فارق التحصیل رشته پرستاری ان ولی میترسم برم سرکار

سلام آقای حسینی،انشالله که حالتون عالی باشه
چندروزی میشه که به سوالتون در عقل کل هدایت شدم و‌منتظر فرصت مناسب بودم تا بتونم بهش پاسخ بدم،فکر کنم ۸ سال سابقه ی کار در بیمارستان و پرستاری میتونه تجربه ی خوبی باشه برای اینکه بهتون کمک کنه…
اول اینو بگم که من ۴ سال تو دانشگاه خیلی خوب و دولتی درس خوندم،اما درمورد یادگیری ماهیت شغل پرستاری،کل اون ۴ سال رو میتونم تو یک کفه ی ترازو بزارم و شیفت های عرصه ی های سال آخر‌ رو یک سمت دیگه…
با اینکه تو دانشگاه بیشتر دنبال شیطنت و خوش گذرونی بودم تا درس خوندن ولی توی عرصه و کار تو بیمارستان جزو اولین نفرهایی بودم که مهارت رگ گیری و‌دارو دهی و cpr رو یاد گرفتم،من حتی شیفت های مدیریتی که نیاز به کار تو بخش نداشت رو میرفتم توicu تا از نزدیک کار با مریض های بدحال رو‌ببینم و خودم انجامش بدم…
اینارو گفتم بهتون که خیلی خودتون رو نگران تئوری نکنید،هرچیزی که لازمه توی بیمارستان دوباره یاد میگیرید،اصلا وقتی وارد کار میشید میبیند ده درصد چیزهایی که توی کلاس های دانشگاه بهتون آموزش دادند هم عملا به کار نمیاد…
ضمن اینکه وقتی طرحتون‌رو شروع میکنید،به صورت روتین،ماه اول فقط شیفت صبح هستید،بهتون مریض نمیدن،بلکه شما رو‌دست اِستَف یا یک فرد دیگه میسپارن که درکنار اون کارهارو انجام بدید…پس نگران نباشید من اگر‌ برم شیفت چه جوری کارهای مریضم رو هندل کنم،شما در ابتدا با اینکه حقوق میگیرید هیچ مسئولیتی ندارید که بابتش اضطراب داشته باشید…
همون ماه اول اگر واقعا دنبال این‌باشید که کار رو یاد بگیرید و حتی حرفه ای باشید،براتون کاملا کافیه،فقط مهمه که خودتون اشتیاق یادگیری داشته باشید و کار رو از بقیه بدزدید…
از آنژیوکت زدن نترسید،هیچ کس بار اول نتونسته درست رگ رو پیدا کنه،هیچ کس از اول رگ گیر ماهر نبوده،از cpr رفتن نترسید هیچ کس از روز اول مهارت کنترل هیجان و‌استرس و پیاده کردن علم و‌آگاهیش رو از اول نداشته،اصلا من با اینکه صد ها cpr رفتم،بازبرای صدویکمین بار وقتی صدای کد۹۹ رو‌میشنیدم و میرفتم سمت مریض،تو دلم پر از اضطراب و نگرانی بود و حتی ممکن بود وقتی دارم ازش رگ میگیرم دستام بلرزه…
حتی ممکنه cpr انقدر حساس باشه که اون کسی که داره مدیریت میکنه،سر بقیه فریاد هم بکشه ولی بدونید که اصلا مهم نیست،همه ی اون شرایط برای همون لحظه ی حساسه و‌بعدش هیچ کس یادش نمیمونه تو کاری رو کُند یا اشتباه انجام دادی…
همراه بچه ها برید ویزیت و از نزدیک گوش‌ بدید پزشک‌وقت ویزیت چی میگه و‌بچه ها چطور دستورات رو وارد و‌اجرا میکنند،من همیشه روز های اول کارم مثل جوجه اردک :)دنبال بزرگترهای بخش راه میفتادم ببینم چی کار میکنند…
یک دفترچه همرام بود و‌ توش تشخیص های مریض ها وارد میکردم ببینم‌توی این بخش چه مریض هایی بیشتری بستری میشند؟! مثل پنومونی،cva, دیابتیک فوت،انواع mi
بعد که میرفتم خونه میشستم درمورد همون بیماری ها،مراقبت هایی که داره و اصول درمانش مطالعه میکردم که اطلاعاتم در مورد مریض هایی که قراره پرستارشون باشم بیشتر بشه…
خیلی مهمه که در کنار اون مهارت عملی،اطلاعات اصلی رو هم پیگیر باشید،خیلی به اعتماد به نفس خودتون کمک میکنه،در برخورد با مریض و همراه مریض و پزشک ها…
ارتباط خوب و موثر برقرار کردن با مریضی که قراره براش کار انجام بدی خیلی بهت کمک میکنه که بتونی راحت تر کارهاشو‌برسی…حتی اگر یک بار نتونستی رگشو بگیری اون هیچ اعتراضی نمیکنه و بهت احترام میزاره…
نیاز نیست مریض بدونه شما تازه کاری،دیسیپلین خودت رو همیشه حفظ کن،یک جوری رفتار کن که انگار سال ها داری کار میکنی و به کارت مسلطی،همین کمک میکنه حتی کارها برات راحت تر هم پیش بره…
تمرکز رو از‌روی سختی های کار بردار و با پیش فرض همه چیز خیلی آسونه و‌من به راحتی یادش میگیرم طرحت رو شروع کن،میدونم که میدونی:
دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
وز شما پنهان نشاید کرد سِرِّ مِی‌فروش
گفت آسان گیر بر خود کارها کز رویِ طبع
سخت می‌گردد جهان بر مردمانِ سخت‌کوش
و این جملات استاد رو همیشه تکرار کن:
هیچ ترسی وجود نداره،همه ش توهمه…برو‌ تو ترس هات…برو تغییر کن…از محیط امنت بیا بیرون…خیلی چیز های خوبی اون بیرون هست…خداوند به شجاعان پاسخ میده…
انشالله که تجربیات من براتون مفید واقع بشه و بزودی خبر سر کار رفتنت رو برامون بنویسی…
در پناه نور الله مهربان
فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا ۖ وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ