنید!

اینجا دیگه نمیشه بگی نگاه نمیکنم میخوام اعراض کنم، اینجا اعراض کردن یعنی اینکه مثله کبک سرت رو کنی تو برف و خودت رو بزنی به کوچه علی چپ، و در نهایت بخاطر بی توجهی به اون آسیب دیدگی خون ریزی، شما می‌میرید!

متوجه شدید!؟

ما نباید روی نواقص خودمون چشمامونو ببندیم!

نباید خودمونو گول بزنیم!

اعراض کردن یعنی فکر نکردن و بحث نکردن تو ذهن خودمون

یعنی از دیدن و شنیدن و حرف زدن در مورد چیزایی که دوست نداریم، خودداری کنیم

نه اینکه بزاریم هر رفتاری باهامون میشه بگیم بیخیال بزار اعراض کنم.

ببینید من سر صحبتم در مورد افرادیه که زیاد باهاشون در ارتباطیم!

مثلاً همکار اعضای خانواده، همسایه، فامیل و…

اگر این افراد به ما بی احترامی کردن ما باید ایراد رو تو خودمون پیدا کنیم!

و باید به بقیه بفهمونیم ارزشمندیم و اجازه ندارن از حد و حدودمون بگذرن!

اما اگه مثلاً در حین رانندگی یکی در اومد یه بی احترامی کرد نمیشه ما هم هی برای اثبات ارزش های خودمون به بقیه هر دقیقه یقه ی یکی رو بگیریم!

یه مثال از خودم واست میزنم.

من با پسر عموهام رفته بودم فوتسال،پسر عموم با ماشین اومد دنبالم.

بازی تا ساعت1 و نیم شب طول کشید، بعد از بازی یه حرفه خیلی ساده ای به پسر عموم زدم مثلاً بهش گفتم دفه ی دیگه به تو پاس نمیدم، در اومد به شوخی گفت که زیاد حرف بزنی نمیبرمت ها!!!

منم با تماااامه جدیت بهش گفتم ببین!!!

اگر من تا خونه پول کرایه هم نداشته باشم، شده با همین شرت ورزشی پیاده میرم تا خونه، اما نمیزارم یکی مثله تو منت بزاره سرم!

اون جمع دیگه حساب کار دستشون اومد که من همنیجور ساکت نمیمونم یکی بخواد منت سرم بزاره!

اگه من سکوت میکردم دفه بعدی به شوخی میگفت بیا لنگ رو بگیر شیشه ماشین رو تمیز کن تا ببرمت!

متوجه شدی منظورم چیه!!!

حالا!!!

2 تا نکته ی بسسسسیار مهم الآن بوجود میاد

1/وقتی ما به مرور روی اعتماد به نفس و احساس لیاقتمون کار کنیم، از درون احساس ارزشمندی کنیم دیگه خیییییلی کم همچین فضاهایی پیش میاد که ما بخوایم از خودمون دفاع کنیم!

کم کم خودمون رفتارهایی که دیگران احساس میکنن میتونن این اجازه رو به خودشون بدن که به ما بی احترامی کنن، انجام نمیدیم.

من باااارها برام پیش اومد وقتی یک آدمی که از نظر مالی، یا زیبایی یا هرچیزی دیگه احساس می‌کردم از من بزرگتره، داره تلفنی باهام صحبت میکنه و با حضوری صحبت میکنه، پیشه خودم میگفتم این طبیعتاً نباید برا من اینقدر وقت بزاره، چرا این آدم داره با من اینقدر صمیمی صحبت میکنه!

چرا داره با من مشورت میکنه!

چرا داره لهرگن اهمیت میده اصلاً؟

و یا اینکه بخاطر اینکه از خودم ارزشمند تر میدونستمش، هرررر حرفی که میزد من تائیدش میکردم، حتی اگر برخلاف نظر و دیدگاهه خودم بود، اما وقتی به مرور روی احساس لیاقت و عزت نفس کار کنیم تو قلبمون با خودمون صحبت میکنیم که هیییچکس از تو بهتر نیست!

خداوند در تو وجود داره

تو عزیزه خدایی

تو آفریده ی خدایی کی رو از خودت بزرگتر میدونی!

و به مرور این احساس لیاقت به دیگران هم فرکانسش میرسه و در نهایت ادب و احترام با ما رفتار میکنن

2/ما نباید با یه گارد و با یک ژسته تهاجمی با آدما رفتار کنیم و شمشیر رو از رو ببندیم!

تا همیییشه احترام و ادب رو باید با آدما رعایت کنیم حتی زمانی که میخوایم از شخصیت خودمون دفاع کنیم.

در نهایت هم باید بگم، اگر برگردم به اون روزها، خیییییلی محکم تر و جدی تر روی خط قرمزهام حساسیت بخرج میدادم.

این آگاهی که تحت هیچ شرایطی اجازه ندم کسی بهم بی احترامی کنه نتیجه ی کار کردنه دوره ی احساس لیاقت و عزت نفس هست وهمچنین تضادهایی که برام بوجود اومد

سلام آقا ابراهیم

لطفا پاسخ این سوال منو بدین

من همیشه از آدمهایی ک زیاد صحبت می‌کردند بدم میاد و ازشون بد میگفتم جدیدا متوجه شدم من عاشق صحبت کردن هستم گاهی دلم میخاد با دوستام یا آدمها ساعتها صحبت کنم و چت کنم اما ی چیزی در درونم همیشه بهم هشدار میده هی مراقب باش اگر زیاد حرف بزنی ارزشت را پیششون از دست میدی، مراقب باش اگر زیاد حرف بزنی سبکت میکنن و دیگه دوستت ندارن و همیشه هم همینطور میشه و طوری پیش میره ک بعد از حرف زدن بمن بی احترامی میشه و من دوباره سکوت اختیار میکنم در صورتیکه عاشق صحبت کردن با آدمهام.

پدرم خدابیامرز خیلی جدی بود و ما در حضور ایشون اجازه نداشتیم زیاد صحبت کنیم چون بهمون میگفت بریم درس بخونیم و زیاد صحبت کردن کار درستی نیست.

من باید چکار کنم؟

لطفا اگر راهیی ب ذهنتون میرسه بهم بگین

تشکر

سلام دوست خوبم.

روح پدر عزیزتون غرق آرامش و رحمت خدای مهربون باشه.

ببینید من چندین و چچچند بار دوره ی عزت نفس رو گوش دادم و تمریناتش رو نوشتم.

در حین کار کردنه دوره عزت نفس یک سری آگاهی بهم داده میشد که اصلاً تو دوره ی عزت نفس حرفی ازش زده نشد اما چون من در مسیر رشد عزت نفسم بودم اون الهامات تو اون زمینه بهم گفته می‌شد.

یکی از بزرگترین پاشنه های آشیل من حرف زدنه (نه اینکه زیاد حرف بزنم ها، نه اصلا اما حرف های لغو و بیهوده زدنه) یکی دیگه از پاشنه های آشیلم پتروس بازی و فداکاری کردنه، مثلاً طرف خودش نشسته من بلند میشم واسش لیوانش رو میارم!!!

و از این دست رفتارها.

ببینید قطعا و 1000000 درصد کسی که زیاد حرف میزنه عزت نفس پایین داره و در کنارش ایرادهای زیاد دیگه که خودش باید روی شخصیتش کار کنه تا ریشه ی این رفتارش رو بدونه.

بنظرم آدم حرفی رو که میخواد بزنه باید چند ویژگی داشته باشه

1/حرفی که میخواد بزنه تأثیر مثبتی داشته باشه و گرنه سکوت کردن با ارزش تره

2/خودش به اون حرفی که میخواد بزنه عملگرا باشه نه اینکه مثلا جلوی جمع بگه آدم باید گذشت داشته باشه بعد خودش گذشت نداشته باشه

3/اگر نیاز بود، صحبت کنه در غیر اینصورت اصلاً حرف نزنه مثلاً اگر میدونی یکی از دوستات حرف حرفه خودشه، و یک بیماری ریوی داره و دوست داری بهش کمک کنی بهش بگو فلان دارو رو از عطاری بگیر من استفاده کردم نتیجه گرفتم همین!

دیگه نمیخواد 1 ساعت توضیح بدی واسش اگه خودش مشتاق بود و توضیح بیشتری خواست اون‌وقت کمکش کن

4/ آیه ی قرآن رو سرلوحه ی زبونت قرار بده(از سخنان لغو و بیهوده بپرهیزید)

دیدی وقتی پرتقال میخوری پوست پرتقال رو ریز ریز میکنی و خودتو سرگرم میکنی!؟

یک کار کاملاً بیهوده و بی اثر!

سخن لغو و بيهوده هم همینجوریه!

5/وقتی میخوای صحبت کنی هیجاناتت رو کنترل کن

من خودم وقتی مثلاً خوشحالم، زیاد صحبت میکنم، تو دوره ی عزت نفس وقتی میگه یک آدم لا اعتماد به نفس روی عواطف و احساساتش کنترل داره يعنی این!

اگر کم کم روی کنترل زبونت کار کنی نسبت به حرفهایی که اصلاً نیاز نیست بگی، بیشتر آگاهی بدست میاری.

مثلاً امروز رفتی خیاطی، یک خانمی هم اونجا بود 2 روز بعدش عروسی پسرش بود، تالار گرفت اما بخاطر فوت یکی از بستگانش عروسی کنسل شد، بعد خانواده ی عزادار گفتن عروسیتون رو کنسل نکنین ما راضی نیستیم، بعد دوباره عروسی رو برپا کردن و بعد از عروسی اومدن کادو ها رو حساب کردن دیدن هزینه ی عروسی شد 500 میلیون اما جمع کل کادو ها شد 40 میلیون، مثلا برادر داماد که شرکت تولیدی داره 3 میلیون کادو داد در صورتی که خوده داماد 100 میلیون به همون برادره کمک کرد وقتی خواست خونه بخره و…

و شما همین حرفهایی که از زبونه اون خانم شنیدین رو میاید جای دیگه میگید

حالا من ازتون میخوام همین حرف هارو از اون 5 آیتمی که بالا توضیح دادم رد کنید.

آیا این داستان بالا رو جای دیگه میگید!؟

شما باید مدام روی کلامتون و سکوتتون کار کنید و تا زمانی که سکوت نکنید آگاهی به شما داده نمیشه یک لیوان رو در نظر بگیرید تا وقتی که خالی نشده نمیشه چیز جدیدی بهش اضافه کرد.

فقط باید 2 تا موضوع رو در نظر بگیرید

یکی اینکه رفع این ایراد شخصیتی یک جهاد اکبر و یک جدیت بسیار زیاد، استمرار و تعهد زیاد میخواد

دو اینکه اگر میدونی حرفی داری که ارزش منده بگو اونم خلاصه اونی که گوش، شنوا داشته باشه برای حرفه تو بیشتر ازت میخواد براش صحبت کنی.

همیشه بزار بقیه منتظر صحبت کردنه تو باشن نه اینکه منتظر سکوت کردنه تو باشن

سلام اقا ابراهیم

درمورد مثالتون یه نکته ای به ذهنم رسید

وقتی من باور داشته باشم که قیافم قشنگه و مشکلی نداره اون وقت یکی هم بگه فلانی اومد با این قیافش؟ دیگه اخم و استایل دعوا به خودم گرفتن بی معنیه من باشم با یه حالت جدی تر میگم عزیزم این طرز صحبت اصلا مناسب شخصیت من نیست لطفا از این ببعد رعایت کن

وقتی استایل دعوا و اخم بگیری به قول استاد یعنی طرف رفته تو مخت عزت نفس یعنی کنترل احساسات در مواقع حساس البته که خودمم خیلی تو این مورد باید رو خودم کار کنم توی دوره ی احساس لیاقت هم استاد وقتی جواب میدن درمورد مشخص کردن باندری ها همه جا با نهایت احترام و مودبانه حرفشونو میزنن و همینطور دستور خداست که به بهترین شیوه سخن بگو

سلام دوست خوبم.

کاااملا با فرمایشتون موافقم(وقتی استایل دعوا و اخم بگیری به قول استاد یعنی طرف رفته تو مخت عزت نفس یعنی کنترل احساسات در مواقع حساس)

ممنونم که کامنتم رو اصلاح کردین

سلام آقا ابراهیم

در مورد کم حرفی میخام بگم

من از بچگی کم حرف بودم و الآنم که ۲ تا بچه دارم تو خونه مون زیاد صحبت نمی‌کنم هر موقع لازم باشه حرفی میزنم به دخترم

ولی همسرم خیلی پرحرفه البته میگه من معمولی ام تو هیچی نمیگه

بیشتر وقتها که خونس با دخترم حرف میزنه هی باورهای مخرب تو سر این بچه ۶ساله می‌کنه بعد به منم میگه تو چرا چیزی بهش نمیگی و خلاصه این یه موضوع غیرقابل اعراض تو خونه ماست

انشالله که آرزوهاتون رو زندگی کنید

سلام اقا ابراهیم و سایر دوستان.

خوشحالم و بسیار سپاس گزار، که مجدداً هدایت شدم به این کامنتِ شما اقا ابراهیم.

تفاوتِ بینِ اعراض و حلِ مسئله.

کی باید اعراض کنم، کی دنبالِ حل مسیله باشم.

یکی از پاشنه آشیل های خود من ناراحت شدنم از حرف یا رفتار دیگران هست، چه مستقیم به خودم مربوط باشه، چه عزیزانم.

ذهنم سریع ناراحت میشه.

حسش بد میشه.

عصبانی میشه.

کینه میکنه.

فرد رو ظالم و منو قربانی نشون میده.

درصددِ تلافی برمیاد با پاسخ دادنِ صریح و رک و گاهاً پرخاش گرایانه.

درصددِ دفاع کردن، توجیه کردن برمیاد…

خلاصه بگم حسابی شلوغ بازی میکنه.

یعنی هر کاری میکنه تا از اصل دور شه.

اصلش چیه؟

اینکه چرا این برخورد و حس به وجود اومد در من؟

آیا من دنبالِ شفاف سازی یا حلِ این چالش بوده یا هستم که کمتر برام اتفاق بیوفته؟

به صورت آگاهانه خیر…

همینطوری جلو میرم، گاهی اوضاع خوبه، گاهی نه…

این سوال و پاسخ های بچه ها رو خوندم تا رسیدم به کامنتِ شما و توجهتون به این سوالِ مهم از خود:

الان، راهکار مواجهه با این مسیله، اعراض هست یا حلِ مسیله؟

بچه ها نوشتن:

توجه به زیبایی ها.

افزایش اعتماد به نفس، عزت نفس، احساس لیاقت.

بزرگ نکردن اون ادم در ذهن.

دنبالِ تایید و تحسین دیگران نبودن.

واردِ تله ی قربانی بودن نشدن….

در عین حال که همه اش درسته، یه چیزی هم در کنارش درسته که باید موازی بهش دقت کنم:

آیا دنبال حل هستم، که این ناراحتی رو بخوام از ریشه شناسایی کنم، ببینم چرا به وجود میاد گاهی و منو به هم میریزه؟

یا نه؟

درمان موقت میکنم هر بار؟

شاید تعبیرِ استاد از اینکه آشغالها رو زیر فرش قایم میکنم، اینجا هم مطرح میشه؟

آیا به اون درجه از درک و پختگی رسیدم که بالاخره بخوام مسیله رو باز و در جهتِ حلش به صورت پایه ای و ریشه ای، اقدام کنم؟

یا میذارم مثل یه استخون لای زخم بمونه و هر از چند گاهی بیاد و اذیتم کنه.

من و روابطم رو تحت شعاع قرار بده؟

آخرشم انگار نه خانی اومده نه خانی رفته، هیچی به هیچی؟

فقط یه کینه از فرد تو قلبم بمونه، باهاش سرسنگین شم، به زعمِ خودم کم محلیش کنم تا خودش بفهمه یه اتفاقی بینمون افتاده که من سرد شدم نسبت بهش؟

نه، به قول استاد، روی این حساب نکن ادما خودشون متوجه بشن…

باید مرزها مشخص شه.

اما الویت الف اینه من مرزهامو اول با خودم مشخص کنم.

تو دوره لیاقت وقتی مبحث مشخص کردن مرزها پیش اومد، طبقِ درک اولیه ام (درک معمولاً جای تکامل داره هر روز نسبت به قبلِ خودش)، فکر میکردم باید مرزهامو با بیرون و اشخاص پررنگ کنم، که البته سختم هم بود گاهی…

انگار کسی که شنا بلد نیست یهو پرت شه تو قسمتِ عمیق…

اینچنین رعب و وحشتی ایجاد میکنه وقتی غیر تکاملی بخوام یه آگاهی رو اجرا کنم تو زندگیم…

بعد از مدتی درکم که کمی بالاتر رفت متوجه شدم اولِ کار، تو، سمانه، اول باید درون خودت مرزها رو مشخص کنی، بهشون پایبندی ایجاد کنی…

بعد بری سراغ دیگران.

احتمال قوی، مشخص و ثابت کردن مرزها با درون خود، از شدت عملی که بعدا میخوام واسه مرزگذاری با دیگران ایجاد کنم کم میکنه…

یعنی راه رو سبک تر و اسان تر میکنه کلی…

برمیگرده به همون توضیحِ جامع و کاملِ شما:

من وقتی با خودم رفتاری میکنم تو جمع (یا حتی خلوتِ خودم)، و اینطور نمود پیدا میکنه که نسبت به خودم احترام میذارم یا بی احترامی، در حقیقت این کد رو به بیرون از خودم میدم که شایسته ی احترام هستم یا نیستم!

دیشب تو همین مبحث بررسی داشتم:

رفتار دیگران باهام، آینه و بازخوردی از رفتار خودم با خودمه…

به قول شما، خودم که جایی یه کدی نشون دادم که بعدا خلقش کردم…

اینکه بگم من قربانی هستم ساده است.

مکانیزم دفاعیه.

اما اینکه مسیولیتشو بپذیرم، از تفکرِ قربانی خارج بشم، بشینم پایِ میز مذاکره با خودم، شجاعت میطلبه…

دوستان نوشتن این میشه توجه به نازیبایی.

اما من میگم نه، این میشه مسیولیت پذیری…

یعنی انقدر چک و لگد خوردم برای این مسیله و ناراحتی هایی که برام تولید کرده، و حالا میخوام ریشه ای حلش کنم…

اول باید بتونم با مسیله روبه رو بشم، که بتونم حلش کنم دیگه.

تا وقتی بگم اعراض، یعنی حلی وجود نداره برای مسیله یا مشکلی که باید حل شه نه نادیده گرفته بشه.

درکِ اینکه نحوه ی برخورد با هر مسیله یا چالشی تو زندگی، اعراض هست یا حلِ مسیله، تکاملی درک میشه.

خودم تازه کشف کردم اینو.

دیگه نمیترسم که روشم درسته یا غلط.

میگم سمانه جفتش رو امتحان کن.

اشکالی نداره اگه اول اعراض میکنی، بالاخره متوجه میشه الان اعراض کارگشاست یا باید شیفت بدی روی حلِ مسیله به جایِ اعراض.

جالبیش اینه من ۴ صبح بیدار شدم، همین سوال درونم شکل گرفت که سمانه در رابطه با مسیله ای که داخلش هستی (مالی)، تو شیوه ی درستی رو انتخاب کردی؟

اعراض یا حل مسیله؟

نمیدونم دقیق، حتی به ذهنم رسید در قالبِ سوال مطرحش کنم تو عقل کل…

و بعدش هدایت شدم اینجا…

شاید ظاهر سوال من تفاوت داشته باشه با ظاهر سوال دوست عزیزمون در این صفحه.

اما ریشه شون یکیه.

راهکار درست تو برخورد با هر چالشی چیه؟

بهتره فایلها رو عمیق تر گوش بدم تا متوجه بشم با مثال های استاد و بچه ها، کجاها اعراض راهکار درست هست، کجاها باید پایِ میزِ حلِ مسیله بشینم.

این برام آشکار شده که بروز هر ناراحتی درونم، از رفتار دیگری، داره بهم هینت میده یه چیزی داخل خودت رفته تو تضاد یا ناامنی یا عدم صلح…

به خارج از تو ربط نداره.

چون همون ادمی که میگی رفتار یا کلامش ناراحتت کرده، بارها بوده که باعث شادی و روابط خوبتون بوده…

ادمه که همونه، پس چی عوض شده؟

فرکانسِ من، تفکر و باور من، ضعف های من که بالا اومدن و هینت میدن آقا بیا روی من کار کن، فکر کن، از من فرار نکن، از من نترس، منو اصلاح کن…

خوشحالم که این سوال، و کامنت شما همینطور سایر دوستانم، برام این احساسِ نیاز رو به واکاویِ خودم فعال تر کرد.

اقا ابرهیم همیشه از پاسخ هاتون لذت میبرم.

چون مرحله قربونت برم فدات شم رو کنار میذارین و مستقیم میرین سراغِ پاسخ و حل مسیله.

به عبارتی بدونِ سرزنش و قضاوتِ فرد سوال کننده، درصددِ نوشتن پاسخ هستین‌.

از خودتونم مثال میزنین که در درک بهتر کامنت و محتوا، خیلی کمک میکنه.

در رابطه با مسیله ی توی ذهن خودمم به این راهکار رسیدم:

که اول بیا صاف و خالص و رک و بی حاشیه و شفاف مسیله رو مطرح کن، با هر باور و فکری که الان تو ذهنته.

بعد بیا راهکارها رو هم بررسی کن.

ببین کدومو انجام دادی و چه جوابی گرفتی.

نترس که بلد نیستی، گیج شدی، دورِ باطل میزنی، کج فهمی داری یا هر چی.

از خدا کمک و هدایت بگیر خودش راهنماییت میکنه، کجاها درسته که ادامه بدی کجاها غلطه و باید تغییر مسیر بدی.

تو ذهنِ من پر از اگاهی هاست، ممکنه جای اجرای برخی شون تو این مسیله باشه، برخی هم نه…

من دقیقشو نمیدونم، چون حس میکنم این حجم از درس و اگاهی تو ذهنم گاهی مثل آش عمل میکنه، یعنی شلوغش میکنه و نمیذاره اون اصلیه بیاد بالا، اونیکه الان باید روش تمرکز کنم، اونی که کلید هست و باید روش فوکِس کرد…

قرار نیست تو هر مسیله، من با یه چمدون اگاهی یا درس وارد بشم.

قراره سبک سفر کنم و فقط اون تکه ای از اگاهی رو بردارم که لازمه تو اون حیطه.

که نه ذهنم رو شلوغ کنم، نه الکی دورِ خودم بچرخم…

به یاد خودم میارم هر اگاهی و هر اجرای اگاهی در زندگیم، تکاملی جلو میره.

توقع نداشته باش که بشنوی، سریع درکش کنی، سریع اجراش کنی، اشتباه هم نداشته باشی، سریع هم نتایج عوض شن…

از شما و همه ی دوستانِ حاضر و مشارکت کننده در عقل کل سپاس گزارم.

بسیار تحسینتون میکنم برای کامنت هایی که نوشتین، هم اصلیه، هم تک تک پاسخ هایی که جداگانه برای بچه ها و ابهاماتشون در رابطه با اعراض نوشتین.

همه شون ارزشمند و خوندنی و تامل برانگیز هست.

اون کامنتی که در رابطه با کمتر صحبت کردن و کار کردن خودتون روی دوره عزت نفس نوشتین فوق العاده بود.

ممنونم از وقتی که میذارین و درک خودتون از اگاهی ها رو با بقیه به اشتراک میذارین.

با قلبم میگم: به نظرم مجموعه ی کامنت هاتون تو سوالِ این صفحه، باید بولد بشه تا سایر دوستان هم مستفیض بشن.

هر چند که طبقِ قانون کاملا مشخصه، هر کسی تو مدار دریافت این اگاهی ها باشه، خودش با پای خودش هدایت میشه بیاد اینجا :)

الهی شکرت برای همه ی نعمت هات.

سلام آقا ابراهیم عزیز

بابت تک تک کامنتهایی که از شما میخونم و هر بار من رو عمیقا به سمت پاشنه های آشیل خودم میکشونه و اینکه فقط باعث فکر کردن و اینکه دلیل این رفتا من چیه میشین از صمیم قلبم از شما تشکر میکنم

توی جوابی که برای دوستمون فرستادین جمله ای گفتین :

” از پاشنه های آشیلم پتروس بازی و فداکاری کردنه، مثلاً طرف خودش نشسته من بلند میشم واسش لیوانش رو میارم”

میشه در مورد این جملتون و اینکه چه باوری برای این پاشنه آشیل درست کردین و چطور تونستین اون رو بهبود بدین واسم توضیح بدین چون دقیقا این رفتار از مواردی هست که من انجام میدم و بعد احساس بدی پیدا میکنم

از شما سپاسگزارم

سلام خانم رضایی گل.

ببینید ما اگه دلیل رفتارمون رو بدونیم ،و بخوایم به سمت رشد حرکت کنیم اون کارو دیگه انجام نمی‌دیم البته اوایل یه‌کم سخته تغییر شخصیت اما به مرور زمان پیشه ریشه ای در همه ی وجودمون.

من تازه داشتم غذا می‌خوردم، یه حسی بهم گفت یادته دوران راهنمایی که بودی همیشه بالای سربرگ دفترات درس و مشقت رو با کلمه ی بسم الله الرحمن الرحیم شروع میکردی بعدش به این فکر میکردی که اگه من مردم،بعد از مرگم دفترامو باز میکنن و میبینن من بالای همه ی دفترام بسم الله نوشتم و بعدش مردم میگن بیاین نگاه کنین ابراهیم چقدر آدم خوبی بود همیشه تو دفترش بسم الله می‌نوشت.

به به

به به

چقدر مؤمن بود!

من امروز فهمیدم این تأیید گرفتن از دیگران دوست داشته شدن توسط دیگران، راضی بودنه دیگران از من تق یبا توی تمامه وجود من ریشه کرده

تا حدی که خییییلی از حرف زدن‌ها، حرکت ها و حتی تصمیمات شخصی ام رو تحت تأثیر قرار داده!

حالا اگه من مرتب به خودم یادآوری کنم که هیچکس تو این دنیا نظرش مهم نیست

راضی بودنه دیگران از من هیچ کمکی به من نمیکنه تو زندگی

همین‌طور ناراضی بودنشون به من هیچ آسیبی نمیزنه

بنظرم آدم هر چند وقت یک بار باید بره قبرستون.

اونجا روی تاریخ تولد ها و تاریخ های فوت نگاه کن

و روی خاک ها و جای کفش هایی که روی قبر ها مونده که نشون میده چندين سال میگذره از آخرین نفری که به این قبر ها یه آبی ریخته!یا یکی اومده اینجا.

آخرش چی!؟

اینایی که اینجا هستن هیچکدوم از آدمهایی که بهشون امر و نهی میکردن ،لحظه ی مرگشون نیومد پیششون و بگه من مسؤل همه ی اون آرزوها و اون لذت هایی هستم که هیچوقت تجربشون نکردی بخاطر من!

چند روز پیش یه صحبتی از یه بازیگر بسیار مشهور خانم ایران میخوندم، گفته بود که من همیشه لندکروز دوست داشتم ‌و بلاخره به لندکروز سفید خریدم،دوستام بهم گفتن رفتی آمبولانس خریدی!؟

گفت منم بخاطر حرفه دوستام رفتم فروختمش و یه ماشین اسپرت خریدم بعدش دیدم من اصلا این ماشینو دوست ندارم!!!

دوباره مجبور شدم فروختمش و یه لندکروز مشکی خریدم!

تو هرجور که زندگی کنی ،هر لباسی که بپوشی،هر آهنگی که گوش کنی،هر نوع نظری که بدی،هرجایی که مسافرت کنی،هر ماشینی که بخری،هر رابطه ای و قطع کنی یا شروع کنی،هر تصمیمی که بگیری،موهاتو هر مدلی که بزنی،هر نوع رژیم غذایی که بگیری،هر نوع ظرفی که بخری،قطططعا از ۲۰ نفر ۱۰ نفر میگن کارت درسته،۱۰ نفر میگن کارت اشتباهه!

پس حالا که اینطوره چرا ما بنا و بنیاد و ریشه ی همه ی فکر و ذکر و تصمیمات و نوع زندگی‌مون رو بابد بر اساس این بچینیم که دیگران ما ر و تأیید کنن!

بهترین و بهترین لحظات زندگی من ۱۰ روز مسافرتی بود که رفتم شمال.

همون مسافرتی که عزیز ترین آدم زندگیم یعنی پدرم بخاطر اینکه من چرا تنهایی رفتم سفر و نگران بود تا ۲ هفته ارتباطش رو با من قطع کرد !

اتفاقی که هیییچوقت قبلا پیش نیومده بود!

اما چی شد!؟

من تو اون سفر خدارو با چشمام دیدم!

حالا من تا کی قراره کارهایی که پدرم دوست نداره رو انجام ندم تا اینکه ناراحت نشه از من!؟

خوب اگه اینطوره که برم بمیرم پدرم بجام زندگی کنه دیگه!

من چرا جای زمین رو تنگ کنم!

می‌خوام بگم ریشه ی خیلی از رفتارهای ما بدست آوردنه دله دیگرانه

دیگرانی که هیچ مسئولیتی در زندگی ما ندارن و اصلا براشون اهمیت نداریم.

در نهایت یک جمله به خودم و شما میگم خانم رضایی عزیز!

اونقدر که باب دل خودت زندگی میکنی،همونقدر خوشبختی و لحظه مرگت حسرت تو دلت نمیمونه

همونقدر از خودت راضی هستی….

سلام آقا ابراهیم

این کامنتهای شما. و دوستان انقدر آگاهی های ناب داشت که اصلا آدم دلش نمیاد خوندن رو قطع کنه و به نوشتن بپردازه

باز یه جمله ی طلایی من و زیر و رو کرو

( خدا هر روز و هر لحظه با این جملات طلایی و این آگاهی های ناب و بکر من و سورپرایز میکنه )

گفتید :

(( من تا کی قراره کارهایی که پدرم دوست نداره رو انجام ندم تا اینکه ناراحت نشه از من!؟

اگه اینطوره که برم بمیرم پدرم بجام زندگی کنه دیگه!

من چرا جای زمین رو تنگ کنم؟؟؟!!! ))

آخ که چه استدلال محکمی وقتی کسی یا کسانی ازت میخوان یا توقع دارن ازخودگذشتگی کنی و مطابق میل اونا زندگی کنی تا در موردت قضاوت نکنن

وقتی این باور و برای خودمون بسازیم هر بار دخالتی کردن تو زندگیمون یا نظری دادن باید بهشون گفت :

این سبک زندگی شخصی دلخواه منه ، اگه شما دوست نداری من اینطوری زندگی کنم پس میخوای من بمیرم شما بیا به جای من زندگی کن

این مودبانه ترین ” به توچه ” ی دنیاست(=)

سلام و درود به دوستان و آقا ابراهیم عزیز

آقا ابراهیم با توضیحی که دادین من رو یاد خاطرات کودکی خودم انداختین که چطور با انجام هر کاری دوست داشتم رضایت پدر و مادر رو جلب کنم که:

من بچه حرف گوش کنه هستم

من کارهای خوب انجام میدم

من اونی هستم که شما میخواین

و با این کار دوست داشتم جلب توجه کنم مثلا اگر توی کارهای خونه به مامان کمک میکردم و آخرای کارم بود و میدیدم مامانم داره میاد توی اتاق خودم رو باز یه جورایی سرگرم تمیز کاری میکردم که اون کلمه آفرین دختر خوبم یا خوبه دیگه خسته شدی رو ازش بشنوم و این تایید کردنها به من حس خوب میداد و وابستشون بودم

و با گذشت زمان چنان در وجودم ریشه کرده که تمام تلاشم برای جلب رضایت و تایید گرفتن از دیگران بود و خودم خبر نداشتم که این کمبود عزت نفس و عدم لیاقت میتونه چه مشکلاتی واسم داشته باشه و به قول شما اکثر رفتار و اعمال و افکارمون برای دیگرانه و ذره ای به خودمون توجه نمیکنیم

وقتی در جمعی قرار میگیرم حس میکنم اگر کسی چیزی میخواد وظیفه منه که اون کارو انجام بدم ، انگار اصلا نمیتونم بشینم و کسی توی وجودم میگه تو باید انجامش بدی ، انگار همه نگاه ها سمت منه همه از من انتظار دارن

مثل اینکه کنترل ذهنم از دستم خارجه 😐

این اسیر بودن در زندان ذهن این بی ارادگی این ناآگاهی.‌‌.. اگر جهنم نیست پس چیه ؟؟؟!!

شاید فکر کنیم خوب هر آدمی مشکلات از این بزرگتر هم داره ولی وقتی برای خودت ارزش قائل نیستی وقتی اون لحظه از زندگیت رو که خدا به تو بخشیده تا از وجود خودت لذت ببری و خودت رو تجربه کنی اینجور با استرس و نگرانی و اینکه "دیگران درباره من چی میگن ، دیگران چه فکری میکنن ، نکنه از من ناراحت بشن " از بین ببری و ببینی کل زندگیت رو برای دیگران زندگی کردی این حسرته زندگی نکردن برای خودم بزرگترین جهنمه …چقدر درست و دقیق بود حرفتون که

"اونقدر که باب دل خودت زندگی میکنی،همونقدر خوشبختی و لحظه مرگت حسرت تو دلت نمیمونه

همونقدر از خودت راضی هستی…"

جواب شما به کامنتم بسیار برام ارزشمند بود و لذت بردم بسیار بسیار تحسینتون میکنم برای ارزشی که برای خودتون قائل شدین و زندگی خودتون رو اونجور که دوست داشتین ساختین و با جسارت و تعهد تو دل مشکلات و ترسهاتون رفتین

شاید شروعش برای من سخت باشه ولی همون قدم های اول که شاید با یه  مکث کردن برای انجام دادن هر کاری و مرور کردن این آگاهی ها و اینکه دفعه بعد بهتر عمل کنم و خودم رو با ترسهای وجودم روبه رو کنم میتونم تکاملم رو طی کنم و نتیجه بگیرم انشالله

این کامنت  رد پایی از من توی سایت ثبت میشه برای روزهای بعد که دوباره بخونمش و به یاری خدا به خودم افتخار کنم

از شما سپاسگزارم

سلام آقا ابراهیم ،،من توی زندگیم ی مشکلی ک بدیدگاه من خیلی بزرگه گیر کردم با همع مسائل خوب میتونم کنار بیام جز این مشکل ،،من خونع زندگیم از خونواده شوهرم جداس ولی همسایه ی دیوار ب دیوارشونیم مشکلی ک این وسط برام پیش اومده ک خیلی بابتش اذیت میشم اینک همع کاراشونو من میکنم ب نوعی وظیفه من مدونن ک همع کاراشونو بکنم از پخت و پز گرفده تا خونع تمیز کردن و بهونشونم اینکه مادر شوهرت پاش درد میکنع و نمتونع کارای خونع رو بکنع منم از ترس اینک ازم عصبی نشن میرفدم کاراشونو میکردم البتع اینم بگم اگرم نمرفدم با داد و بیداد صدام میکردن ک باید بیای و مثلن مهمون داریم ازشون پذیرایی کنی بخاطر اینجور مسائلا ۵ ماهیه باهاشون قط ارتباط کردم ک فقد عصابم آروم شه حتی مادرشوهرم مریض شد ب عیادتش نرفدم چون بایدم فک کردم اگ برم باز ازم توقع کار دارن ولی از طرفیم مادر شوهرم ازم انتظار داره ک لااقل میرفدم حالشو می‌پرسیدم جالب اینجاس ک حاضر نیسدم حتی صداشونو بشنوم چ برسه ببینمشون از بس اذیتم کردن ،،شما چ راهکاری برام دارین ک مشکلمو حل کنم ممنون میشم راهنماییم کنین

سلام دوست عزیز …

درست فرمودین که هر وقت از رفتار یا حرف کسی احساست بد میشه سریع به خودت بگی که چطور به این مسئله نگاه کنم که احساسم خوب بشه و میخوام به این جمله اضافه کنم که بعد اینکنه احساسمون رو خوب کردیم بشینیم و با تمرکز بیشتر با این رفتار و برخورد فکر کنیم و این سوال رو از خودمون بپرسیم که چرا من این برخورد رو دیدم از کسی ؟ این سوال باعث میشه که بهتر بتونیم ترمزهامون رو پیدا کنیم.

من خودم با انجام همین کار در مورد تضادی که تو رابطم پیش اومده بود متوجه بسیاری از ترمزهام شدم و با این قانون که جهان آیینه اعمال ماست جوابم رو گرفتم و دیگه اون فرد رو و مقصر کردن اون شخص رو از ذهنم خارج کردم و برای اصلاح خودم قدم برداشتم .

درست مثل دوستمون آقای خسروی که فرمودن روپوشی نکنیم مسئله رو و به دنبال یه ترمز یا باور ناخواسته و یه ایراد شخصیتی در خودمون بگردیم .چون قانون اینه که کبوتر با کبوتر باز با باز .و اگه من این برخورد یا بی احترامی رو میبینم پس تو مدار همچین افرادی هستم و برای رفتن به مدار بالاتر باید خودم رو بهتر و محرمتر و ارزشمندتر کنم تا با اون افراد هم مدار بشم .

در یک کلام از ماست که بر ماست عزیزان

سلام داداش گلم من چون آدم باانصافی هستم اصلاانتظارندارم مبحثی که تو ده سال توضیح داده میشه روشماتویه کامنت توضیح بدید:))،سپاس بابت توضیحات زیباتون،وامایه سوال من هنوزتوپذیرش این موضوع که خودم آب رواینقدرگل آلودکردم که هیچی توش نمیبینم واقعامشکل دارم،خواسته من این وضعیت بوده؟؟؟میدونم میخوایدبگید بایدمسئولیت صددرصدزندگیموقبول کنم امااینقدراتفاقات مزخرف برام پیش میادکه توکابوسم بهش فکرنکردم که واقعاگاهی برام سنگین میشه قبول مسئولیت،اگه تواین سایت موندم فقط یه دلیل داره یلدادیگه نمیخوادبه هیچ قیمتی به عقب برگرده این مسیرهرچقدرم که سخت باشه ادامه میدم اینوگفتم که بدونیدهرجوابی برام یه تیکه ازپازله کنارهم میزارم وجلومیرم این راهکارهابرام ارزشمندن

خیلی هم عالی …

سلام به آقا جمال عزیز ،فعال عقل کل

بسیار واضح و کافی توضیح دادید ،چقدر شما زیبا می‌نویسید ،اما تا العان موفق نشدم کامنت های شما رو در محصولات یا سفر نامه بخونم ،بسار ستایش میکنم درک شما رو از قوانین و قلم زیبایی که دارید ،موفق باشید

سلام

صبح زیبای یکشنبه ۱ بهمن ماه به این کامنت بسیار پر مثما وپراگاهی برخودم.

سپاسگذارم دوست ارجمندم

عالی بود ….

ممنون که هستی بودن مایه تسلی وآرامش است سلامت وسعادتمند باشی

تمرین اینه که ، شما هر روز باید به آب نگاه کنید، هر روز و هر روز ساعتها به تصویر خودتون در آب نگاه کنینم، توی آب چی میبینین؟ تصویر خودتون رو، و باز هم خودتون و باز هم خودتون، هر حرکتی در شما باعث میشه تا تصویر شما در آب تغییر کنه، وقتی انگشتتون رو به آب میزنین تصویر محو میشه و زمانی که ساکن میشید و آب هم ساکن میشه باز شما تصویر خودتون رو میبینین، آب از شما تاثیر میگیره، تصویر شما در آب از شما تاثیر میگیره، عرگز شما از تصویر آب تاثیر نخواهید گرفت، آب زندگیست، تصویر شما در آب انعکاس شماست در زندگی، و تغییرات اتفاق افتاده در تصویر داخل زندگی، همون تغییری است که شما در خود ایجاد میکنید.

میتونم برسونم که منظورم از این حرفها چیه؟؟

مردمی که در زندگی جلوه ایی از خود شما هستند که وارد زندگیتون میشن، همه از شما تاثیر میگیرن، هرگز شما از تصویر روی آب تاثیر نگرفتید، هیچوقت اینطور نیست که تصویر به شما اخم کنه، و شما از اخم کردن اون تصویر به هم بریزید، در مقابل شما اخم میکنید، تصویر اخم میکنه، و شما متعاقبا ناراحت میشین و به هم میریزین.

جهان و افراد و تمام اتفاقات در طی زندگی ما همه و همه اون آب و تصاویر داخل آب هستند که صد درصد از ما تاثیر میگیرن، آرام بودن ما زندگی ما رو از تلاطم باز میداره و ما رو به خودمون نشون میده، و الان ما در آرامش داریم به خودمون نگاه میکنیم، و بعد از رسیدن به آرامش الان ما هر حرکتی که داشته باشیم انعکاس اون رو در سطح زندگی خودمون خواهیم دید.

احتمالا بگین که، خوب اینا رو گفتی خیلی هم عالی ، ولی الان من انگشتم رو زدم توی آب و زندگیم در تلاطمه، و یا نه اصلا آرامه ولی چون من قبلا در خودم حرکت بیجایی رو انجام دادم الانم آب داره اونو به من نشون میده و من الان ناراحتم، واسه الان من چی داری که بگی؟ اکنون با این دردی که دارم چیکار کنم؟

در جواب میتونم بگم، در هر زمانی و در مکانی که هستید، در هر موقعیتی که هستید، اصلا آب رو مواج که چه عرض کنم، اونقدر دست و پا زدین که گل آلود شده و اصلا تصویری درش دیده نمیشه و یا هزاران مشکل و مساله دیگه که باعث شده الان حالتون خیلی بد باشه، دیگه حرفی که ندارین؟ از اینم بدتر نمیشه، خب؟ باز باید حوصله به خرج بدین، صبر کنین، تا آب هم با آرامش شما به آرامش برسه، درسته شاید واسه یکی دو دیقه زمان بخواد و واسه یکی یک روز و احتمالا برای فردی یکی دو ماه و حتی یکسال طول بکشه، چون خودش قبلا آب رو خیلی گل آلود کرده، بهرحال باید چنان سکون و آرامشی داشته باشید که آب (زندگی) با آرام بودن شما از تلاطم بیوفته، وقتی تصویر خودتون در آب ظاهر شد، مراقب افکار، رفتار، باورها، کارهای خودتون باشید که هر انعکاسی در آب، انعکاس خود شماست در زندگی.

نمیدونم تونستم مطلب رو برسونم یا نه، ولی توی معبد شاءولین اینو ده سال طول میکشه که بهتون بگن :))) از من انتظار زیادی نداشته باشین :)))

موفق و پیروز باشید

سلام و عرض ادب و سپاس یلدا و فرنگیس عزیز

این سه جمله رو باید همیشه یادمون باشه که:

1- به هر چیزی که فکر میکنیم، داریم به اون چیز تبدیل میشیم.

2- هر چیزی رو که احساس میکنیم ، داریم اونو جذبش میکنیم.

3- هر چیزی رو که تجسم میکنیم، داریم اونو خلقش میکنیم.

این سه قانون حتمی و انکار ناپذیره که ما یا به چیزی که فکر کردیم تبدیل شدیم و الان شرایطمون اینه یا به دنبال احساس خوب یا بد خودمون شرایط رو جذب کردیم و یا اونقدر تجسم قوی داشتیم که این موقعیت و شرایط رو خلق کردیم، دیگه خارج از این نمیتونه باشه. و وقتی که یلدا خانوم میفرمایند که یعنی من خودم تونستم آب رو اینقدر گل آلود کنم؟ جواب اینه که شاید از اینم بدتر گل آلود تر کردین ولی بهر حال خداوند رحمان و رحیم که خیلی هم میگیم مهربان و ریوفه شرایط رو کمی سرو سامونش داده تا الان شده این، وگرنه احتمال داشت از اینم بدتر باشه. احتمالا بگین نه بابا من کجا مثلا این مادر شوهر رو جذبش کردم، من اصلا به این اوضاع اقتصادی فکرهم نکرده بودم، من اصلا انتظار نداشتم طرفم اینقدر بیخودی از آب در بیاد و …

منم قبول دارم، شما اصلا به اونی که الان هستین فکرم نمیکردین چه برسه به این که بهش تبدیل بشین، ولی بیشتر مواقع احساس ماست که زندگیمون رو رقم میزنه، شاید به خیلی دلایل همیشه احساس بدی داشتین، و اصلا هم متوجه نبودین که دارین چیکار میکنین، گاها میبینی بیشتر جونا جذب یک خواننده یا بعضی آهنگها میشن که همیشه خدا این بابا از زمین و زمان گله داره، مثل همین شاهین نجفی که با همه که هیچ حتی با خداهم مشکل داره، یا مثلا داریوش اسطوره ایی خودمون که فقط داره 50 ساله ناله میکنه، یا خیلیای دیگه، محسن چاووشی که همش شکست عشقی خورده، دیگه وقتی همش شب و روز من بیام با این خواننده حال کنم، دارم فرکانسی از خودم ساطع میکنم که اون حال بده رو اون شکست عشقیه رو اون گلایه مند بودن از زمین و زمان رو جذب خودم میکنم، و یا بعضی افراد در وصف مناقب و مصیبت های ایءمه و اتفاقات روز عاشورا همش در گریه و زاری هستن و احساسشون بده و همیشه غمگینن، دیگه جهان چیکار کنه، وقتی انرژی رو ما خودمون به جهان میدیم، و یا اینکه گاها جونی همش در کارهای یواشکی و پنهانکاری داره زندگی میکنه، و ارتعاشی که از خود ساطع میکنه برخلاف اینکه فکر میکنه داره عشق و حال میکنه، ولی استرسی که داره همش استرس بیشتر رو جذب خودش میکنه و خیلی کارها که ما در اصل ازش بیخبریم ولی اون احساسات و ارتعاشات داره زندگی ما رو رقم میزنن، بعد چند سال میایم توی عقل کل و میگیم، من؟ من کردم؟ کی؟ کجا؟ من اصلا روحمم خبر نداشت که اینجوری میخواد بشه!!!

ولی باز عیب نداره، دنیا که به آخر نرسیده، بشینین و صبر کنین تا آب ساکن تر بشه، بقولی پایان شب سیه سپید است…

موفق و پیروز باشید

بنام خداوند رحمان و رحیم

سلام به روی ماه آقا جمال عزیز و شیرین زبون

میخوام یکی از تجربه های خودم بنویسم در رابطه با این توضیحات شما ، که خالق ۱۰۰٪ زندگی مون خودمونیم با توجه به افکار ، احساس ، تجسم

من وقتی دبیرستانی بودم حلقه ازدواج زن دایی مو ازش میگرفتم و خیلی ازش خوشم می اومد ، یک بار حلقه دستم بود رفتم مدرسه ، دوست‌هام پرسیدن ازدواج کردی ؟ منم ی داستان خیالی از عقد کردنم تعریف کردم طوری که همه باور کردن و به گوش ناظم رسید و پدرم و خواست که چون عقد کرده اجازه نداره بیاد مدرسه ،

خلاصه ماجرا که من دو سال بعدش در سن ۱۷ سالگی به اصرار پدرم ازدواج کردم

همیشه پدرم و مقصر میدونستم ، در حالیکه خودم جذبش کردم

حالا در مورد فرد مورد نظر که انتخاب شد بگم که ؛

تقریبا هر هفته ی بنده خدایی با خانواده جهت خواستگاری تشریف میاوردن

بین اون آدم ها ، ی نفر که خیلی خانواده مذهبی داشت و از قیافه پسر هم خیلی ترسیده بودم چون خیلی چهره جدی و اخمو یی داشت ، انتخاب شد برای ازدواج ، فکر میکنید چرا ؟؟؟

چون شبی که اومدن ، من با خواهرم و دختر همسایه مون تا صبح مسخره شون کردیم و اداشون رو دراوردیم ، در واقع با توجه کردن بهشون جذبشون کردیم

وقتی اتفاقات زندگی ام چه خوب چه بد رو مرور کردم ، ایمانم به قانون جهان ۱۰۰۰۰۰۰۰ برابر شد

که ما خودمون خالق هر ثانیه خودمونیم

خدایا بینهایت سپاسگزارتم برای همین لحظه باشکوه

سلام جمال عزیز

دوست هم فرکانسی ام

تمام کامنت های شماپرازآگاهیه پرازدرک وشعوره که اگرکسی که درمداراین آگاهی هاهست ، میبینه ومیخونه بنظرم هربارمغزولب کلام روبگیره ودرک کنه وعمل کنه اون رشد وپیشرفتی که بدنبالش هست رودریافت میکنه

من برای اینکه ردپایی ازدرک واگاهیه این کامنت شمابرای خودم بذارم اون قسمت روتکرارمیکنم :

بهرحال بایدچنان آرامشی داشته باشیدکه آب (زندگی) باارام بودن شماازتلاطم بیوفته وقتی تصویرخودتون درآب ظاهرشد

مراقب رفتار،افکار،باورها وکارهای خودتون باشیدکه هرانعکاسی درآب

، انعکاس خودشماست در زندگی .

چقدددر زیبا بیان کردید تقواداشتن رادرعمل ، کنترل ذهن داشتن رادرعمل واینکه درواقع هرلحظه بایدبه نکات مثبت توجه داشته باشیم توجه به زیبایی هاداشته باشیم تا هرلحظه دراحساس خوب باشیم وخاشع وآرام زندگی کنیم تازندگی مانیزسرشارازلذت وآرامش بشود

موفقیت روزافزون رابرایت آرزومندم🌈🌈🌈

سلام اقا جمال ممنون از پاسختون

این جملات دقیقا همون چیزیه که من بهش احتیاح داشتم چقد لذت بخش و ارامش بخشه این دیدگاه که همه چیز بخاطر خود من اتفاق افتاده حتی بدترین اتفاقات رو من خودم باعثش شدم اونوقت نه کینه ای دارم نه اعصابم خرده نه نا امید میشم چون میدونم همونطور که خرابش کردم میتونم درستش کنم

و چقد عالی اشاره کردین که دلیلی که من با حرف ناخوشایند کسی بهم بریزم اینه که من همش دنبال تاییدم دنبال اینم که بهم توجه بشه من خودم فکر نمیکردم که این ویژگی رو شدید داشته باشم اما میبینم هر دفعه وقتی یه سری افراد خاص منو نقد میکنن یا یه چیز کوچیک میگن که به مزاق من خوش نیست من بهم میریزم چند روز حالم گرفتس واقعا نمیدونستم چرا اونم وقتی اینهمه دارم رو خودم و باورهام کار میکنم الان یه تلنگر بهم خورد که بخاطر اینه که من دوست دارم از سمت اون ادمها تایید بگیرم و مورد تایید باشم و به قول شما اون ادما رو برای خودم بزرگ کردم که اینم خودش مصداق بارزی از شرکه خیلی ممنونم از پاسختون و اگر تمرین یا نکته ای برای بهبود و برطرف کردنش دارین خوشحال میشم بشنوم

سلام بزرگوار. مابا این سه ایتم خیلی مهم ودرست و به جا این نتیجه رو میگیریم که همه چی در کنترل خودمونه و خودمون باعث تمام اتفاقات زندگیمون میشیم و این یه حس خوبی میده که فکرمون رو از افراد برداریم و بیاریم روی خودمون. واینکه بتونیم ۹۹درصد مشکلات روابطمون رو حل کنیم. احسنت افرین وقتی می دونیم ارتباط گرفتن با افرادی که فقط سعی دارن تخریب سرکوب و خیلی رفتارهای نامناسب داشته باشن. خب وارد صحبت کردن نمیشیم و عملا شرایط رو فراهم نکردیم. و وقتی اعتبار و ارزش و مهم بودن و از افراد برداریم دیگه ازشون دچار رنجش نمیشیم. ممنونم از شما واقعا سازنده و کاربردی بود متشکرم.

سلام دوست عزیزم

واقعا لذت بردم از این پاسخی که دادین

خیلی دقیق و جزیی توضیح دادی

دقیقا یکی از پاشنه اشیل های من و خیلی از افراد هم همین موضوع هست و چقد خوبه که یادبگیریم همه چیز رو ریشه ای توضیح براش پیدا کنیم و ریشه یابی کنیم

واقعا لذت بردم و سپاسگزارم از خداوندم که هر بار منو به کامنت های بی نظیری مثل این کامنت شما هدایت میکنه

رفتار بقیه دقیقا آینه ای از رفتار خودمون با خودمونه

این چیزیه که خیلی وقته ثابت شده

قبلا این جنس اتفاقات زیاد برای من می افتاد اما زمانی که شروع کردم به دوست داشتن خودم و احترام گذاشتن به اون چیزی که هستم دیگه توی زندگیم تکرار نشد

اگر اینجور که شما میگی که کلا همه اختیار دارن هر کاری میخوان بکنن و به نظرم اصلا تئوری مدار ها رو درک نکردی

بهرحال چیزی که من گفتم نظر استاد عباسمنشه که گفتن زمانی که شروع کردن به دوست داشتن خودشون دیگه این جنس اتفاق ها واسشون نیوفتاده

حالا اگه شما در زمینه جذب از استاد دستاورد و آگاهی بیشتری داری اون دیگه بحثش جداست

شاد و پیروز باشید :)